Sinds een aantal maanden heb ik in mijn vaste relatie met J wat meer seksuele vrijheid om ook met anderen te experimenteren. Dat vind ik een fijn gevoel, en bovendien ben ik heel gelukkig met het vertrouwen dat ik daarin krijg. Maar in de praktijk is er nog niet veel gebeurd. Niet dat ik geen zin heb. De zin druipt er letterlijk en figuurlijk van af. (Haha. Sorry.) Ik word natuurlijk nog steeds beperkt door mijn chronische ziekte en door de depressieve klachten die daarbij komen op lastige dagen. Maar ik merk dat er nog iets is dat me beperkt: angst.

Ik had het er onlangs met mijn vriendin H over. We zaten samen gezellig te ontbijten bij Life Bar, de sfeer was heel fijn en vertrouwelijk. H vroeg me waar ik dan precies bang voor was. En dat vind ik een goeie vraag. Eerlijk gezegd: de angst is groot, maar irrationeel. Want ik heb in mijn leven al zo veel watertjes doorgezwommen. Wat kan er bij de zoektocht naar losse seksuele partners nu zo erg zijn dat ik het ook niet zou kunnen overleven?

Ten eerste is het hele gegeven van casual seks voor mij natuurlijk heel erg nieuw. En deze periode van mijn leven zit al propvol nieuwe ervaringen die ik moet verwerken, zoals de start van mijn eerste betaalde aanstelling na vele jaren ziekte en een hele lijst nieuwe gewoontes na een leven vol zelfdestructieve veeleisendheid en ongezonde patronen. Misschien mag ik op dat vlak ook wel mild zijn voor mezelf: de meeste nieuwe dingen zijn een beetje eng. Ik heb nog maar één seksuele partner gehad, iemand die ik door en door ken én vertrouw. Seks met een vreemde of zelfs een friend with benefits is niet vertrouwd en op veel vlakken compleet onvoorspelbaar. Dat maakt me angstig, maar dat is tegelijk ook het opwindende eraan. Dat is waarom ik het wou. Het is nieuw en spannend.

Ten tweede ben ik volgens mij te hard aan het focussen op de mogelijke negatieve uitkomsten. Ik denk aan de mogelijke afwijzing, de mogelijke zenuwachtige en klunzige seks, de mogelijkheid dat het niet eens lukt, en de mogelijkheid dat een sekspartner achteraf belachelijke details deelt. Maar nu ik dat hier zo neerschrijf: daar kan ik toch allemaal mee dealen? Ik vind het fijn om zulke gedachten eens te expliciteren en stap voor stap te weerleggen om mezelf gerust te stellen:

• Afgewezen worden (1): ik denk dat ik de kans op afwijzing veel groter maak dan hij is. Ik ben 28, jong, fris, slank, blond, vrolijk en enthousiast. Eerlijk gezegd: denk ik nu echt dat een leger van mannen en vrouwen mij zou afwijzen? Veel mensen willen graag meer seks, veel mensen zijn zelfs seksueel gefrustreerd, en veel mensen zouden blij zijn met iemand die zich zomaar enthousiast aanbiedt voor een potje plezier! Als ik het van die kant bekijk, voel ik me veel moediger.
• Afgewezen worden (2): en als de persoon aan wie ik het vraag mij dan toch afwijst, zal dat toch in alle waarschijnlijkheid niet zijn met een gevoel van ‘jakkes, wat vraagt dat afstotelijk wijf hier nu’. Als iemand al een relatie heeft, net iemand anders op het oog heeft, liever seks heeft met mensen van het andere geslacht, aseksueel is, of om welke andere reden dan ook niet op zoek is naar seks met mij; dan zal die toch niet walgen van mijn vriendelijke en respectvolle vraag om seks? De kans is groter dat die persoon zich gevleid voelt, en dat zijn of haar dag gemaakt is, want zij of hij ligt blijkbaar goed in de markt!
• Knullige of nerveuze seks: oké, zou niet iedereen een beetje nerveus zijn bij de eerste keer seks met iemand anders? Waarschijnlijk zullen we met twee nerveus zijn. Waarschijnlijk is de ander even hard bezorgd om haar of zijn zenuwen dan ik. En als die ander dan echt zo ervaren en zelfverzekerd is, dan helpt die er mij wel door, met al die zelfzekerheid. En een extreem ervaren persoon zal ook wel al ervaring hebben met zenuwachtige partners geruststellen, niet?
• Commentaar achteraf over mijn seksstijl: het zou wel eens kunnen dat een nieuwe sekspartner zijn of haar bedenkingen heeft bij mijn seksstijl. Wat doet ze dit snel, hard, zacht, anders dan ik gewoon ben… Maar de kans is heel groot dat ik dat ook denk van de ander waarmee ik seks heb. Die gedachten horen erbij. Ik weet niet of die persoon dat achteraf dan per se ook allemaal de wijde wereld in ventileert, want uiteindelijk zijn veel mensen extreem ongemakkelijk met gesprekken over seks en gaan maar héél weinig mensen in detail over wat ze allemaal uitgespookt hebben in bed (of de keuken, of de living, you get it). En zelfs als mijn sekspartner zijn vriendengroep uitgebreid zou inlichten over mijn seksstijl: zo raar zal die wel niet zijn zeker? Het is seks, hoeveel manieren zijn er om dat aan te pakken?
• Commentaar achteraf over mijn lichaam: ik weet niet of ik dat juist inschat, maar sekspartners die ook eind de twintig zijn, zullen wel al een paar lichamen gezien hebben in hun leven. Ik hoop dat zij of hij al rollen, vlekken, haren en striemen heeft gezien. Zo vreemd zie ik er nu ook weer niet uit, ik ben gewoon een mens. En als ik even heel eerlijk mag zijn met mezelf: ik ben een jong en behoorlijk strak mens. Ik denk dat ik wel mag concluderen dat mensen die venijnige commentaren geven op het lichaam van hun sekspartners echte assholes zijn. Daar doen we het geen tweede keer mee.

