Hoe ik mildheid gebruik om te stoppen met piekeren

Hoe ik mildheid gebruik om te stoppen met piekeren

Ik ben goed in piekeren. Bestaan daar ook medailles voor? Vooral op de minder goede dagen, wanneer mijn zenuwstelsel sowieso al heel moeilijk in rust- en herstelmodus terugglijdt, ben ik snel angstig en komen er gemakkelijk negatieve gedachten binnen. Dat gebeurt vanzelf. Ik heb er totaal geen controle over. Het is niet dat ik kan zeggen: nu ga ik er eens voor kiezen om enkel leuke gedachten te laten binnenkomen. Het enige waar ik controle over heb, is hoe ik met die piekergedachten omga.

Daarvoor heb ik onder andere in de cognitieve gedragstherapie en in cursussen stressbeheersing al veel tips gekregen. Leid jezelf af met een leuk liedje, met een wandeling of met een andere leuke activiteit. Daag je niet-helpende piekergedachten uit. Verschuif je aandacht naar wat je waarneemt met al je zintuigen. Bel een vriend(in) op. Probeer te denken aan iets dat je gelukkig maakt. Zeg heel luid STOP tegen je piekergedachten. Las een piekerkwartier in en hou het piekeren enkel en alleen voor dat moment.

De meeste van die technieken vind ik niet onhelpend. Zeker wanneer ik de tips net gekregen heb, begin ik er met goede moed aan. Oké, ik ben aan het piekeren: STOOOOP! Oké, ik ben aan het piekeren: wat is een leuk en catchy liedje dat me vrolijk maakt? Oké, ik ben aan het piekeren, misschien kan ik nu beter vijf dingen bedenken die me een dankbaar gevoel geven.

Maar na een tijdje maken die technieken me zo moe. De meeste van die technieken vragen een constante mentale oplettendheid, helderheid en doortastendheid. Het vraagt gewoon heel veel van me om telkens bij het opmerken van piekergedachten mijn geest een andere richting uit te sturen. Want die technieken zijn bijna altijd gebaseerd op het negeren of vervangen van je piekergedachten. Dat is een kenmerk van de old school cognitieve gedragstherapie dat ik persoonlijk als belastend ervaar. Ik wil niet mijn hele leven bezig zijn mezelf af te leiden, wat een werk!

Gelukkig ben ik een echte therapieveteraan en leerde ik al veel meer copingmethodes kennen. En daaruit heb ik geleerd: mildheid is voor mij het beste antwoord. Op alles. We zijn zo vaak zo hard voor elkaar en onszelf, dat mildheid niet per se vanzelf komt: ik kon het vroeger gewoon echt niet, want ik had nooit echte mildheid ervaren. Maar eens ik het vast had, was het voor mij een openbaring. Ik kon mezelf een veilig, geborgen en begrepen gevoel geven: say whaaaaat?!

Het fijne aan reageren met mildheid vind ik dat ik mijn piekergedachten niet meer hoef te forceren of vervangen. Ze mogen er gewoon zijn. Ze krijgen erkenning. Dat doet zo veel deugd: nee, ik hoef niets te verbeteren aan mezelf. Ik moet niet meer werken. ALLES wat er is, mag er zijn. Zo zoals het is, zo mag het zijn, want ik ben goed genoeg. Oh my god wat is dat fantastisch. Dat krijg je toch niet veel te horen in je leven.

Weet je hoe ik dat concreet doe werken, die mildheid? Ik spreek tegen mezelf alsof de meest lieve en zachte moeder, juf of tante tegen mij zou spreken. (Of gewoon een figuur die je een veilig en geborgen gevoel geeft. De figuur waar je als klein kind naartoe zou rennen als je je pijn gedaan hebt.) Dan geef ik mezelf in de eerste plaats erkenning: ‘ik merk dat je je heel triestig voelt’ / ‘je hebt het wel héél moeilijk hé nu’ / ‘eigenlijk is dit wel heel zwaar voor jou, niet?’ / ‘amai dat houdt jou bezig, het moet wel heel belangrijk zijn voor je!’ / ‘wauw dat moet zwaar wegen, die angst’.

