Casual seks: mijn angst overstijgen en genieten van het proces

Casual seks: mijn angst overstijgen en genieten van het proces

Sinds een aantal maanden heb ik in mijn vaste relatie met J wat meer seksuele vrijheid om ook met anderen te experimenteren. Dat vind ik een fijn gevoel, en bovendien ben ik heel gelukkig met het vertrouwen dat ik daarin krijg. Maar in de praktijk is er nog niet veel gebeurd. Niet dat ik geen zin heb. De zin druipt er letterlijk en figuurlijk van af. (Haha. Sorry.) Ik word natuurlijk nog steeds beperkt door mijn chronische ziekte en door de depressieve klachten die daarbij komen op lastige dagen. Maar ik merk dat er nog iets is dat me beperkt: angst.

Ik had het er onlangs met mijn vriendin H over. We zaten samen gezellig te ontbijten bij Life Bar, de sfeer was heel fijn en vertrouwelijk. H vroeg me waar ik dan precies bang voor was. En dat vind ik een goeie vraag. Eerlijk gezegd: de angst is groot, maar irrationeel. Want ik heb in mijn leven al zo veel watertjes doorgezwommen. Wat kan er bij de zoektocht naar losse seksuele partners nu zo erg zijn dat ik het ook niet zou kunnen overleven?

Ten eerste is het hele gegeven van casual seks voor mij natuurlijk heel erg nieuw. En deze periode van mijn leven zit al propvol nieuwe ervaringen die ik moet verwerken, zoals de start van mijn eerste betaalde aanstelling na vele jaren ziekte en een hele lijst nieuwe gewoontes na een leven vol zelfdestructieve veeleisendheid en ongezonde patronen. Misschien mag ik op dat vlak ook wel mild zijn voor mezelf: de meeste nieuwe dingen zijn een beetje eng. Ik heb nog maar één seksuele partner gehad, iemand die ik door en door ken én vertrouw. Seks met een vreemde of zelfs een friend with benefits is niet vertrouwd en op veel vlakken compleet onvoorspelbaar. Dat maakt me angstig, maar dat is tegelijk ook het opwindende eraan. Dat is waarom ik het wou. Het is nieuw en spannend.

Ten tweede ben ik volgens mij te hard aan het focussen op de mogelijke negatieve uitkomsten. Ik denk aan de mogelijke afwijzing, de mogelijke zenuwachtige en klunzige seks, de mogelijkheid dat het niet eens lukt, en de mogelijkheid dat een sekspartner achteraf belachelijke details deelt. Maar nu ik dat hier zo neerschrijf: daar kan ik toch allemaal mee dealen? Ik vind het fijn om zulke gedachten eens te expliciteren en stap voor stap te weerleggen om mezelf gerust te stellen:

  • Afgewezen worden (1): ik denk dat ik de kans op afwijzing veel groter maak dan hij is. Ik ben 28, jong, fris, slank, blond, vrolijk en enthousiast. Eerlijk gezegd: denk ik nu echt dat een leger van mannen en vrouwen mij zou afwijzen? Veel mensen willen graag meer seks, veel mensen zijn zelfs seksueel gefrustreerd, en veel mensen zouden blij zijn met iemand die zich zomaar enthousiast aanbiedt voor een potje plezier! Als ik het van die kant bekijk, voel ik me veel moediger.
  • Afgewezen worden (2): en als de persoon aan wie ik het vraag mij dan toch afwijst, zal dat toch in alle waarschijnlijkheid niet zijn met een gevoel van ‘jakkes, wat vraagt dat afstotelijk wijf hier nu’. Als iemand al een relatie heeft, net iemand anders op het oog heeft, liever seks heeft met mensen van het andere geslacht, aseksueel is, of om welke andere reden dan ook niet op zoek is naar seks met mij; dan zal die toch niet walgen van mijn vriendelijke en respectvolle vraag om seks? De kans is groter dat die persoon zich gevleid voelt, en dat zijn of haar dag gemaakt is, want zij of hij ligt blijkbaar goed in de markt!
  • Knullige of nerveuze seks: oké, zou niet iedereen een beetje nerveus zijn bij de eerste keer seks met iemand anders? Waarschijnlijk zullen we met twee nerveus zijn. Waarschijnlijk is de ander even hard bezorgd om haar of zijn zenuwen dan ik. En als die ander dan echt zo ervaren en zelfverzekerd is, dan helpt die er mij wel door, met al die zelfzekerheid. En een extreem ervaren persoon zal ook wel al ervaring hebben met zenuwachtige partners geruststellen, niet?
  • Commentaar achteraf over mijn seksstijl: het zou wel eens kunnen dat een nieuwe sekspartner zijn of haar bedenkingen heeft bij mijn seksstijl. Wat doet ze dit snel, hard, zacht, anders dan ik gewoon ben… Maar de kans is heel groot dat ik dat ook denk van de ander waarmee ik seks heb. Die gedachten horen erbij. Ik weet niet of die persoon dat achteraf dan per se ook allemaal de wijde wereld in ventileert, want uiteindelijk zijn veel mensen extreem ongemakkelijk met gesprekken over seks en gaan maar héél weinig mensen in detail over wat ze allemaal uitgespookt hebben in bed (of de keuken, of de living, you get it). En zelfs als mijn sekspartner zijn vriendengroep uitgebreid zou inlichten over mijn seksstijl: zo raar zal die wel niet zijn zeker? Het is seks, hoeveel manieren zijn er om dat aan te pakken?
  • Commentaar achteraf over mijn lichaam: ik weet niet of ik dat juist inschat, maar sekspartners die ook eind de twintig zijn, zullen wel al een paar lichamen gezien hebben in hun leven. Ik hoop dat zij of hij al rollen, vlekken, haren en striemen heeft gezien. Zo vreemd zie ik er nu ook weer niet uit, ik ben gewoon een mens. En als ik even heel eerlijk mag zijn met mezelf: ik ben een jong en behoorlijk strak mens. Ik denk dat ik wel mag concluderen dat mensen die venijnige commentaren geven op het lichaam van hun sekspartners echte assholes zijn. Daar doen we het geen tweede keer mee.