Oké, die angst hebben we eventjes goed gedeconstrueerd en ontkracht. En ja, er kan vanalles mislopen, maar er kan ook zo veel goed gaan! Dat is misschien nog fijner om te bedenken:

• Meteen een enthousiaste ‘ja!’ krijgen.
• Hele spannende, interessante, spectaculaire, heerlijke seks. Genieten!
• Positieve commentaar op mijn seksstijl: hoe leuk het was, hoe enthousiast ik was. Want ik moet daar eerlijk in zijn, ik ben een behoorlijk enthousiaste persoon in de meeste dingen die ik doe. Ik denk dat ik sneller van overenthousiasme dan van passiviteit zou beschuldigd worden.
• Positieve commentaar op mijn lichaam: want waarom zou mijn sekspartner niet evengoed kunnen zeggen hoe mooi zij of hij bepaalde dingen vindt?
• En alle dingen die me bang maken kan ik evengoed zien als spannende, nieuwe belevenissen. Verhalen in de maak. Iemand aanspreken, flirten, de spannende vraag stellen: hoe cool is het niet om dat te kunnen beleven? Ik zou er een boek over kunnen schrijven, een film van kunnen maken. Want dit is gewoon echt spannend en nieuw en avontuurlijk, en vooral heel menselijk. Ik zou kunnen genieten van het proces en de gevoelens die het me geeft.

Voilà, het doet mij altijd deugd om mijn emotie eens helemaal te deconstrueren. Wat voel ik precies? Hoe zou ik dat benoemen? Welke gedachtes zitten erachter? Wat zeggen die gedachtes over mij? En hoe zou ik mezelf beter kunnen voelen? Als ik de tijd en ruimte maak om dat proces te doorlopen en mijn bezorgdheden te erkennen, voel ik me sowieso al veel beter. Want ik mag gewoon voelen wat ik voel, ik hoef mijn angst niet te minimaliseren of weg te drukken. Als je iets voelt, is dat gewoon zo. En het is nog fijner om mijn eigen gedachten te kunnen counteren met een positiever deel van mezelf. Want dat zit er ook. Soms krijgt dat positieve stuk misschien even niet de ruimte en de aandacht die het nodig heeft om te stralen, maar het zit er wel, dat positieve deel. En ik wil het vieren. Yay!

Pro:

• lekker warm
• heel proper
• sexy en al

Contra:

• slipgevaar
• waterverspilling
• schuldgevoel over waterverspilling

Goedele Liekens en Griet Vanhaevre verzamelden in een groot onderzoek zo veel mogelijk seksuele fantasieën van vrouwen wereldwijd. Uiteindelijk werden er meer dan 10.000 ingezonden. En in dit boek staat een interessante selectie uitgelicht. Van cliché en soft tot verrassend kinky en gevarieerd.

Over Goedele Liekens wordt soms een beetje lacherig gedaan. Haar werk wordt nogal vaak schamper omschreven, vind ik. En ik moet toegeven dat ik haar vorige seksboeken ook héél erg populariserend vond. Maar tegelijk heeft ze wel het speelveld serieus geëffend voor meer serieuze en diepe conversaties over seks, en dat moeten we haar toch nageven.

Ondanks de populariserende toon zit er wel echt wetenschappelijk onderzoek achter Goedeles werk. En dat is dan weer helemaal mijn ding! Dus de inleiding van haar nieuwste boek vond ik best wel boeiend. Blijkt dat er nog helemaal niet veel onderzoek gedaan was dat vrouwelijke seksuele fantasieën onder de loep nam, dus bij deze is de aanzet gedaan.

In films, boeken en andere media worden vrouwen nogal eens afgeschilderd als brave, oerromantische wezens. Wegsmelten in de armen van een knappe hunk, zachte seks bij kaarslicht, passioneel kussen na een diep gesprek – niet dat ik dat zou haten, maar in vergelijking met die scenario’s lijken mijn eigen voorkeuren bijna abnormaal kinky. Een halve vent zogezegd.

Daarom vond ik de fantasieën in dit boek ook zo interessant. Van zacht en cliché tot hard en wild, van seksuele onderwerping tot femdom, van voyeurisme tot exibitionisme, en van orgieën tot extreem specifieke voorkeuren. Eindelijk: vrouwen wereldwijd zijn ook kinky en wild. Of ze denken in elk geval zo.

Interessant boek, zo tussendoor. En inspirerend. Misschien wel een reden om de hand aan jezelf te slaan. Kan gebeuren hé.

Het boek is te leen in de bibliotheek van Leuven, voor wie in de buurt woont. Check eerst je lokale bib voor je een boek koopt, lenen is duurzamer dan kopen, baby. En voor de rest: je bent goed bezig, hou van jezelf, want je bent het waard!