En dan merk ik hoe ik mij heb proberen goed houden. Hoe het strenge deel van mezelf ongemerkt de overhand had en heel hard riep dat ik sterk moest zijn. En het is zo crazy, maar als ik die piekergedachten en die angst en die zware klachten erken, dan ben ik gewoon al zo opgelucht. Soms barst ik bijna in tranen uit. Ken je dat, wanneer je je als kind groot hield in een moeilijke situatie, maar dan kwam je lieve juf je troosten en brak de dam en begonnen de tranen te lopen want nu was je veilig en gesteund? Zo voelt dat voor mij.

Eigenlijk is dan het grootste deel van het werk gedaan. Daarna probeer ik ervoor te zorgen dat ik dat milde stuk van mezelf goed bijhoud. Als er dan nog piekergedachten binnenkomen, erken ik ze telkens vanop een afstandje, zo van: daar komt er nog eentje binnen, en daar voel ik me precies heel slecht over. Maar dat is allemaal gewoon oké. Ik ben een feilbaar mens en geen robot. Die piekergedachten zijn op dit moment gewoon een deel van mij en dat is hé-le-maal goed. Ik mag er ook zijn zo. En ik geef mezelf wat ik nodig heb: troost, veiligheid, aandacht.

Die radicale mildheid laat in veel gevallen het piekeren vertragen, uitdoven en stoppen. Want als ik me veilig en geaccepteerd voel, en mezelf geef wat ik nodig heb, hoeft mijn stresssysteem niet meer aan te staan. Het mag rusten en afschakelen. Voor een kwartiertje, voor een uur of voor de rest van de dag: dat heb ik niet onder controle. Maar als ik daar controle over had, zou ik geen mens zijn.

15 positieve affirmaties die me helpen als ik me angstig voel

15 positieve affirmaties die me helpen als ik me angstig voel

  1. Ik ben veilig.
  2. Ik voel me licht.
  3. Ik voel me open.
  4. Ik voel me vrij.
  5. Ik voel me rustig.
  6. Ik neem de tijd om mijn lichaam te voelen.
  7. Ik accepteer mijn emoties.
  8. Ik neem de tijd om me te concentreren op mijn ademhaling.
  9. Ik geef mezelf wat ik nodig heb.
  10. Ik laat los.
  11. Ik ben goed genoeg.
  12. Ook dit gaat weer voorbij.
  13. Alles komt goed.
  14. Ik ben sterk en moedig.
  15. Mijn gedachten zijn rustig. Mijn lichaam is rustig.
Er is heel veel wél goed genoeg

Er is heel veel wél goed genoeg

Momenteel ben ik een beetje gefrustreerd door hoe ik me voel op mijn werk. Ik heb het gevoel dat ik er weinig zelfstandigheid en vertrouwen krijg van de persoon waarmee ik werk. Ik voel me gemicromanaged, al het werk dat ik aflever wordt meticuleus uitgekamd en aangepast aan hoe K het zou willen. De ideeën die ik inbreng, mag ik niet zelfstandig uitwerken, maar worden eerst uitgebreid voorgekauwd. Dat is op dit moment erg frustrerend voor mij en het geeft me een benauwd, en zelfs passief of machteloos gevoel.

Door die situatie loop ik al een paar dagen down rond en voel ik ook lichamelijke klachten opkomen. En dat is jammer, want ik heb een lange weg afgelegd om te komen waar ik nu ben. Ik heb de traditionele manieren geprobeerd om te stoppen met piekeren, maar die zijn nooit zo effectief geweest voor mij (heel hard STOP zeggen in je hoofd, een piekerkwartier inlassen, denken aan iets leuks…). Wat ik wél heel helpen vind, is een slecht gevoel bestrijden met dankbaarheid.

Het gevoel dat het op mijn werk niet goed genoeg gaat? Niet leuk genoeg? Niet uitdagend genoeg? Wel, ik heb nog andere dingen in mijn leven die wél goed genoeg zijn. Want mijn leven bestaat niet alleen uit mijn werk. Om de frustratie in dat ene domein van mijn werk in perspectief te plaatsen, maakte ik een lijstje van alle andere dingen in mijn leven die wél goed genoeg zijn.