Oké, die angst hebben we eventjes goed gedeconstrueerd en ontkracht. En ja, er kan vanalles mislopen, maar er kan ook zo veel goed gaan! Dat is misschien nog fijner om te bedenken:

  • Meteen een enthousiaste ‘ja!’ krijgen.
  • Hele spannende, interessante, spectaculaire, heerlijke seks. Genieten!
  • Positieve commentaar op mijn seksstijl: hoe leuk het was, hoe enthousiast ik was. Want ik moet daar eerlijk in zijn, ik ben een behoorlijk enthousiaste persoon in de meeste dingen die ik doe. Ik denk dat ik sneller van overenthousiasme dan van passiviteit zou beschuldigd worden.
  • Positieve commentaar op mijn lichaam: want waarom zou mijn sekspartner niet evengoed kunnen zeggen hoe mooi zij of hij bepaalde dingen vindt?
  • En alle dingen die me bang maken kan ik evengoed zien als spannende, nieuwe belevenissen. Verhalen in de maak. Iemand aanspreken, flirten, de spannende vraag stellen: hoe cool is het niet om dat te kunnen beleven? Ik zou er een boek over kunnen schrijven, een film van kunnen maken. Want dit is gewoon echt spannend en nieuw en avontuurlijk, en vooral heel menselijk. Ik zou kunnen genieten van het proces en de gevoelens die het me geeft.

Voilà, het doet mij altijd deugd om mijn emotie eens helemaal te deconstrueren. Wat voel ik precies? Hoe zou ik dat benoemen? Welke gedachtes zitten erachter? Wat zeggen die gedachtes over mij? En hoe zou ik mezelf beter kunnen voelen? Als ik de tijd en ruimte maak om dat proces te doorlopen en mijn bezorgdheden te erkennen, voel ik me sowieso al veel beter. Want ik mag gewoon voelen wat ik voel, ik hoef mijn angst niet te minimaliseren of weg te drukken. Als je iets voelt, is dat gewoon zo. En het is nog fijner om mijn eigen gedachten te kunnen counteren met een positiever deel van mezelf. Want dat zit er ook. Soms krijgt dat positieve stuk misschien even niet de ruimte en de aandacht die het nodig heeft om te stralen, maar het zit er wel, dat positieve deel. En ik wil het vieren. Yay!

Mijn nieuwe routine nu ik voor 30% betaald aan het werk ga (met CVS)

Mijn nieuwe routine nu ik voor 30% betaald aan het werk ga (met CVS)

Maandag 6 januari is een belangrijke dag voor mij. Dan ga ik voor de eerste keer in drie jaar, na een lange periode van ziekte, zoeken en herstel, terug betaald aan het werk. Ik ga 30% werken in een job die me helemaal ligt: storytelling doen voor een organisatie die werkt rond duurzaamheid. Mijn creativiteit, passie voor duurzaamheid en liefde voor taal krijgen er een uitweg. De rest van het team bestaat uit een gevarieerd groepje van de grootste schatten, die elk ander teamlid accepteren. Ik werkte eigenlijk al een jaar vrijwillig bij de organisatie, wat me toeliet om heel geleidelijk op te bouwen, af en toe weer uit te vallen, en te experimenteren met werkuren en -dagen. Maar nu is het tijd voor dat contract. Heerlijk. Nu voel ik me eindelijk echt deel van het team, en van de maatschappij.