Lees hier deel 1, deel 2, deel 3, deel 4, deel 5 en deel 6 van mijn rondpoepen-reeks.

Mijn relatie met J benoem ik niet openlijk als open relatie. Zelfs voor mij heeft die term nog een beetje de connotatie van ongebreideld rondpoepen, in bed duiken met Jan en alleman, een relatie waarin je uiteindelijk niet tevreden genoeg bent met je partner. Waar ik niet aan zou denken bij de term open relatie, is iemand die al meer dan negen jaar een beresterke relatie heeft met dezelfde partner, nog nooit iemand anders in bed heeft gehad, en voorzichtig op zoek is naar een andere seksuele ervaring. Hoewel ik zo’n fan ben van openheid, beeld ik me in dat meer conservatieve mensen mij meteen zouden afschrijven en in een losbandig hokje plaatsen omwille van die open relatie.

Ik weet eigenlijk helemaal niet zo goed hoe ik eraan moet beginnen. Misschien maakt het feit dat iedereen mij kent als ‘die met haar ijzersterke vaste relatie’ het ook wel moeilijker.

En ook mijn game is niet meer fris. De laatste persoon die ik probeerde te versieren, was J. Met glans dus, dat wel. Alle andere contacten met aantrekkelijke mensen die ik de voorbije tien jaar had, hield ik netjes op een gepaste afstand, want: J.

Gewoon flirten is al spannend genoeg, maar flirten terwijl je in een vaste relatie zit en duidelijk wil meegeven dat je alleen op zoek bent naar seks, maar wel op een respectvolle manier, en liefst niet ’s avonds want dan ben je te moe want je bent chronisch ziek maar dat is zeker niet besmettelijk: moeilijk.

Ik hoop een beetje op een fuckbuddy op langere termijn dan één keer. Een persoon die zelf ook geen zin heeft in een vaste relatie, maar wel in seks af en toe. Iemand die graag experimenteert. Iemand die grenzen respecteert en het concept van consent goed snapt. Iemand die gewoon zegt waar hij of zij zin in heeft en ook vraagt wat ik wil.

Een nieuw avontuur begint.

Lees hier deel 1, deel 2, deel 3, deel 4 en deel 5 van mijn rondpoepen-reeks.

Mijn zoektocht naar casual seks met vrouwen moest ik opzij zetten om plaats te maken voor recuperatie en zelfzorg. En toen kwam De Crisis. Een heel verhaal, voor een andere keer misschien.

J en ik zijn heelhuids en zelfs sterker uit onze Crisis gekomen. We zijn nog steeds buddies, beste vrienden, levensgezellen. Maar wat heel duidelijk werd, was dat ik reuzegefrustreerd was door het minimale aantal seksuele partners in mijn leven en mijn nog steeds heel levendige experimenteerdrang die ik niet meer kon volgen.

J zag mijn struggle en ging ermee akkoord dat ik zou kunnen experimenteren. Hij wist gewoon dat hij al meer dan negen jaar mijn nummer één was, dat ik zo trouw als een hond was, en dat ik hem altijd méér dan gerespecteerd had, zelfs geneigd was om zijn behoeften boven de mijne te zetten. Hij wist ook dat ik altijd voor hem zou blijven kiezen. Zelfs doorheen onze Crisis. Dat ik lust en liefde zou kunnen scheiden als het nodig was.

Nu hebben we dus een open relatie. Halfopen eigenlijk, want J heeft zelf niet de intentie om seks met iemand anders op te zoeken. Maar ik kan nu wel mijn diepe drang volgen om een verloren puberteit en studententijd in te halen, om de wereld en de mensen daarop seksueel te ontdekken.

Lees hier deel 1, deel 2, deel 3 en deel 4 van mijn rondpoepen-reeks.

Hoewel ik me altijd het meest aangetrokken voelde tot mannen, begon de deur naar de mogelijkheid van meer experimenten met vrouwen een tijdje geleden open te gaan. In mijn fantasie leek het me wel wat, iemand die je lichaam kent als het hare.

Ik ging op Tinder, wat ik ervoer als stresserend, objectiverend en overprikkelend, helemaal niet als dat chille swipen waar veel mensen het over hebben. Ik had een grensoverschrijdende ervaring met een Tindermatch die vooral geïnteresseerd was in naaktfoto’s. En ik ging op een Tinderdate met T, die op niets uitdraaide omdat T het toch vreemd vond om casual seks te hebben buiten de context van een feestje waar iedereen wat aangeschoten is. Terwijl ik ‘niet aangeschoten’ net de beste toestand vind om seks te hebben. Nu ja.

Ik wou het écht. Maar ik ben ook beperkt. ’s Avonds ben ik gewoon te uitgeput om nog met iemand op date te gaan. Late feestjes zijn al helemaal onmogelijk. En Tinder was gewoon te overprikkelend. Na een zoektocht van een maand was ik zo uitgeput, dat ik mijn verlangen even moest laten schieten.

Ook vond ik op zoek gaan naar casual seks met een vrouw vermoeiend omdat ik het helemaal niet gewoon was te flirten met vrouwen. Het was een volledig nieuwe wereld voor mij. Mannen vind ik vrij doorzichtig, die kan ik lezen, maar ik had geen idee hoe ik kon uitvissen of een vrouw vrouwen aantrekkelijk vond en of ze dan ook geïnteresseerd was in mij. Zo’n nieuwe en verborgen wereld. Veel respect voor gay vrouwen, die altijd moeten navigeren tussen die zeeën van hetero’s.