  1. Mijn partner is goed genoeg. Hij is zelfs meer dan goed genoeg: hij is de andere helft van de duochoco, de persoon waarbij ik zo hard mezelf kan zijn als ik maar kan, mijn beste maatje in de hele wereld. Hij is interessant en getalenteerd en empathisch en grappig.
  2. Mijn relatie is goed genoeg. Als er een probleem is, kunnen we het bespreken en aanpakken. Ik voel me gehoord.
  3. Mijn seksleven is goed genoeg. Meer nog: ik ben heel gelukkig met de huidige situatie. In mijn seksleven krijg ik wél vertrouwen, het volste vertrouwen. En ik weet dat dit vrij uniek is, daarvoor ben ik dankbaar.
  4. Mijn huis is goed genoeg. J en ik betalen ons huisje ondertussen al drie jaar af. Ik heb gewoon een eigen huis! Veilig en warm, gezellig en geborgen. Als dat geen dankbaarheid verdient.
  5. Mijn kamer is goed genoeg. Omdat ik zo snel overprikkeld ben en dan de nood voel om me in stilte te kunnen afzonderen, heb ik nu zelfs mijn eigen kamer in het huis. Daar voel ik me veilig en kan ik mijn eigen ding doen. Wauw, zo veel om dankbaar over te zijn.
  6. Mijn zus is goed genoeg. Onze relatie is heel fijn: we kunnen vanalles delen in vertrouwen.
  7. Mijn vrienden zijn goed genoeg. Ook op dat vlak ben ik gelukkig. Sinds ik door de omgang met mijn ziekte meer een meer getransformeerd ben in iemand die gewoon zichzelf is en iemand die weet wat ze wilt, heb ik meer behoefte aan diepere contacten. Betekenisvolle gesprekken. En die heb ik nu meer en meer, met vrienden die ik helemaal kan vertrouwen.
  8. Mijn metekindje is goed genoeg. Wat leuk dat ik dit jaar het vertrouwen kreeg om iemands meter te worden.
  9. Mijn financiële situatie is goed genoeg. Ik hoef niet bang te zijn dat ik op het einde van de maand niet meer kan eten. Ik kan alle rekeningen betalen. Af en toe heb ik zelfs ruimte voor iets leuks, zoals een drankje of een etentje.
  10. Mijn vrije tijd is goed genoeg. Ik kan af een toe een wandeling doen, vrienden zien, yoga doen, teksten schrijven, foto’s nemen, films kijken, boeken lezen en de planten verzorgen. Mooi dat ik die vrijheid heb.
  11. Mijn medische hulp is goed genoeg. Ik kan vertrouwen op dokters, specialisten en therapeuten die me goed begeleiden in mijn herstel van CVS en depressie. Fantastisch dat ik in een situatie ben waarin ik de kans en de tijd krijg om aan dat herstel te werken.
  12. En zelfs mijn gezondheid is goed genoeg. Ik weet dat veel mensen niet met me zouden willen ruilen. Ik heb regelmatig zware lichamelijke klachten, weinig recuperatievermogen en de depressieve momenten zijn geen pretje. Maar in vergelijking met drie jaar geleden is mijn gezondheid goed genoeg. Ik voel me goed genoeg om me niet meer eenzaam te voelen. Ik voel me goed genoeg om de kans te hebben voor 30% te gaan werken en nog af en toe vrienden te zien. Ik voel me goed genoeg om de meeste huishoudelijke taken gedaan te krijgen. Ik voel me goed genoeg om dit hier neer te schrijven. Ik voel me goed genoeg om me te concentreren op een boek of een film. Ik voel me goed genoeg om af en toe iets te kunnen doen dat me gelukkig maakt. Mijn gezondheid is goed genoeg.

Wauw, zo veel dingen in mijn leven die wél goed genoeg zijn! Met deze lijst probeer ik mijn werkfrustratie niet weg te duwen. Gevoelens wegduwen brengt je niets. Het is zelfs nuttig om te beseffen dat je je ergens niet lekker bij voelt. Maar tegelijk kon ik het nu in perspectief zetten en zien dat dit niet het enige is dat speelde in mijn leven. Frustraties kunnen héél groot worden, maar je leven is veel meer dan die ene frustratie. Dankbaarheid kan helpen om dat te zien.

Waarover ben jij dankbaar? Wat is in jouw leven goed genoeg?