Hoewel ik de werkplek en het takenpakket al goed ken, is een regime van 30% toch een aanpassing voor mij. Ik steun heel zwaar op mijn routine van zelfzorg en rust om de dagen goed door te komen en die routine verandert nu voor het eerst in jaren. Hoewel drie halve dagen werken voor anderen niet zo’n big deal is, is het dat wel voor mij. Dus ik wil graag eens anticiperen op wat er verandert, wat dat zou kunnen betekenen voor mijn CVS-klachten, en hoe ik dat kan opvangen en verzachten. Alles eens mooi op een rijtje zetten en op voorhand doordenken. Dat geeft ook meer rust in mijn hoofd.

Mijn nieuwe routine

Ik merk dat ik in vergelijking met andere mensen die ik ken best wel veel tijd nodig heb voor elke stap in mijn routine. Maar dan is dat maar zo, ik heb ten slotte CVS. Ik kom niet gemakkelijk tot rust en ik geraak niet gemakkelijk terug actief na rust, dus uiteindelijk is het echt nodig dat ik mezelf tijd geef ’s ochtends en ’s avonds.

’s Ochtends sta ik vaak misselijk, stijf of pijnlijk op, dus dan moet ik mezelf ook wat tijd geven om los te komen. Zomaar het bed uit springen, kleren aan, snel ontbijten en op de fiets springen: dat lukt me gewoon niet. Stretchen, diep ademhalen en de tijd nemen om mindful te eten zijn echt belangrijk voor mij. Zo kom ik er ook achter hoe ik me voel die dag: best wel oké, gespannen, heel vermoeid of een beetje depressief. Als ik dat bewust opmerk, kan ik mijn activiteiten van die dag beter afstemmen op mijn behoeftes, zodat ik mezelf niet uitput. Want jezelf voorbijlopen is bijna te gemakkelijk.

’s Avonds blijf ik net heel gemakkelijk in actieve, hyperalerte of overprikkelde modus. Dan klopt mijn hart heel snel, gaan mijn gedachten alle kanten uit, en maak ik van een mug een olifant. Voor de buitenwereld lijkt het soms alsof ik nog heel veel energie over heb van de dag, maar eigenlijk gaat mijn lichaam compleet in overdrive, wat ik later moet bekopen met een crash, want ik heb geen grote energiereserve. Zoals heel typisch is bij CVS, glijdt mijn lichaam niet altijd vanzelf in rust- en herstelmodus. Ondertussen weet ik heel goed dat ik dat ’s avonds zelf een zacht duwtje moet geven.

’s Ochtends

  • 7u30: wekker gaat af – rustig opstaan, naar de wc, mijn nachtbeugel (ja, ik knars) en oordopjes afwassen, mijn warme kruikje legen en terugleggen (in de winter)
  • 7u45: yoga – ademhalingsoefeningen, stretchen, op de dagen dat ik met goed voel misschien een beetje krachtigere poses, goed voelen hoe het gaat, en bewust een intentie kiezen voor de dag, bijvoorbeeld mild zijn, zacht zijn voor mezelf, mijn grenzen aangeven, moedig zijn, lichte gedachten denken, accepteren wat er is…
  • 8u00: ontbijten
  • 8u20: badkamer – nog eens naar de wc, wassen, mijn gezicht, handen en voeten hydrateren, kleren aandoen, mijn haar kammen en, als ik nog tijd heb, vlechten of iets leuks mee doen (ik geniet daar echt van, en dan voel ik me de hele dag mooi), mijn zak maken: tussendoortje, lunch en laptop
  • 8u45: op de fiets naar het werk
  • 9u00: start werkdag

’s Avonds

Ik heb negen en een half uur slaap nodig, dus mijn avondritueel moet ik ook een beetje aanpassen om genoeg slaap te krijgen zodat ik kan blijven functioneren. Dat zal vermoedelijk het moeilijkst worden. Er is een tijd geweest dat ik ’s avonds ten laatste om acht uur mijn bed in ging, omdat ik dan sowieso te uitgeput en misselijk was om zelfs nog recht te kunnen zitten. Dat uur is geleidelijk opgeschoven tot ik nu ongeveer om 22u of 22u30 mijn bed in ga. Ik vind het heerlijk dat ik weer van een avond kan genieten, soms zelfs een volledige film kan uitkijken, dus een half uur daarvan afgeven om mijn werkdag op een normaal uur te kunnen starten, vind ik best wel jammer. Maar een mens kan niet alles hebben, dus ik ga ervoor!