Lees hier deel 1, deel 2 en deel 3 van mijn rondpoepen-reeks.

Ik heb een goeie seksdrive. Of ik meer of minder goesting heb dan gemiddeld kan ik niet zeggen. Wel dat ik meer goesting heb dan mijn partner J, die ik wel dolgraag zie hoor.

Vanaf mijn vijftiende had ik keiveel zin in seksuele experimenten, maar door de manier waarop mijn leven is gelopen, heb ik op mijn 28e maar ervaring met één enkele sekspartner, die nu nog steeds mijn vaste partner is.

In mijn ogen lijken veel mensen met een vaste partner zich goed te kunnen neerleggen bij een toekomst van decennialang seks met dezelfde partner. Maar ik durf eerlijk zeggen dat ik dat één of twee jaar geleden een pijnlijk beklemmend idee begon te vinden.

Iedereen vond het zo fantastisch, mijn relatie met J. Elkaar vinden op je achttiende en meteen zo goed klikken. Samen zo’n cool huisje kopen. Fantastisch. Zo veel singles lijken hartstochtelijk te verlangen naar liefde en gezelschap, naar een toekomst met een vaste partner, en dat had ik gevonden.

Maar ik begon te denken dat ik te snel was geweest. Achttien jaar? Waar was mijn gelegenheid om te experimenteren gebleven? Zo veel interessante mensen, zo veel verlangens, zo veel nieuwsgierigheid had ik gehad.

J en ik zijn reuzeclose, dus natuurlijk konden we daar ook samen over praten. Hij luisterde goed. Na een aantal gesprekken die eerst speels, maar steeds serieuzer werden, zei hij dat hij het wel prima zou vinden als ik wou experimenteren met vrouwen. Mannen niet, dat vond hij net wat te eng. Maar vrouwen, dat waren geen concurrentes voor hem.

Mijn verlangen was zo groot, dat ik meer en meer te vinden was voor het idee. Ik ben best wel bi-curious, dus waarom niet? Hoe meer ik erover nadacht, hoe meer zin ik had om dat pad op te gaan.

Lees hier deel 1 en deel 2 van mijn rondpoepen-reeks.

J en ik waren meteen onafscheidelijk. Wat we hadden voelde bijzonder, als een zeldzame schat. We voelden dat we soulmates waren. Allebei een beetje gek, onconventioneel op verschillende manieren, altijd te vinden voor een flauwe grap, introvert, maar avontuurlijk, en beiden het product van een fucked up familiesituatie, waardoor we elkaar goed begrepen.

Ondertussen delen we al negen jaar en een half lief en leed, en een koophuis, dat ook. Heel snel na de start van onze relatie werd ik ziek. Maar J bleef bij me, doorheen verlammende, gitzwarte depressie, burn-out en CVS. En ik bleef bij hem, doorheen zijn ontredderende verliefdheden op twee andere vrouwen.

De seks veranderde en dat is normaal. We hadden weleens slechte seks, saaie seks. Maar eigenlijk blijft de meerderheid van onze sekssessies echt goed, zeker sinds ik wat minder diep in de CVS-put zit. We blijven nieuwe dingen proberen. Ik verras hem graag af en toe met stomende lingerie, mijn niet-minimalistische zonde. Hij doet echt moeite om me aan te raken zoals ik dat wil. Onze sekssessies zijn uitgebreid en enthousiast en gevarieerd, opwindend. Dat zit wel goed.

Maar we hebben vooral minder seks. Afhankelijk van het punt in mijn menstruatiecyclus kan ik echt ontploffen van de goesting. Maar J is heel beheerst op dat vlak. Twee passionele sekssessies per maand houden hem helemaal tevreden. En wat we ook doen, hij vindt het bijna altijd prima. Goed voor hem, natuurlijk. Ik ben oprecht blij dat mijn partner seksueel volkomen tevreden is. Alleen ben ik dat niet helemaal.

Lees hier deel 1 van mijn rondpoepen-reeks.

Ik ben altijd wat matuurder geweest dan mijn leeftijdsgenoten. Misschien omdat mijn ongezonde gezinssituatie me dwong om de rol van de volwassene op mij te nemen. Misschien omdat ik als kind fysiek heel snel gigantisch groot was, daardoor ouder leek en ook zo behandeld werd.

In elk geval verlangde ik er vanaf mijn veertiende of vijftiende heel diep naar om de wereld van relaties en seks te ontdekken. Ik wou het zo zo zó graag. Maar elke stap die in de verste verte die richting uitging, werd in de kiem gesmoord door de genadeloze controledrang van mijn ouders. Vanaf mijn zestiende verlangde ik daardoor onwijs hard naar het studentenleven, naar de vrijheid en de kans om eindelijk de roep van mijn seksualiteit te volgen.

Na een paar maanden studentenleven in Leuven viel ik voor J. Ik was degene die het initiatief nam. Heel spannend. We werden een koppel en we waren meteen onafscheidelijk. Samen hadden we voor de eerste keer seks. De eerste keren waren natuurlijk even zoeken, maar de seks werd fantastisch, stomend, wild. Twee verliefde achttienjarigen, we waren precies twee konijnen. Twee, drie keer seks per dag was niet uitzonderlijk.