Leuke dingen die gebeurd zijn sinds ik weer aan het werk ging

Leuke dingen die gebeurd zijn sinds ik weer aan het werk ging

Op 6 januari ging ik na een lange, harde periode van ziekte terug betaald aan het werk. Ik heb nu een aanstelling voor 30%, drie halve dagen: voor veel mensen een kleine prestatie, maar voor mij een grote mijlpaal. Die overgang vroeg om een aanpassing van mijn routines. Routines die mij rechthouden. Ik had me goed voorbereid, maar de weerslag van de overgang was groter dan ik had verwacht.

De voorbije maand was dus best wel mottig. Ik voelde me geradbraakt en wazig. Concentreren was moeilijk. Slapen lukte amper. Mijn stressniveau na een halve dag werken ging through the roof and beyond. Aan de buitenkant zag ik er misschien vrolijk als altijd uit, maar aan de binnenkant was het afzien.

En toch waren er leuke momenten! Toch deed ik dingen die me gelukkig maakten. Omdat ik nu tijdelijk zo uitgeput ben dat ik niet goed dingen kan onthouden, en de pareltjes me soms ontglippen, heb ik mijn agenda erbij gehaald om een lijstje te maken van alle goeie dingen die toch gebeurd zijn sinds 6 januari.

  1. Ik zag mijn supercoole metekindje S twee keer.
  2. Ik had een intiem gesprek met M, de mama van dat metekindje en ondertussen een goeie vriendin. De diepte induiken en zo connectie maken, dat vind ik fantastisch.
  3. Ik deed een escape room met een groepje studievrienden (de Jumanji-kamer bij ExitRoom Leuven, za-lig). En we raakten er nét op tijd uit, victorie!
  4. Ik had voor het eerst in mijn leven seks met iemand anders dan J. You heard it! Ik was te moe om erover te bloggen, maar HET IS GEBEURD. Het was niet perfect, maar heel leuk. Dit wil ik meer doen!
  5. Ik ging naar de leesclub van mijn vriend J. We lazen het kortverhaal Story of Your Life van Ted Chiang, waarop de film Arrival is gebaseerd. Aanrader! En we hadden interessante discussies over de impact van de taal die je spreekt op hoe je de werkelijkheid beleeft.
  6. Ik ging samen met H, één van mijn nieuwste vriendinnen, naar de Jenna in Leuven om oorbellen te laten steken. Voor haar de eerste oorbellen, voor mij tweede gaatjes. We hadden de behoefte om iets spannends en puberachtigs te doen. Ondertussen zijn die gaatjes hier aan het etteren like hell maar toch: worth it.
  7. Ik ging iets drinken met L bij Life Bar (waar ze de beste kurkuma latte’s hebben).
  8. Ik ging heel spontaan even een theetje drinken bij H thuis.
  9. Mijn vriendin Z kwam eten en we hebben heerlijk gechild, gek gedaan, gelachen en vooral goed gepraat. Ik was echt doodmoe die dag, en de volgende dag niet veel waard, maar het heeft me toch deugd gedaan. Gewoon informeel mogen binnenspringen bij elkaar en jezelf zijn en flauwe ongrappige grappen vertellen en de schijn van ‘alles is altijd oké’ niet moeten ophouden: daar leef ik voor.

(En er was ook een andere mijlpaal, die misschien niet direct uitzinnig leuk was, maar wel belangrijk: J en ik bezochten voor de eerste keer een seksuoloog. Onze verschillende seksuele behoeften zijn geen breekpunt, maar we waren nieuwsgierig of een professional daar een ander licht op kon schijnen. Het werd uiteindelijk niets, want de aanpak lag ons niet zo, maar het is toch leuk om die ervaring te hebben.)

Ik ben best wel trots dat ik geleerd heb om leuke dingen voor mezelf in te plannen, net als het heel moeilijk gaat. Net die leuke dingen houden de depressie op een afstand en zorgen ervoor dat je leven de moeite waard blijft. Ze zorgen ervoor dat er méér is dan alleen maar werk en herstel van een ziekte. Leuke dingen zorgen ervoor dat je de tijd en je pijn even vergeet. Ze zorgen ervoor dat je voelt dat je leeft.