  • 21u00: stoppen met alle schermen zoals films, bloggen of Instagram, rustig een beetje opruimen, mijn ontbijt voor de volgende ochtend klaarmaken, eventueel lunch inpakken, kleren voor de volgende dag klaarleggen – gewoon rustig mijn avondritueel inglijden en mijn lichaam het signaal geven dat alles een versnelling lager mag nu, de hartslag mag lager en de ademhaling trager
  • 21u30: de badkamer in voor mijn avondritueel: flossen en tanden poetsen, gezicht wassen, gezicht en handen hydrateren, pyjama aandoen, warmwaterkruikje vullen en in bed leggen, naar de wc, nog een paar minuten gek doen met J
  • 22u00: bedtijd

Op het moment dat dit stukje online komt, heb ik mijn de eerste avond en ochtend van mijn nieuwe routine achter de rug. Een beetje spannend, een beetje leuk, een beetje een mijlpaal! Eens zien hoe het loopt. Als het goed gaat: fijn! Als het lastig is: ook goed. Ik heb nog maanden en maanden om in mijn routine te vallen, en mocht dat op termijn niet lukken, kan ik nog aanpassingen doen ook. Time will tell!

Mijn powerplaylist van het moment

Mijn powerplaylist van het moment

De laatste twee weken voor de kerstvakantie ging het best goed met mijn CVS-symptomen. Ik sliep regelmatig goed, kwam tot rust na ontspanningsoefeningen, mijn ochtendlijke spierpijn loste op na een rustige yogasessie, en na mijn dagelijkse middagdutje voelde ik me iets beter dan ervoor. Dat zijn allemaal hele goeie tekenen van herstel, joehoe!

Maar het was te verwachten: de feestdagen hebben die balans omvergeworpen. Ik weet dat het maar tijdelijk is, en ik weet dat mijn lichaam die balans weer vindt als ik goed genoeg voor mezelf zorg, ook al duurt dat misschien een aantal dagen of zelfs weken. In de tussentijd probeer ik te vertrouwen op de gedachte dat alles weer makkelijker wordt.

Toch vind ik het niet altijd gemakkelijk om in afwachting van betere tijden opnieuw zwaardere pijnklachten en onrust te dragen. Zeker omdat die onrust niet enkel in mijn lichaam, maar ook in mijn gedachten zit. Die twee hangen zo hard samen. Het vergt behoorlijk veel mentale energie om mijn gedachten telkens bij te sturen richting milde, zachte, liefdevolle en productieve gedachten, en weg van de donkere, angstige rampgedachten die vanzelf opkomen.

Als mijn mentale energie om mezelf er bewust bovenop te houden, laag begint te staan, is daar gelukkig nog de muziek. Haa. Als ik niet te overprikkeld ben om nog extra geluid aan te kunnen, en ik heb nog de oplossingsgerichtheid over om naar de muziek te grijpen, dan verschuift dat veel, heel veel. De juiste muziek kan mijn pijn doen vervagen, mijn spieren weer losmaken en me weer doen lachen.

En baby, ook vandaag. Dus ik maakte een lekkere playlist vol girl power. Ook geschikt voor niet-girls, hoor, maar toch vooral lekker loslaten en shaken voor girls, denk ik. Ik zit hier op mijn matje op de grond, de pijn weg te stretchen, mee te zingen, en me beter en beter te voelen. Dit is hem, misschien vinden jullie hem ook wel leuk:

Over de donkere mist in mijn huis, en heel kwaad en intens verdrietig zijn

Over de donkere mist in mijn huis, en heel kwaad en intens verdrietig zijn

Deze avond voel ik me intens miserabel. Hartverscheurend verdrietig. En ook kwaad, echt kwaad. Ik zou graag het servies in een miljoen stukken kapot gooien, de kussens in flarden rijten met mijn blote handen. Het is echt intens.

Sinds een aantal maanden is J met periodes heel apathisch, compleet onverschillig en volledig willoos. Het lijkt dan alsof hij mij niet meer ziet, de wereld niet meer ziet, en het plezier niet meer ziet. Hij leeft achter een glazen muur en reageert op mij door compleet toe te klappen. Zijn standaard antwoord is ‘weet ik niet’. Hij gaat nog wel naar zijn werk, maar kan de energie niet meer opbrengen om naar alle lessen te gaan van de studie die hij daarnaast volgt. Vroeger had hij te veel ideeën om in een leven te kunnen neerschrijven, maar nu blijven zijn creatieve opdrachten liggen, want hij heeft geen inspiratie. Het lukt hem niet meer om te gaan sporten. Seks wijst hij bijna altijd af, en als we seks hebben, komt hij futloos en ongepassioneerd over.