Ik was zo blij dat ik deze wereld van eindeloos plezier eindelijk kon verkennen. En ik kon dan nog niet eens klaarkomen! Dat kwam pas later.

Mijn plan om avontuurlijk rond te poepen ging de ijskast in, want J en ik bleken een match made in heaven. Dat vond en vindt iedereen. Ik eigenlijk ook, ondanks de putten en bulten op de weg. Ondertussen zijn we negen jaar en een half samen. Het feit dat we doorheen de grootste crisissen, twijfels en verliefdheden elkaars steun en toeverlaat blijven, vind ik uniek. We kennen elkaar zo goed als dat maar kan, weten wat de ander denkt, hebben genoeg aan een half woord. En we kennen elkaars diepste seksuele verlangens; gekke, onconventionele fantasieën en bijzondere voorkeuren. Want we vertrouwen elkaar 100%.

Ik kan dan misschien wel vlot over seks en andere taboes praten, maar ik heb in mijn hele leven nog maar één sekspartner gehad. Dat vind ik aan de ene kant heel fijn en veilig en vertrouwd, maar aan de andere kant een beetje jammer.

Tot mijn achttiende zat ik bij mijn ouders in de gevangenis. Op mijn vijftiende had ik eindelijk een eerste vriendje D, heel onschuldig. Ik dacht helemaal niet aan lange relaties, de toekomst, samenwonen, trouwen of kinderen. Ik dacht gewoon: leuk, spannend, experimenteren, en: wat zou er morgen gebeuren? We gingen samen naar de cinema en gaven elkaar onze eerste kus. Het stelde niet veel voor. We kenden elkaar amper.

Toen ik een paar keer een half uurtje later thuiskwam van school, eisten mijn ouders dat ik vertelde waar ik was geweest. Zoals altijd dwongen en verstikten ze de waarheid uit me, ook al wou ik die wanhopig voor mezelf houden. Toen de jongen in kwestie ter sprake kwam, schrokken ze zich kapot en wilden ze hem ontmoeten. In hun wereld konden ze zich geen plaats inbeelden voor jeugdliefjes, onschuldige spelletjes of experimenteren – überhaupt geen plaats voor activiteiten niet onder hun supervisie. Zij dachten wél meteen aan trouwen en kinderen, en jeetje, vijftien jaar vonden ze toch wel vroeg. De relatie ging uit zonder dat ze D ooit te zien kregen.

Twee jaar later was er heel kort nog een ander liefje dat ze ook nooit te zien kregen, J. Ook dat stelde amper iets voor: een wilde nachtelijke kussessie op schoolreis in de kamer van de jongen. En dat bombardeerde ons zogezegd tot koppel. Of zo moest dat toch, dachten we. Aangezien het enige relatiemodel dat ik ooit had gezien op zijn zachtst gezegd disfunctioneel was, liep mijn tweede ‘relatie’ met J ook erg stroef. Voor mijn geile tienerbrein was die jongen eigenlijk vooral een kans om te experimenteren, maar zelfs als ik een emotionele band met hem had willen opbouwen, had ik niet geweten hoe dat moest. Na twee weken gingen we uit elkaar.

Ik heb net een voorlichtingsboek over seks uitgelezen. Ik ben 28 en goed geïnformeerd, dus eigenlijk heb ik geen voorlichtingsboeken meer nodig, maar ik vind het gewoon zo cool welke fantastische boeken over seks er tegenwoordig op de markt komen! Hannah Wittons boek heb ik in een paar dagen verslonden. Het is gewoon ZO’N EFFING GOED voorlichtingsboek.

Mijn seksuele voorlichting:

• Mijn ouders, mompelend: seks is dat de penis van een man in de vagina van een vrouw gaat. Zo komt het zaadje bij het eitje. Vrouwen hebben elke maand hun maandstonden en daarom gebruiken ze maandverbanden en tampons. Kijk, dit is een tampon.
• De school toen ik 11 was: als een man en een vrouw getrouwd (!) zijn en een kindje willen, hebben ze seks. Van seks word je zwanger. Kijk, dit is een foetus. Het is heel erg om een foetus te doden.
• De school toen ik 12 was: dit is de anatomie van de man en de vrouw. Hier is een beetje uitleg over penetratieve heteroseks. Hier is een beetje uitleg over soa’s.
• De school toen ik 15 was: hier is nog wat meer gedetailleerde anatomie van de man en de vrouw. Hier is wat uitleg over contraceptie. En hier is een shitload foto’s van vreselijke geslachtsziekten.

Het boek van Hannah Witton:

• Gezonde relaties, jaloezie, single zijn, een crush hebben, uit elkaar gaan, bedrogen worden, alternatieven voor monogamie
• Mythes rond seks en ontmaagding, mythes rond relaties in Hollywoodfilms
• LGBTQ+ (jaaaaaa! eindelijk! holebi’s hebben ook seks!), uitleg over biologisch geslacht, gender, geaardheid, aseksualiteit, uit de kast komen (oef zeg, dat mogen alle hetero’s toch ook eens horen?!)
• Instemming (ooooooo wat een opluchting! iemand heeft het over seks en consent!), alcohol/drugs en seks, mythes rond verkrachting (eindelijk die stomme victim blaming ontkracht!)
• Masturberen, orgasmes, genieten van je eigen lichaam en genieten van seks (ja! ja! JA! hoera voor genieten van je lichaam! boe voor dat aangepraat schuldgevoel!)
• De voor- en nadelen van porno, pornoverslaving, en de onrealistisch verwachtingen die porno bij jongeren doet ontstaan (dankjewel, Hannah Witton, om het daar eens over te hebben)
• Een beetje anatomie ook ja
• Verschillende anticonceptiemethodes en hoe je ze best kiest, wat te doen als je anticonceptie op een of andere manier niet heeft gewerkt en je toch zwanger bent
• Houden van jezelf, lichaamsbeeld, zelfvertrouwen
• En ja, ook iets over soa’s, maar geen afstotelijke foto’s
• Sexting
• Slut shaming, virgin shaming en freak shaming (ooo ein-de-lijk!)