Casual seks: mijn angst overstijgen en genieten van het proces

Casual seks: mijn angst overstijgen en genieten van het proces

Sinds een aantal maanden heb ik in mijn vaste relatie met J wat meer seksuele vrijheid om ook met anderen te experimenteren. Dat vind ik een fijn gevoel, en bovendien ben ik heel gelukkig met het vertrouwen dat ik daarin krijg. Maar in de praktijk is er nog niet veel gebeurd. Niet dat ik geen zin heb. De zin druipt er letterlijk en figuurlijk van af. (Haha. Sorry.) Ik word natuurlijk nog steeds beperkt door mijn chronische ziekte en door de depressieve klachten die daarbij komen op lastige dagen. Maar ik merk dat er nog iets is dat me beperkt: angst.

Ik had het er onlangs met mijn vriendin H over. We zaten samen gezellig te ontbijten bij Life Bar, de sfeer was heel fijn en vertrouwelijk. H vroeg me waar ik dan precies bang voor was. En dat vind ik een goeie vraag. Eerlijk gezegd: de angst is groot, maar irrationeel. Want ik heb in mijn leven al zo veel watertjes doorgezwommen. Wat kan er bij de zoektocht naar losse seksuele partners nu zo erg zijn dat ik het ook niet zou kunnen overleven?

Ten eerste is het hele gegeven van casual seks voor mij natuurlijk heel erg nieuw. En deze periode van mijn leven zit al propvol nieuwe ervaringen die ik moet verwerken, zoals de start van mijn eerste betaalde aanstelling na vele jaren ziekte en een hele lijst nieuwe gewoontes na een leven vol zelfdestructieve veeleisendheid en ongezonde patronen. Misschien mag ik op dat vlak ook wel mild zijn voor mezelf: de meeste nieuwe dingen zijn een beetje eng. Ik heb nog maar één seksuele partner gehad, iemand die ik door en door ken én vertrouw. Seks met een vreemde of zelfs een friend with benefits is niet vertrouwd en op veel vlakken compleet onvoorspelbaar. Dat maakt me angstig, maar dat is tegelijk ook het opwindende eraan. Dat is waarom ik het wou. Het is nieuw en spannend.

Ten tweede ben ik volgens mij te hard aan het focussen op de mogelijke negatieve uitkomsten. Ik denk aan de mogelijke afwijzing, de mogelijke zenuwachtige en klunzige seks, de mogelijkheid dat het niet eens lukt, en de mogelijkheid dat een sekspartner achteraf belachelijke details deelt. Maar nu ik dat hier zo neerschrijf: daar kan ik toch allemaal mee dealen? Ik vind het fijn om zulke gedachten eens te expliciteren en stap voor stap te weerleggen om mezelf gerust te stellen:

  • Afgewezen worden (1): ik denk dat ik de kans op afwijzing veel groter maak dan hij is. Ik ben 28, jong, fris, slank, blond, vrolijk en enthousiast. Eerlijk gezegd: denk ik nu echt dat een leger van mannen en vrouwen mij zou afwijzen? Veel mensen willen graag meer seks, veel mensen zijn zelfs seksueel gefrustreerd, en veel mensen zouden blij zijn met iemand die zich zomaar enthousiast aanbiedt voor een potje plezier! Als ik het van die kant bekijk, voel ik me veel moediger.
  • Afgewezen worden (2): en als de persoon aan wie ik het vraag mij dan toch afwijst, zal dat toch in alle waarschijnlijkheid niet zijn met een gevoel van ‘jakkes, wat vraagt dat afstotelijk wijf hier nu’. Als iemand al een relatie heeft, net iemand anders op het oog heeft, liever seks heeft met mensen van het andere geslacht, aseksueel is, of om welke andere reden dan ook niet op zoek is naar seks met mij; dan zal die toch niet walgen van mijn vriendelijke en respectvolle vraag om seks? De kans is groter dat die persoon zich gevleid voelt, en dat zijn of haar dag gemaakt is, want zij of hij ligt blijkbaar goed in de markt!
  • Knullige of nerveuze seks: oké, zou niet iedereen een beetje nerveus zijn bij de eerste keer seks met iemand anders? Waarschijnlijk zullen we met twee nerveus zijn. Waarschijnlijk is de ander even hard bezorgd om haar of zijn zenuwen dan ik. En als die ander dan echt zo ervaren en zelfverzekerd is, dan helpt die er mij wel door, met al die zelfzekerheid. En een extreem ervaren persoon zal ook wel al ervaring hebben met zenuwachtige partners geruststellen, niet?
  • Commentaar achteraf over mijn seksstijl: het zou wel eens kunnen dat een nieuwe sekspartner zijn of haar bedenkingen heeft bij mijn seksstijl. Wat doet ze dit snel, hard, zacht, anders dan ik gewoon ben… Maar de kans is heel groot dat ik dat ook denk van de ander waarmee ik seks heb. Die gedachten horen erbij. Ik weet niet of die persoon dat achteraf dan per se ook allemaal de wijde wereld in ventileert, want uiteindelijk zijn veel mensen extreem ongemakkelijk met gesprekken over seks en gaan maar héél weinig mensen in detail over wat ze allemaal uitgespookt hebben in bed (of de keuken, of de living, you get it). En zelfs als mijn sekspartner zijn vriendengroep uitgebreid zou inlichten over mijn seksstijl: zo raar zal die wel niet zijn zeker? Het is seks, hoeveel manieren zijn er om dat aan te pakken?
  • Commentaar achteraf over mijn lichaam: ik weet niet of ik dat juist inschat, maar sekspartners die ook eind de twintig zijn, zullen wel al een paar lichamen gezien hebben in hun leven. Ik hoop dat zij of hij al rollen, vlekken, haren en striemen heeft gezien. Zo vreemd zie ik er nu ook weer niet uit, ik ben gewoon een mens. En als ik even heel eerlijk mag zijn met mezelf: ik ben een jong en behoorlijk strak mens. Ik denk dat ik wel mag concluderen dat mensen die venijnige commentaren geven op het lichaam van hun sekspartners echte assholes zijn. Daar doen we het geen tweede keer mee.