Voor een depressieveteraan als ik was het snel duidelijk dat J een ellenlange lijst symptomen van depressie heeft. Hoewel het belangrijk is het stellen van diagnoses aan een professional over te laten, zou ik zelf zeggen dat hij afglijdt in een echte depressie. Met af en toe goeie dagen, goeie weken soms. Maar dat had ik tijdens mijn depressies ook. Daarna wordt het weer even somber.

Ik voel mij een beetje schuldig om dit te zeggen, want depressief zijn is natuurlijk eerst en vooral erg voor de depressieve zelf, maar dit weegt af en toe op mij alsof er een olifant op mijn schouders rust. De laatste weken is het me weer eens duidelijk geworden wat hooggevoelig zijn kan inhouden: intens en automatisch aanvoelen wat de ander voelt. De sfeer als een spons in je opnemen. De depressieve gedachten en gevoelens als een dikke mist in het huis voelen hangen. Ik kan er niets aan doen: ik voel zijn somberheid en het vreet ook van mijn energie.

Maar daarbovenop ben ik regelmatig heel kwaad. Ik vind depressief zijn of gewoonweg negatieve emoties ervaren helemaal oké. Dat hoort bij een rijk mensenleven. Positieve emoties kan je niet ervaren als er daarnaast geen plaats is voor de negatieve emoties. Maar waar ik blijkbaar echt niet tegen kan, is het ontkennen van emoties, er geen plaats voor maken, en ze niet erkennen. J zegt soms dat hij oké is, dat het allemaal normaal is, dat een gebrek aan energie en lust en ideeën hoort bij het ouder worden (hij is 28!) en dat alles wel snel weer overwaait.

Nee, fokking nee! Als hij dat zegt, word ik zo kwaad. Ik wil gewoon dat mijn partner, die vroeger altijd bovenmenselijk veel bereikte in een dag en de emotionele stabiliteit van een zenmeester had, toegeeft dat hij een probleem heeft. Ik wil dat hij zijn probleem wilt oplossen. Ik wil dat hij mij betrekt, mij vertelt wat er scheelt, mij vraagt om hem te helpen, en mij zegt wat hij nodig heeft. Ik wil zijn donkere cocon openbreken en hem dwingen de hulp te zoeken die hij nodig heeft en verdient.

Achter die kwaadheid van mij zit een groot verdriet. Want ik kan natuurlijk niet kiezen wat J voelt, zegt of doet. Ik kan hem niet dwingen te erkennen dat hij depressief is. Ik kan hem niet dwingen hulp te vragen. En ik kan hem niet dwingen mij in vertrouwen te nemen. Ik voel me vooral heel erg machteloos. Ik ben zo’n helper, zo’n zorger, die nu niet kan helpen of zorgen. Ik kan alleen machteloos toekijken, tegen J praten en geen antwoord krijgen, enthousiaste anekdotes vertellen en ze op hem zien afkaatsen.

En heel af en toe, dan kan ik door de donkere mist breken en hem doen opleven. Dan krijg ik hoop, denk ik dat alles weer goedkomt, dan voel ik onze unieke band in elke cel van mijn lijf, maar daarna klapt alles opnieuw dicht en vraag ik me weer af wat ik in dit huis met deze persoon doe.

Dus ik denk dat ik extra hard voor mezelf moet zorgen nu. Eens goed uitvogelen wat ik zelf nodig heb. Mijn grenzen bewaken. Leuke dingen doen met leuke mensen. Opletten dat ik niet constant in zorgmodus schiet. Gewoon mezelf bemoederen. Mijn hooggevoeligheid kan ik niet afschakelen, dus ik zal moeten accepteren dat de komende periode er één is van veel verwerking van intense emoties. Maar dat is oké. Ik hoop dat dit een periode wordt van meer inzicht. Als problemen inderdaad je grootste leermeesters zijn, dan ga ik nu naar de universiteit.

Waarom ik geen goede voornemens maak voor het nieuwe jaar

Waarom ik geen goede voornemens maak voor het nieuwe jaar

De goede voornemens zijn nu overal hot en happening: op blogs, op tv, op de radio en zelfs in reclamespotjes. Ik heb eigenlijk nooit de gewoonte gehad voornemens of lijstjes te maken bij het begin van het nieuwe kalenderjaar. Tegelijk ben ik wel iemand die heel erg bezig is met persoonlijke groei, met lichamelijk en psychisch herstel, en met gezonde gewoontes. Dus ik heb er eens over nagedacht waarom die januarivoornemens niets voor mij zijn.