Het boek is bedoeld voor jongeren vanaf 14 jaar, maar ik weet zeker dat er in België alleen al tienduizenden 20+-ers zijn die hier nog wat aan zouden hebben. En voor verstandige 12- of 13-jarigen lijkt het me ook wel al geschikt. Wat een boek. Hier heb ik op zitten wachten, kan je wel zeggen. Hannah Witton: eindelijk iemand die aanknoopt bij de realiteit. Lees het!

(En voor de Leuvenaars: ze hebben het in bibliotheek Tweebronnen – ook in de minicollectie tijdens de verbouwingen!)

‘Geile vrouwen bestaan niet. En als ze al bestaan, zijn het uitzonderingen. Het zijn altijd de mannen die seksueel gefrustreerd rondlopen.’

Man. Boeken vol zou ik kunnen schrijven over het hele ‘mannen zijn nu eenmaal zo en vrouwen zijn nu eenmaal zo’-sprookje, over hoe de verschillen tussen mannen onderling en vrouwen onderling veel groter zijn dan de verschillen tussen mannen en vrouwen en over hoe stereotiepe beelden het gedrag van opgroeiende jongens en meisjes bepalen, zodat ze meer gaan voldoen aan wat verwacht wordt van hun gender.

Maar dit is het hoofdstuk van de geile vrouwen.

Ik ben een geile vrouw. Zeker sinds ik na een lange periode van diepe vermoeidheid weer beter word, kan mijn vaste partner mijn seksdrive en experimenteerdrift niet bijhouden. Geweldige kerel overigens. Mijn beste vriend in de hele wereld, ik vind hem fantastisch. Ik vind niet dat ik hem kwalijk mag nemen dat hij me niet kan bijhouden in bed. Als feminist vind ik dat ook mannen de vrijheid moeten krijgen om buiten dat ‘altijd paraat voor een potje seks’-cliché te vallen.

Maar hoe zou het dan komen dat het lijkt alsof ze amper bestaan, die geile vrouwen? Oké, die vraag is echt niet zo moeilijk te beantwoorden.

Als de zestienjarige Noah elk familiefeest een andere vriendinnetje meebrengt, hoe wordt dan gereageerd? Noah weet er wel weg mee, Noah weet van aanpakken, ja jongens, Noah draait ze nogal binnen. Haha, die Noah.

Als de zestienjarige Emma elk familiefeest afkomt met een ander vriendje, hoe wordt dan gereageerd? Eerlijk, denken we echt dat dat dezelfde reactie zou uitlokken? Eerder dan algehele joligheid zie ik bezorgdheid opduiken. Bezorgdheid, dat ze toch maar goed oplet met al die jongens, dat ze toch maar denkt aan haar imago, want straks willen de deftige jongens haar niet meer, dat ze toch maar geen ongelukje krijgt. Als dat maar goed afloopt met die Emma, want dat is nogal een wilde.

Dit zijn maar voorbeelden en ik weet zeker dat er families zijn die heel bewust proberen hun jongens en meisjes, en wie buiten die categorieën valt, gelijk op te voeden. Maar ik ben er tot in elke vezel van mijn lijf van overtuigd dat meisjes en vrouwen die hun seksualiteit open uitdragen slechter behandeld worden. Dus je leert dat maar al te snel wegsteken.

Dat is jammer. Want de meer vrouwelijk getinte manier van praten over seksualiteit kan ons allemaal goed doen. Geen machopraat over hoeveel je er deze maand hebt binnengedraaid, maar open gesprekken over waar je van geniet, wat er beter kan, waar je onzeker over bent en hoe we elkaar op weg kunnen helpen met tips, ervaringen en geruststellende woorden. Oprechte, kwetsbare menselijkheid.

Hoe cool zou het zijn als vrouwen die openlijk uitkomen voor hun pittige seksdrive niet meer zouden behandeld worden als exotische nymfomanes? Als het niet meer was van ‘dat is een geile dus die kan je gerust ongevraagd vastgrijpen, zal ze toch leuk vinden’? Als geile vrouwen en minder geile mannen gewoon allemaal een oké onderdeel waren van die glijdende schaal tussen vrouwelijkheid en mannelijkheid?

Heel cool.

L. had evengoed een oude vent in een donkere kelder kunnen zijn. Op Tinder met een vals profiel, telefoonnummers en pittige foto’s aftroggelend van naïeve zielen die geloven dat de meeste mensen het goed voorhebben met anderen.

Of niet natuurlijk, misschien is ze wel echt. Niemand die het weet, behalve L. zelf.

Ik heb het contact afgebroken. L. reageerde kortaf, passief-agressief. Ik was er een tijdje niet lekker van. Online agressie komt hard aan.

*

De beste manier om negatieve ervaringen te verwerken, is om positieve ervaringen te maken.

*

Nu is er T. Ook op Tinder. T lijkt een superfijne persoon. Creatief en grappig. Typt net als ik in volzinnen – crazy. Binnenkort spreken we af. Gewoon even verkennen, op een openbare plaats.

Avonturen.

Grenzen zijn zo belangrijk.

*

Ik ging ervan uit dat het mij nooit zou overkomen. Ik ben avontuurlijk, dat wel, maar ook voorzichtig. Als HSP’er denk ik typisch aan alle mogelijk risico’s en daar anticipeer ik ook op. Nee, pikante foto’s van mij zouden nooit ergens te vinden zijn.

*

Het begon als een Tindermatch. Beetje chitchat. Heel vriendelijk en spontaan, die L. Ze zit nog maar net op Tinder, zegt ze. Spannend voor mij ook, mijn tweede match ooit. Misschien kan het er met L. wel van komen.

Ze vraagt al snel mijn nummer, zodat we kunnen Whatsappen. Goed hoor. Veel gezelliger. Voilà, toegevoegd.

Ondertussen springt mijn lijf bijna uiteen van de spanning. Het is al avond, dan kan ik normaal al niet veel meer hebben.

O, heb je geen profielfoto, zegt ze. En ze vraagt om een selfie. Geen probleem hoor voor mij. Ik ben niet meteen een selfiekoninging, ik ken de goeie hoeken en stiekeme trucs niet, maar stuur toch een deftige foto. Zij stuurt er ook een van haar.

En een volledige foto, heb je dat ook, vraagt ze. Wel ja, ook dat heb ik niet staan, maar kan ik wel maken. Misschien wel een begrijpelijke vraag, voor een Tindermatch: ze wil natuurlijk zien welk vlees ze in de kuip heeft. Een mirrorselfie dus maar. Heel onschuldig allemaal, in mijn deftige werkkleren van die dag.

Wauw, mooi kleedje, merkt ze op. Heb je ook een foto van de achterkant? Ja, die kan ik ook maken. Send.

Baf, daar belandt haar bikinifoto bij mij. Zo zie je alles, zegt ze. Wel ja, leuk van haar. Ze ziet er goed uit, een beetje gepolijst zelfs. Ik zou niet meteen afknappen op een rolletje hier of een paar putjes daar, maar dat weet ze natuurlijk niet. Ik hoef geen babes, echte mensen met echte uitstraling zijn goed genoeg.

Heb jij ook een bikinifoto, vraagt ze daarop. Tja, nu zij er één gestuurd heeft, zal ik dat ook maar doen zeker? Tinder staat ten slotte vol met bikinifoto’s, de straten hangen vol foto’s van vrouwen in bikini, niets mis mee. De keren dat ik in de laatste jaren een bikini heb gedragen, zijn op één hand te tellen – CVS is genadeloos – maar ik haal toch mijn meest sexy exemplaar uit de kast. Een one piece, meer gat dan piece, je kent het wel. Hup, buik intrekken, nog een mirrorselfie en send.

Zijkant, beveelt ze.

Uh. Oké. Een foto van de zijkant dan maar. Nog nooit gedaan hoor, bikinifoto van mijn zijkant. Wauw, je moet je hard in bochten wringen om eruit te zien als die Instamodellen. Maar het lukt me wel. Beetje wazig, dat wel, stukje van mijn vinger voor de lens ook, maar send.

Achterkant, beveelt ze. Ze vindt het wel geil, zegt ze.

Uuuuuh, ja, dan doen we de achterkant. Leuk wel, dat iemand je lijf zo graag wil zien. Trekken en sleuren aan die bikini, zodat hij zo goed mogelijk zit, en op de tenen, om mijn billen ronder te maken. Want ja, dat is toch de esthetiek die van vrouwen gevraagd wordt. En zo erg vind ik dat nu ook niet. Ik zie er goed uit. Beetje opwindend is dit ook. Send.

De complimenten stromen binnen. Topfiguur. Lekker. Geil.

Ze vraagt of ik haar opdrachten graag uitvoer. Ik kan er wel mee om, zeg ik. Ik stel me voor dat ze dominant is tijdens de seks en nu al eens pols of ik dat oké zou vinden. Wel: ja.

Heb je een sexy lingeriesetje, typt ze. Ja, dat heb ik. Toevallig heb ik daar zelfs een heel assortiment van. Toch even nadenken. Is dit nog oké? Het is al negen uur ’s avonds, mijn hoofd barst uiteen. Normaal ben ik op dit moment tot niet veel meer in staat. Maar dit is ook opwindend. De weg naar mijn doel. Dus vraag ik haar terug wat ze precies zou willen zien.

Het wordt een korset, een beetje doorkijk, met netkousen en jaretellen. Mijn handen trillen als ik de foto neem. Ik ben al zo uitgeput.

Deze foto was oké, toch? Een korset bedekt meer dan een bikini, toch? Verblind door de watten in mijn hoofd en de opwindende nieuwe ervaring.

Of zij iets sexy in de buurt heeft? Ik wil hier wel niet alleen zijn met mijn pikante foto’s. Knal, daar walst een lingeriefoto met een strap-on dildo mijn Whatsapp binnen. Wauw, in your face. Gezicht wel onherkenbaar, het haar hangt ervoor.