Oké, die angst hebben we eventjes goed gedeconstrueerd en ontkracht. En ja, er kan vanalles mislopen, maar er kan ook zo veel goed gaan! Dat is misschien nog fijner om te bedenken:

  • Meteen een enthousiaste ‘ja!’ krijgen.
  • Hele spannende, interessante, spectaculaire, heerlijke seks. Genieten!
  • Positieve commentaar op mijn seksstijl: hoe leuk het was, hoe enthousiast ik was. Want ik moet daar eerlijk in zijn, ik ben een behoorlijk enthousiaste persoon in de meeste dingen die ik doe. Ik denk dat ik sneller van overenthousiasme dan van passiviteit zou beschuldigd worden.
  • Positieve commentaar op mijn lichaam: want waarom zou mijn sekspartner niet evengoed kunnen zeggen hoe mooi zij of hij bepaalde dingen vindt?
  • En alle dingen die me bang maken kan ik evengoed zien als spannende, nieuwe belevenissen. Verhalen in de maak. Iemand aanspreken, flirten, de spannende vraag stellen: hoe cool is het niet om dat te kunnen beleven? Ik zou er een boek over kunnen schrijven, een film van kunnen maken. Want dit is gewoon echt spannend en nieuw en avontuurlijk, en vooral heel menselijk. Ik zou kunnen genieten van het proces en de gevoelens die het me geeft.

Voilà, het doet mij altijd deugd om mijn emotie eens helemaal te deconstrueren. Wat voel ik precies? Hoe zou ik dat benoemen? Welke gedachtes zitten erachter? Wat zeggen die gedachtes over mij? En hoe zou ik mezelf beter kunnen voelen? Als ik de tijd en ruimte maak om dat proces te doorlopen en mijn bezorgdheden te erkennen, voel ik me sowieso al veel beter. Want ik mag gewoon voelen wat ik voel, ik hoef mijn angst niet te minimaliseren of weg te drukken. Als je iets voelt, is dat gewoon zo. En het is nog fijner om mijn eigen gedachten te kunnen counteren met een positiever deel van mezelf. Want dat zit er ook. Soms krijgt dat positieve stuk misschien even niet de ruimte en de aandacht die het nodig heeft om te stralen, maar het zit er wel, dat positieve deel. En ik wil het vieren. Yay!