De grootste reden is dat ik het begin van de winter best wel een triestige tijd vind. We zitten in het donkerste putje van het jaar en de koudste periode staat op het punt te beginnen. Ik vind dit een periode van weinig zelfdiscipline en de behoefte om vooral rustig en gezellig aan te doen. Ieders voorraadje opgeslorpte lichtstralen uit de zomer is er bijna doorheen, immuunsystemen staan zwakjes. Crazy shit eigenlijk dat mensen zich net tijdens die donkerste dagen van het jaar massaal voornemen hun leven om te gooien.

En ook dat omgooien vind ik niet zo’n fijn concept. Er zal wel een reden zijn dat er zo veel Zo Houd Jij Je Voornemens Dit Jaar Wél Vol-lijstjes bestaan. Grootse plannen smeden voor een ideaal leven in het nieuwe jaar, is dat überhaupt wel haalbaar? Ik vind het vreemd dat mensen die niet sporten zich voornemen volgend jaar drie keer per week naar de fitness te gaan, dat mensen die elke dag vlees eten zich voornemen om in het nieuwe jaar volledig vegan te gaan, of dat doorgewinterde sloddervossen zich voornemen hun huis in het nieuwe jaar elke avond op te ruimen. Mooie doelen, maar ho, zeg, rustig aan daar, denk ik dan. Persoonlijk denk ik niet dat cold turkey veranderingen de beste manier zijn om je leven beter te maken. Maar you do you natuurlijk, misschien is er een kleine groep mensen voor wie cold turkey wel werkt.

Ik denk dat je beter naar een doel toe kan werken in tussenstappen en met tussentijdse doelen. Op die manier kan je elke tussentijdse overwinning vieren en genieten van elk bereikt tussendoel. Zo voelt je leven niet meteen ontwricht en maak je stap voor stap nieuwe, haalbare gewoontes, zodat je niet terugvalt in de oude patronen als je ene grote voornemen eens hapert omwille van onverwachte stressoren in je leven. Eerst de lift laten en altijd de trap nemen, dan met de fiets naar het werk in plaats van met de auto, dan een paar keer per week een wandeling, en zo heb je na een paar maanden een mooie basisconditie die ervoor zorgt dat je eerste sportlessen niet pijnlijk ontmoedigend en ontnuchterend zijn. En vallen je sportlessen eens een paar weken weg, dan kan je nog terugvallen op die gezonde gewoontes van de trap nemen, de fiets nemen, en af en toe een wandeling.

Zelf ben ik ook zo uit mijn grote CVS-put gekomen. Natuurlijk wilde ik dolgraag terug lopen en zwemmen en groepslessen volgen en dansen! Maar die stap was gewoon onhaalbaar groot. Volgens het wandelschema dat ik samen met mijn kinesist opstelde, begon ik met elke dag een wandeling van tien minuten. Als ik mijn wandeling een week lang elke dag zonder uitputting haalde, deed ik daar een minuut bovenop. Minuut per minuut werd ik beter. Op die manier leerde ik over een periode van maanden terug vlot een half uur wandelen. Ik had de gezonde gewoonte om bijna elke dag even te gaan wandelen. Lukte dat niet, dan deed ik gewoon een korte wandeling, of een rondje om de blok. Het hoeft allemaal niet zwart-wit of meteen nu te zijn, gewoontes kan je ook heel mild opbouwen, want zo blijven ze het langst bij.

En weet je wat ik ten slotte ook gek vind aan goede voornemens voor een volledig jaar? Dat je dan moet wachten tot 1 januari om iets aan je leven te veranderen. Als ik voel dat er iets scheef zit in mijn routine, als ik voel dat ik mijn leven wil veranderen, dan begin ik daar meteen aan. Ik probeer te achterhalen hoe ik me beter zou kunnen voelen, bekijk concreet wat daarvoor nodig is, en begin eraan. Als je tijdens het jaar voelt dat je aan het afglijden bent, maar je stelt elke verandering uit tot 1 januari, is er dan niet al een beetje stront aan de knikker?

Ik probeer dus gewoon het hele jaar door mijn doelen te stellen en die tussentijds bij te sturen. Grote doelen breek ik in kleine tussendoelen, zodat ik om de zoveel tijd een reden heb om te vieren en trots te zijn op mezelf. En tijdens de donkerste, koudste dagen van het jaar, dan ben ik vooral mild en zacht voor mezelf.

En jij, maak jij voornemens bij het begin van het nieuwe jaar? Werkt dat wel goed voor jou? Of vind je dit ook een moeilijke periode om gewoontes te veranderen?