Er volgt meer sexting. Ik vraag of we niet in het echt kunnen afspreken, want daarvoor zat ik toch op Tinder. Zeker, zegt ze. En daar rolt zomaar ongevraagd haar topless foto binnen. Wauw, barbiemodel. Hele grote, perfecte borsten, kleine tepels. Heel onwaarschijnlijk dat die echt zijn. Slanke taille, gespierde buik.

Stuur jij eens een naaktfoto, beveelt ze. Shit, dit begint een beetje oncomfortabel te worden. Ik wil helemaal geen naaktfoto doorsturen, dat begin ik nu echt te voelen. Maar zij heeft er wel één gestuurd. Kan ik dan zelf wel weigeren? Wordt ze niet kwaad als zij zich topless heeft laten zien en dan wil ik dat niet?

Ik ga voor de spiegel staan, met enkel mijn sexy onderbroekje nog aan. Eén arm voor mijn borsten, de andere arm om de foto te nemen. Heel pikant, maar niet naakt. Send.

Maar eigenlijk wil ik gewoon afspreken. Niet sexten. Ze blijft van onderwerp veranderen. Ik vraag wanneer ze vrij is. Zij vraagt een foto van mijn kont.

Ik voel me schuldig dat ik haar heb moeten teleurstellen door geen naaktfoto terug te sturen, dus probeer ik een flatterende foto te nemen van mijn billen. Mijn armen trillen, maar als dit het proces is dat je moet doorlopen richting seks, dan doe ik het. Tien pogingen later: send.

Nog meer sexting. Meer concrete stappen richting een afspraak.

En dan knalt daar een gif binnen van L. die door een andere vrouw met een strap-on genomen wordt. Oké. Opwindend. Maar het begint ook te knagen. Ze blijft vragen of ik zelf geen filmpje wil sturen.

Eigenlijk wil ik nu gewoon slapen, het is een zware dag geweest. Ik zeg dat ik weg moet, want voor op tijd slapen is er meestal weinig begrip. Of we dit later kunnen vervolgen?

Nee. Nu, beveelt ze.

Uh – oké. Kan ik toch niet maken, het gesprek zomaar afbreken. Ze wil dat ik met mezelf speel en audio maak. Maar nee, dat wil ik echt niet. Het begint me te veel te worden. Dus nee, die audio maak ik niet.

Nadat ze blijft aandringen, zeg ik gewoon maar dat ik al gekomen ben, maar dat ik het niet opgenomen heb. En dat ik nu snel weg moet.

*

Na een zware nacht vol kloppende hoofdpijn en een razende hartslag besef ik dat ik voor de voet-in-de-deurtechniek gevallen ben. Vraag iemand om een kleine gunst en het wordt voor die persoon moeilijker je volgende, grotere verzoek te weigeren. Selfie, full body pic, bikinifoto’s, sexy lingerie. Zo snel was het gebeurd. Ik ben niet onfeilbaar. Zeker niet ’s avonds.

*

Grenzen zijn zo belangrijk. Daarom moeten we meer praten over consent. Toestemming, in het Nederlands, maar ik zeg altijd consent.

Bij elke handeling waarmee je een grens zou kunnen overschrijden, eerst checken of dat wel oké is. Mag ik je kussen? Mag ik je een dick pick sturen? Mag ik je likken? Mag ik aan je haar trekken?

Is het flauw en onromantisch om iemand te vragen of je haar of hem mag kussen? Ik vind van niet. Bij een vaste partner weet je al ongeveer waar de grenzen leggen en worden die vragen na verloop van tijd overbodig, maar bij een eerste contact? Weet je zeker dat de ander wil dat je je dronken tong in zijn of haar keel duwt? Weet je zeker dat die persoon zich niet onveilig voelt als je zomaar je rough game bovenhaalt? Weet je zeker dat de ander een ongevraagde dick pick apprecieert?

Praten over seks vind ik sexy. Hoe cool is het niet om te weten dat je partner je respecteert en meteen toont dat zij of hij geen probleem heeft met sexy communicatie? Ja, heel cool. Of heet.

*

Ik hoop dat die pikante foto’s van mij ondertussen mooi op die ene telefoon blijven staan. Of dat L. haar gsm meteen na onze conversatie in de wc heeft laten vallen.

Maar ik ben ook blij dat ik die ervaring heb gehad. Ik sta erop mijn eigen fouten te kunnen maken. Een mooi levensverhaal op te bouwen uit imperfecties, flaters, pieken, dalen en boeiende lessen. Dat is pas interessant.

Jezus, Tinder gebruiken is spannend.

Hoe maak je een profiel dat representatief is voor jezelf en toch matches trekt? Ik hou er echt niet van om mezelf op social media anders voor te stellen dan ik ben. Mijn foto’s moeten mij uitstralen.

Zo tussen de massa op straat zie ik er best goed uit: lang en slank, zelfverzekerd, beetje opvallend, best wel knap. Maar tussen de massa gefilterde foto’s? Not so much.

Ik gebruik geen make-up en de weinige foto’s die ik van mezelf heb, zijn ook niet per se sexy van lichtinval of pose. Niet dat ik die niet zou kunnen nemen. Foto’s van mezelf zijn gewoon geen prioriteit in mijn leven.

Dus mijn gekke zelf dan maar. Onbewerkt. Ongekunsteld.

De matches stromen niet binnen, eerlijk gezegd. Maar who cares? Misschien is het juist goed om enkel mensen aan te trekken die om kunnen met een beetje onconventionaliteit.