Mijn nieuwe routine nu ik voor 30% betaald aan het werk ga (met CVS)

Mijn nieuwe routine nu ik voor 30% betaald aan het werk ga (met CVS)

Maandag 6 januari is een belangrijke dag voor mij. Dan ga ik voor de eerste keer in drie jaar, na een lange periode van ziekte, zoeken en herstel, terug betaald aan het werk. Ik ga 30% werken in een job die me helemaal ligt: storytelling doen voor een organisatie die werkt rond duurzaamheid. Mijn creativiteit, passie voor duurzaamheid en liefde voor taal krijgen er een uitweg. De rest van het team bestaat uit een gevarieerd groepje van de grootste schatten, die elk ander teamlid accepteren. Ik werkte eigenlijk al een jaar vrijwillig bij de organisatie, wat me toeliet om heel geleidelijk op te bouwen, af en toe weer uit te vallen, en te experimenteren met werkuren en -dagen. Maar nu is het tijd voor dat contract. Heerlijk. Nu voel ik me eindelijk echt deel van het team, en van de maatschappij.

Hoewel ik de werkplek en het takenpakket al goed ken, is een regime van 30% toch een aanpassing voor mij. Ik steun heel zwaar op mijn routine van zelfzorg en rust om de dagen goed door te komen en die routine verandert nu voor het eerst in jaren. Hoewel drie halve dagen werken voor anderen niet zo’n big deal is, is het dat wel voor mij. Dus ik wil graag eens anticiperen op wat er verandert, wat dat zou kunnen betekenen voor mijn CVS-klachten, en hoe ik dat kan opvangen en verzachten. Alles eens mooi op een rijtje zetten en op voorhand doordenken. Dat geeft ook meer rust in mijn hoofd.

Mijn nieuwe routine

Ik merk dat ik in vergelijking met andere mensen die ik ken best wel veel tijd nodig heb voor elke stap in mijn routine. Maar dan is dat maar zo, ik heb ten slotte CVS. Ik kom niet gemakkelijk tot rust en ik geraak niet gemakkelijk terug actief na rust, dus uiteindelijk is het echt nodig dat ik mezelf tijd geef ’s ochtends en ’s avonds.

’s Ochtends sta ik vaak misselijk, stijf of pijnlijk op, dus dan moet ik mezelf ook wat tijd geven om los te komen. Zomaar het bed uit springen, kleren aan, snel ontbijten en op de fiets springen: dat lukt me gewoon niet. Stretchen, diep ademhalen en de tijd nemen om mindful te eten zijn echt belangrijk voor mij. Zo kom ik er ook achter hoe ik me voel die dag: best wel oké, gespannen, heel vermoeid of een beetje depressief. Als ik dat bewust opmerk, kan ik mijn activiteiten van die dag beter afstemmen op mijn behoeftes, zodat ik mezelf niet uitput. Want jezelf voorbijlopen is bijna te gemakkelijk.

’s Avonds blijf ik net heel gemakkelijk in actieve, hyperalerte of overprikkelde modus. Dan klopt mijn hart heel snel, gaan mijn gedachten alle kanten uit, en maak ik van een mug een olifant. Voor de buitenwereld lijkt het soms alsof ik nog heel veel energie over heb van de dag, maar eigenlijk gaat mijn lichaam compleet in overdrive, wat ik later moet bekopen met een crash, want ik heb geen grote energiereserve. Zoals heel typisch is bij CVS, glijdt mijn lichaam niet altijd vanzelf in rust- en herstelmodus. Ondertussen weet ik heel goed dat ik dat ’s avonds zelf een zacht duwtje moet geven.

’s Ochtends

  • 7u30: wekker gaat af – rustig opstaan, naar de wc, mijn nachtbeugel (ja, ik knars) en oordopjes afwassen, mijn warme kruikje legen en terugleggen (in de winter)
  • 7u45: yoga – ademhalingsoefeningen, stretchen, op de dagen dat ik met goed voel misschien een beetje krachtigere poses, goed voelen hoe het gaat, en bewust een intentie kiezen voor de dag, bijvoorbeeld mild zijn, zacht zijn voor mezelf, mijn grenzen aangeven, moedig zijn, lichte gedachten denken, accepteren wat er is…
  • 8u00: ontbijten
  • 8u20: badkamer – nog eens naar de wc, wassen, mijn gezicht, handen en voeten hydrateren, kleren aandoen, mijn haar kammen en, als ik nog tijd heb, vlechten of iets leuks mee doen (ik geniet daar echt van, en dan voel ik me de hele dag mooi), mijn zak maken: tussendoortje, lunch en laptop
  • 8u45: op de fiets naar het werk
  • 9u00: start werkdag

