L,

Ik zou zo graag met je bevriend blijven. Ik zou je zo graag beter leren kennen. Je doorgronden. Ik vind je interessant. Ik wil weten wie je bent, wat je drijft, hoe jij de wereld ziet en waar je gelukkig van wordt. Ik wil weten wanneer je een traantje laat, wat je razend maakt en of je bang bent in het donker.

In de plaats daarvan voel ik verdriet. Verdriet, omdat ik mezelf moet beschermen. Het ligt als een laagje om mijn borst heen. Ik voel dat het beter voor me is om afscheid te nemen van wat er tussen ons is. Van wat zou kunnen zijn. Dat voel ik al een tijdje.

Hier zijn geen schuldigen. Het is niet zo dat jij niet goed genoeg bent. Je bent goed genoeg zoals je bent. En het is niet zo dat ik te veeleisend ben. Ik voel gewoon wat ik nodig heb en daar vraag ik om. Aan jou om te beslissen of je daarop ingaat of niet. Dat is het. Geen wijzende vingers.

Er is alleen een dynamiek die niet werkt en mij ongelukkig maakt. Ik heb duidelijke, klare taal nodig. Hier, klets boem: dit heb ik nodig van jou. En, klets boem: dit zijn mijn grenzen. Geef jij ook even duidelijk aan wat jij van mij nodig hebt en waar jouw grenzen liggen, alsjeblieft?

Maar dat kan je niet. Ik denk niet dat jij voelt en weet wat je nodig hebt. Je vindt het wel fijn als anderen daar in jouw plaats een gooi naar doen. Dat laat je toe om kwaad te zijn op anderen als het niet lekker loopt, denk ik. En ik heb al gemerkt dat je het woord ‘grenzen’ erg eng vindt. ‘Zeg dat niet zo,’ zeg je dan. ‘Dat woord is zo beladen.’

Zo ben je gewoon. Ik kan daar zoveel termen en analyses op kleven als ik wil – zo ben je gewoon. En dat moet ik nemen of laten. Ik heb het twee jaar genomen, maar nu moet ik het even laten. Misschien tijdelijk. Misschien voor altijd.

Altijd, dat woord doet pijn. Ik vind het moeilijk.

L, ik wil je graag bedanken voor wat je in mijn leven tot nu toe betekend hebt. Je ongemakkelijke, grappige zelf. Je intellect. Je tiramisu. De lange gesprekken op café. De vleugjes seksuele spanning – ja, dat voelde ik. De memes. De onderdrukte lachbuien op kantoor.

Ik wens je het allerbeste. Echt waar: liefde, vriendschap, bevredigende intellectuele ontdekkingen, ontplooiing in je job, en de momenten van diep, spannend voelen waar je zo naar verlangt. Ik wens het je allemaal. Met heel mijn hart.

O.

Lieve lichaam,

Ik besef dat ik je regelmatig confronteer met mijn frustraties over je gebreken, maar vandaag wil ik je bedanken voor alles wat je wel voor mij doet. Vandaag wil ik vieren wat er allemaal goed gaat en wat je mij allemaal geeft.

Bedankt benen en voeten, om mij overal heen te dragen. Te voet, met de fiets, met de step of met de go cart. Ik ben blij dat ik jullie heb. En dankzij jullie, voeten, kan ik mijn fancy glitterschoenen rocken. Multifunctionele kanjers of wat?

Bedankt handen. Ik weet bijna niet waar te beginnen. Jullie typen, schrijven, strelen, krabben, grijpen, knijpen, zwaaien en aaien. Jullie tikken, bonken, gebaren, onderstrepen, scheppen, meppen en groeten. Jullie zijn mijn helden.

Bedankt, huid, om mij bijeen te houden. Ja, zonder jou viel ik gewoon uit elkaar. Dat wil niemand. En dankzij jou kan ik voelen. Hoe heerlijk de zonnestralen voelen, of de zachte vacht van een kat, of deskundig masserende handen. Maar ook dat ik mijn hand zo snel mogelijk van die vlam moet terugtrekken. Je beschermt mij en krijgt daar amper waardering voor, maar je gaat gewoon door en door: knap.

Bedankt, hart, om op de achtergrond te blijven kloppen. Om mijn bloed te vervoeren. Je hebt het nog nooit opgegeven en daar ben ik je heel dankbaar voor.

Bedankt, longen. Het indrukwekkende proces dat jullie elke seconde uitvoeren, is magnifiek. Zuurstof binnenlaten, koolstofdioxide buitenlaten, en voor de rest vooral zorgen dat al het andere dat rondzweeft in die vuile buitenwereld dit lichaam niet binnenkomt: mooi werk.

Bedankt, knieën, voor jullie flexibiliteit. Buigen en strekken, de hele dag door. Jullie krijgen nogal een beetje gewicht en druk te verwerken. Bedankt voor het volhouden. En voor jullie schattige plopjes en krakjes.

Bedankt, ogen, voor jullie aanpassingsvermogen. Kijken in het donker, kijken in het licht, damn, we doen het allemaal. Het voelt bijna belachelijk jullie voor dat aanpassingsvermogen te bedanken, zo vanzelfsprekend vind ik jullie prestatie – maar dat is het niet. Ik ben heel dankbaar dat jullie elke dag en nacht voor mij werken.

Bedankt, lichaam, en tot de volgende keer!

O.

Lieve K,

Ik hoop dat ik met deze brief mijn boekje niet te buiten ga, maar ik voelde de nood om je deze boodschap toch eens mee te geven.

We willen met zijn allen meer inzetten op feedback geven en ontvangen. Op leren van elkaar. En terecht. Maar omdat jij de baas bent, hebben de meeste collega’s een beetje de poepers om jou feedback te geven. Er is nochtans heel veel goeie feedback te geven. Maar de schrik leeft om als een slijmerd gezien te worden als je positieve feedback geeft aan de baas. Anyway. Here we go.

Ik heb in het verleden gemerkt dat je meestal uit de lucht lijkt te vallen als ik jouw sterktes probeer uit te spreken. Toen ik je liet weten dat jij zo ongelooflijk vlot en natuurlijk kan omgaan met de meest uiteenlopende soorten mensen – maar écht K, dat valt op, wat een gave – leek het alsof je dit talent bij jezelf nog nooit opgemerkt had.

Dus daarom vind ik het extra belangrijk je te laten weten dat je een fantastische leider bent. Je geeft het team het volste vertrouwen en dat is geen evidentie. Je luistert oprecht naar nieuwe ideeënpistes. Je neemt onze zorgen serieus. Je inspireert de halve stad met je gedrevenheid. Ik heb nog nooit iemand ontmoet die jou geen fijne persoon vindt. Niet dat het nodig is dat iedereen je leuk zou vinden, maar toch: hoe zot is dat!!

Tegelijk merk ik dat de veranderingen van de laatste maanden je een beetje aan het wankelen brengen. Heel menselijk natuurlijk, want wat een traject is dit! Jij die het altijd zo intuïtief aanpakte (met succes!) komt nu ineens tegenover een reeks mannen te staan die het ‘professioneler’ willen. Kwantificeerbaarder. In grote woorden te vatten. Dat aanvoelen? Dat is niet kwantificeerbaar, niet benoembaar, dus dat nemen we niet mee.

Maar weet je, jouw zachte en heel accurate instinct heeft ons unieke team gemaakt tot wat het is. We delen dezelfde ingesteldheid, dezelfde normen en waarden en hetzelfde respect voor elkaar. Dat haal je niet uit een lijstje met technische vereisten. Dat leid je af uit face-to-face gesprekken die viben of net niet viben. Ooit wordt de accuraatheid van dat voelen nog wel eens aangetoond door de wetenschap. Als de wetenschap een beetje meer feminiseert misschien.

Ik merk bij mezelf dat ik schrik heb dat die mannen met hun grote woorden je zullen platwalsen en zo je fantastische eigenheid en instinct eruit zullen persen. Dat instinct van jou vind ik net heel nuttig. Het heeft ons ver gebracht. Uiteraard mag je helemaal zelf kiezen hoe je wil reageren, maar weet dat ik achter jou en je gevoel sta. Ook ik vind dat je beslissingen over samenwerkingen óók op je gevoel mag baseren.

Veel sterkte tijdens het proces. Of nee, net veel zachtheid. Dat wens ik je toe. Dat je vol vertrouwen in je eigen kunnen, ervaring en instinct tegenover die mannen kan gaan staan, als het niet goed voelt, en dat je kan zeggen: ook mijn gevoel telt mee.

Liefs,

O