Brief aan K

Brief aan K

K,

Binnenkort ga ik hier voor echt aan de slag. 30%, maar wel officieel, betaald, contract en al. Ik draai al een jaar helemaal vrijwillig mee in het team, en toch heb ik het gevoel dat er met dit contract iets verandert. Daarom vind ik het wel fijn om het daar eens expliciet over te hebben.

Eerst wil ik je graag laten weten hoe ik in elkaar zit. Ik hou ervan alles uit te spreken. Positieve feedback, complimenten, twijfels en dingen die me dwarszitten. Je mag er dus op rekenen dat ik niets tussen de regels probeer mee te geven. Geen dubbele bodems, geen stiekeme boodschappen, geen manipulatie. Transparantie en duidelijkheid zijn waarvoor ik leef.

Ik heb echt alleen maar goeie bedoelingen, dus als er je iets dwarszit bij iets wat ik gezegd of gedaan heb, spreek dat dan maar gewoon uit. Dat zou ik heel graag van je vragen: of je alles wat je nodig hebt en alles wat er wringt gewoon in woorden wilt vatten en eruit wil laten. Het is wel zo fijn als het niet als een scheldtirade geformuleerd is natuurlijk, maar voor de rest moet je niet te veel verbloemen of verantwoorden: I can take it. Ik zou me echt heel goed voelen als ik weet dat alles wat scheef zit gewoon onder woorden gebracht wordt.

Daarnaast is er nog een tweede ding waarvan ik je graag zou vragen of je dat zou willen overwegen. Ik zit vol engagement voor onze organisatie – anders zou ik hier geen jaar gratis en voor niets gewerkt hebben – en ik wil mijn job graag goed doen. Ik ben loyaal, want ik sta keihard achter deze vzw. En ik wil dat onze output zo groot mogelijk is. Tegelijk hecht ik, meer dan ik verwacht had, aan mijn zelfstandigheid en de kans om zelfstandig mijn creativiteit en ideeën te ontplooien en te verkennen.

Ik heb gemerkt dat ik me heel beklemd begin te voelen als iemand me te veel blijft zeggen wat ik precies moet doen, en vooral, hoe ik dat moet doen. Ik vind het fijn om zelf een plan van aanpak op te stellen en die stappen zo efficiënt mogelijk te volgen. Ik vind het fijn een uitdaging te krijgen die niet voorgekauwd is. Ik vind het fijn zelfstandig ideeën te kunnen inbrengen die serieus genomen worden.

Dus ik zou heel graag van je willen vragen of je mij op dat vlak wat vrijheid zou kunnen geven. Net als ik, wil jij je job natuurlijk zo goed mogelijk doen, geen steken laten vallen, en alles op rolletjes laten lopen. En ik merk daarbij dat je mij bij elke opdracht graag goed veel aanwijzingen meegeeft, stap voor stap, heel gedetailleerd, maar dat hoeft voor mij echt niet. Als ik een vraag heb, kom ik die wel stellen. Ik weet dat ik welkom ben bij jou.

Je mag er ook op rekenen dat ik je vragen niet vergeet. Als je mij een mail stuurt, lees ik die. Ik houd rekening met de deadline die we daarvoor moeten volgen en ik breng het in orde. Dat is ook een deel van mijn eer: al mijn taken tot een goed einde brengen. En soms is het op de dag van de deadline, maar dat is ook nog steeds op tijd. Dus je hoeft je geen zorgen te maken, je hoeft me geen reminders te sturen, en je hoeft me niet te vragen of ik dat niet vergeten ben. Ik zou het heel fijn vinden als je erop zou kunnen vertrouwen dat ik mijn werk goed zal doen. Want ook ik wil niets liever.

We’re on the same team. We willen hetzelfde. Dat deze vzw slaagt en dat de communicatie naar de buitenwereld toe zo goed mogelijk verloopt. En ik wil echt héél graag dat we daarbij een team zijn. Dat we elkaar empoweren en steunen en elkaars overwinningen vieren en onder de aandacht brengen. We hebben misschien een heel ander leven, een andere achtergrond, een andere persoonlijkheid en wie weet af en toe een andere visie op bepaalde problemen, maar ik denk dat we nog veel meer gemeenschappelijk hebben. Dus ik hoop dat we daaruit kunnen putten. En knallen met die communicatiestrategie!

Op een knallend nieuw jaar,

O

20 positieve affirmaties die me helpen tijdens de feestdagen

20 positieve affirmaties die me helpen tijdens de feestdagen

Tijdens de feestdagen voel ik dat ik extra hard voor mezelf moet zorgen om te kunnen blijven functioneren. Ik heb heel wat woelige familiefeesten te doorzwemmen. Soms hoor ik mensen vol enthousiasme en genegenheid praten over familiefeesten en familieweekends. Voor mij klinkt dat vreemd, bijna buitenaards. Ik ervaar de familiefeesten niet als een gezellig ankerpunt in de donkere dagen. Mijn familie en schoonfamilie hangen niet hecht aan elkaar. Hoewel ze hun best doen, vliegen de verbinding, warme communicatie of geïnteresseerde vragen je niet om de oren op zo’n feest. Voor mij als gevoelige persoon is het een hele struggle om me het hele feest recht te houden en op het einde van de avond niet ineen te storten als een uitgewrongen spons.

Gisteren had ik ook een familiefeest, en ook vandaag voel ik me nog extra overprikkeld. Ik wil niet ongezellig doen, maar zelfs de hele kerstvakantie voelt voor mij heel ontwrichtend aan. Geen routine, geen (vrijwilligers)werk, extra drukte en stressende shoppers in de stad, veel lange, zware feesten, veel opmerkingen en onbegrijpende vragen, en veel ander eten dat mijn buik in de war stuurt.

Momenteel zit ik in Life Bar in Leuven, een gezellig plekje, om mezelf een veilig gevoel te geven. Toch voel ik me hier onrustig en overprikkeld. Elk geluidje komt hard mijn hoofd binnen. Echt, die feestdagen, dat hakt er toch elke keer in. Ik ben heel dankbaar voor mijn situatie van materiële veiligheid en goede medische begeleiding, maar toch vind ik het ook belangrijk om te kunnen benoemen dat bepaalde geromantiseerde periodes zoals de feestdagen echt niet allemaal koek en ei zijn.

Tijdens de feestdagen geef ik vooral heel veel en krijg ik naar mijn gevoel weinig terug. Als je tijdens bepaalde periodes tijdelijk niet veel energie krijgt van de buitenwereld, moet je zorgen dat je jezelf zorg en liefde geeft. Dus de voorbije dagen heb ik een nieuw lijstje met positieve affirmaties voor mezelf verzameld. Vroeger maakte ik ook al eens een eerste lijstje affirmaties.

Affirmaties vond ik vroeger heel zweverig, maar nu heel helpend en fijn. Of je je er nu bewust van bent of niet, iedereen zegt dingen tegen zichzelf. Die zelfspraak kan positief zijn, of mild, of motiverend, maar is bij veel mensen ook erg hard, kritisch, en anticiperend op alles wat zou kunnen fout gaan. Zelf merk ik bijvoorbeeld dat ik het mezelf vaak verwijt dat ik niet hard genoeg mijn best doe of iemand per ongeluk gekwetst heb. Niet productief natuurlijk. Positieve affirmaties zijn heel handig om bewust tegen jezelf te herhalen en zo meer positieve zelfspraak te oefenen. Want hoe milder je tegen jezelf bent, hoe beter en veiliger je je in je vel kan voelen. En als je je veilig en zelfzeker voelt, is het makkelijker om je doelen te bereiken.

Hier zijn mijn affirmaties:

  1. Ik ben veilig.
  2. Ik voel wat ik nodig heb.
  3. Ik blijf mezelf trouw.
  4. Ik sta in contact met mijn eigen normen en waarden.
  5. Ik sta in contact met mijn doelen.
  6. Ik ben liefde waard.
  7. Ik ben respect waard.
  8. Ik ben vriendschap waard.
  9. Ik mag vragen om wat ik nodig heb.
  10. Ik vergeef mezelf.
  11. Ik vertrouw mezelf.
  12. Ik mag imperfect zijn.
  13. Ik kies ervoor om me goed te voelen over mezelf.
  14. Ik hou van elke cel in mijn lijf.
  15. Ik voel wat er in mijn lichaam speelt.
  16. Ik denk milde en lichte gedachten.
  17. Ik ben standvastig.
  18. Ik ben enkel verantwoordelijk voor mijn eigen geluk.
  19. Ik ben uniek en waardevol.
  20. Mijn gevoeligheid is mijn kracht.

Misschien vind jij het ook wel fijn om tijdens de feestdagen één of meerdere affirmaties voor jezelf te herhalen? Je zou ondertussen diep kunnen ademhalen, tot in je buik, of je een ontspannende situatie voorstellen, of een beetje stretchen.

Als het nu ook wat moeilijker is voor jou: stay soft, buddy. Je bent niet alleen goed genoeg: je bent gewoon een ongelooflijke knaller, vergeet dat niet.