’s Avonds

Ik heb negen en een half uur slaap nodig, dus mijn avondritueel moet ik ook een beetje aanpassen om genoeg slaap te krijgen zodat ik kan blijven functioneren. Dat zal vermoedelijk het moeilijkst worden. Er is een tijd geweest dat ik ’s avonds ten laatste om acht uur mijn bed in ging, omdat ik dan sowieso te uitgeput en misselijk was om zelfs nog recht te kunnen zitten. Dat uur is geleidelijk opgeschoven tot ik nu ongeveer om 22u of 22u30 mijn bed in ga. Ik vind het heerlijk dat ik weer van een avond kan genieten, soms zelfs een volledige film kan uitkijken, dus een half uur daarvan afgeven om mijn werkdag op een normaal uur te kunnen starten, vind ik best wel jammer. Maar een mens kan niet alles hebben, dus ik ga ervoor!

  • 21u00: stoppen met alle schermen zoals films, bloggen of Instagram, rustig een beetje opruimen, mijn ontbijt voor de volgende ochtend klaarmaken, eventueel lunch inpakken, kleren voor de volgende dag klaarleggen – gewoon rustig mijn avondritueel inglijden en mijn lichaam het signaal geven dat alles een versnelling lager mag nu, de hartslag mag lager en de ademhaling trager
  • 21u30: de badkamer in voor mijn avondritueel: flossen en tanden poetsen, gezicht wassen, gezicht en handen hydrateren, pyjama aandoen, warmwaterkruikje vullen en in bed leggen, naar de wc, nog een paar minuten gek doen met J
  • 22u00: bedtijd

Op het moment dat dit stukje online komt, heb ik mijn de eerste avond en ochtend van mijn nieuwe routine achter de rug. Een beetje spannend, een beetje leuk, een beetje een mijlpaal! Eens zien hoe het loopt. Als het goed gaat: fijn! Als het lastig is: ook goed. Ik heb nog maanden en maanden om in mijn routine te vallen, en mocht dat op termijn niet lukken, kan ik nog aanpassingen doen ook. Time will tell!

Mijn powerplaylist van het moment

Mijn powerplaylist van het moment

De laatste twee weken voor de kerstvakantie ging het best goed met mijn CVS-symptomen. Ik sliep regelmatig goed, kwam tot rust na ontspanningsoefeningen, mijn ochtendlijke spierpijn loste op na een rustige yogasessie, en na mijn dagelijkse middagdutje voelde ik me iets beter dan ervoor. Dat zijn allemaal hele goeie tekenen van herstel, joehoe!

Maar het was te verwachten: de feestdagen hebben die balans omvergeworpen. Ik weet dat het maar tijdelijk is, en ik weet dat mijn lichaam die balans weer vindt als ik goed genoeg voor mezelf zorg, ook al duurt dat misschien een aantal dagen of zelfs weken. In de tussentijd probeer ik te vertrouwen op de gedachte dat alles weer makkelijker wordt.

Toch vind ik het niet altijd gemakkelijk om in afwachting van betere tijden opnieuw zwaardere pijnklachten en onrust te dragen. Zeker omdat die onrust niet enkel in mijn lichaam, maar ook in mijn gedachten zit. Die twee hangen zo hard samen. Het vergt behoorlijk veel mentale energie om mijn gedachten telkens bij te sturen richting milde, zachte, liefdevolle en productieve gedachten, en weg van de donkere, angstige rampgedachten die vanzelf opkomen.

Als mijn mentale energie om mezelf er bewust bovenop te houden, laag begint te staan, is daar gelukkig nog de muziek. Haa. Als ik niet te overprikkeld ben om nog extra geluid aan te kunnen, en ik heb nog de oplossingsgerichtheid over om naar de muziek te grijpen, dan verschuift dat veel, heel veel. De juiste muziek kan mijn pijn doen vervagen, mijn spieren weer losmaken en me weer doen lachen.

En baby, ook vandaag. Dus ik maakte een lekkere playlist vol girl power. Ook geschikt voor niet-girls, hoor, maar toch vooral lekker loslaten en shaken voor girls, denk ik. Ik zit hier op mijn matje op de grond, de pijn weg te stretchen, mee te zingen, en me beter en beter te voelen. Dit is hem, misschien vinden jullie hem ook wel leuk: