Wat ik als kind had moeten horen

Wat ik als kind had moeten horen

Je hebt gelijk dat je je rot voelt. Want dit is fucked up. Dit is fout. Jij bent normaal. Ieder kind zou zich hierbij slecht voelen. Ieder kind zou het lastig hebben.

Wat je hierover voelt, is juist. Jouw instinct is juist. De volwassenen praten het goed, minimaliseren het, ontkennen het. Maar wat jij voelt en weet is juist.

Jouw gevoelens mogen er zijn. Jouw signalen mogen gehoord worden, moeten gehoord worden. Jij bent belangrijk.

Ik zie jou. Ik bescherm jou. Ik hou van jou, wat je ook voelt, wat je ook doet. Samen komen we hier uit.

19 dingen die ik kan doen als ik moe ben en niet naar een scherm wil kijken

19 dingen die ik kan doen als ik moe ben en niet naar een scherm wil kijken

Slapen is niet altijd zo gemakkelijk voor mij. Als ik overdag te veel over mijn grenzen ga, kan ik niet meer tot rust komen. Dan blijven mijn spieren gespannen en heb ik last van rusteloze benen. Soms val ik wel in slaap, maar blijft de slaap oppervlakkig en onrustig. Het kan gebeuren dat ik me ’s nachts angstig voel en de nachtmerries elkaar opvolgen. De nacht is ook het moment bij uitstek waarop piekergedachten bovenkomen en alle kleine problemen onoverkomelijk lijken.

Maar als de uitdagingen en de rustmomenten overdag goed met elkaar in evenwicht zijn, en als alles meezit, dan doet de nacht net zo’n deugd. Het is heerlijk als mijn dag kan beginnen met minder pijn en spanning dan op het einde van de vorige dag.

Omdat mijn slaap zo’n belangrijke basis is, probeer ik ze goed te bewaken. Ik heb al een vast avondritueel, dat heel goed werkt, maar ik probeer de laatste tijd nog actiever te experimenteren met het vermijden van schermen. Want het blauw licht dat van je laptop of smartphone afstraalt kan stevig klooien met de productie van de hormonen die ervoor nodig zijn om tot rust te komen en in slaap te vallen, en die hormonen kan ik goed gebruiken.

Daarom maakte ik een lijstje van de activiteiten die ik ’s avonds nog kan doen zonder schermen. Ik moest even goed denken, want ’s avonds kan ik behoorlijk moe zijn. Soms ben ik amper nog in staat om recht te zitten, dus ik vroeg me af wat ik dan nog zou kunnen doen in de plaats. Ik heb toch dingen kunnen vinden, van Z (een beetje moe) tot ZZZ (heel moe).

Z… (een beetje moe)

  1. een boek lezen
  2. een tijdschrift uit de krantenwinkel halen om te lezen
  3. restorative yoga doen
  4. vrienden opbellen
  5. mijn nagels verzorgen
  6. een gezichtsmasker opdoen
  7. breien
  8. rustig bewegen op muziek

ZZ… (moe)

  1. in bad gaan
  2. schilderen
  3. schrijven in mijn zelfzorgboekje
  4. een kort verhaaltje schrijven
  5. een gedicht verzinnen
  6. een mindmap maken
  7. random leuke lijstjes maken

ZZZ… (heel moe)

  1. naar muziek luisteren
  2. luisteren naar een podcast
  3. een ASMR-video beluisteren
  4. fantaseren over aangename of grappige dingen

Soms heb ik helemaal geen zin in de dingen hierboven. Dan ben ik gefrustreerd, omdat ik interessante dingen wil doen, ontdekken, creëren, bewegen, mensen zien en mijn stempel op de wereld drukken, maar het voelt alsof ik me moet beperken tot saaie, rustige dingen. Ik probeer mezelf voor te houden dat de rustige activiteiten uit het lijstje hierboven geen straf zijn. Ik mag ze doen, maar het moet niet.

En ik probeer vooral te onthouden dat leuke, creatieve en speelse activiteiten niet helemaal onmogelijk zijn als ik doodmoe ben. Ik moet niet bang zijn: ik kan gerust alles nog proberen, maar dan op een veel lager tempo. Uitputting hoeft geen gevangenis te zijn, vertragen hoeft geen straf te zijn.

Ik ben goed genoeg precies zoals ik ben

Ik ben goed genoeg precies zoals ik ben

Ook al ben ik veel gevoeliger dan de rest. Ook al ben ik sneller uitgeput. Ook al heb ik een reuzegrote behoefte aan diepgang en betekenisvolle connectie. Ook al worstel ik regelmatig met depressieve klachten. Ook al ben ik soms kwaad omdat het voor anderen zo veel makkelijker lijkt te gaan dankzij factoren die ze niet zelf gekozen hebben. Ook al praat ik zo gemakkelijk over taboe-onderwerpen dat anderen mij soms veroordelen. Ook al kies ik bewust voor een levensstijl die andere mensen en dieren zo weinig mogelijk schaadt. Ook al voel ik me niet thuis in mijn familie.

Ik ben goed genoeg precies zoals ik ben.

En dat ben jij ook.

Een warm terrasje, taboes en grenzen

Een warm terrasje, taboes en grenzen

Vanmiddag ging ik lunchen met H en L, twee collega’s die ondertussen ook mijn vrienden zijn. Het was zonnig, warm en windstil. We zaten buiten op het terras van Life Bar in Leuven en ik voelde mijn zweterige onderbenen aan de stoel kleven. Het voelde een beetje oncomfortabel, maar ook een beetje gezellig, dankzij de schaduw van de parasols en de zomers geklede voorbijgangers.

Tijdens het eten hadden we al een interessant en respectvol gesprek gehad over racisme, Black Lives Matter en het benoemen van die problemen. We luisterden goed naar elkaar. Ik voelde me veilig en geborgen genoeg om een onderwerp aan te halen dat me de voorbije dagen had beziggehouden, maar wel kwetsbaar voelde. Zoiets kunnen delen is voor mij een belangrijk fundament van mijn vriendschappen.

Het ging om een filmpje dat ik deze week zag, waarin aan 100 willekeurige mensen gevraagd werd of ze ooit zelfdoding overwogen hebben. Dat filmpje kwam binnen bij mij, het ontroerde en bleef hangen. Ik vond het goed gemaakt: heel sereen en respectvol, maar toch direct.

Wat mij verbaasde, was dat de grote meerderheid van de 100 mensen in het filmpje in alle openheid antwoordde dat ze inderdaad ooit zelfdoding hadden overwogen. Zelf heb ik in verschillende levensfases ook serieus overwogen zelfmoord te plegen. Voor de eerste keer als tienjarig kind in een disfunctionele en verstikkende opvoedingssituatie. Later als jongvolwassene met een verlammende depressie. Nog later in een voor mij uitzichtloze situatie van zware uitputting en ziekte.

Dat uitspreken is voor mij niet zielig. Het is gewoon een deel van mijn verleden, dat ik niet groot of filmisch wil maken, maar ook niet wil wegstoppen. Het heeft me gevormd en vooral veel begrip en empathie bijgebracht. Toch besefte ik door dit filmpje dat ik nooit open en eerlijk heb gepraat over de suïcidale periodes die ik heb doorgemaakt. En ik besefte dat ik dat wel wil. Dat ik dat graag aan de mensen in mijn cirkel wil kunnen vertellen, als dat aan bod komt.

Dus ik vertelde H en L over het filmpje. Ik vertelde dat ik erdoor geraakt was. Dat de meerderheid van de mensen in het filmpje ooit zelfdoding had overwogen. En ik vroeg hen of zij dat zelf ooit hadden overwogen.

Hun reactie was helemaal niet wat ik had verwacht. De sfeer werd ongemakkelijk. Dat vind ik normaal geen probleem: ik weet dat ik heel openhartig over taboes kan praten. Ik weet ook dat sommige anderen dat niet kunnen. Als anderen aangeven dat ze zich niet comfortabel genoeg voelen bij mijn vraag en dat ze niet willen antwoorden, dan is dat natuurlijk geen probleem! Jij trekt je grens, ik respecteer die, we spreken over iets anders.

Maar H gaf een uitleg die neerkwam op: die vraag is te zwaar, je moet opletten met het stellen van vragen over taboe-onderwerpen. Want als ik voel dat ik niet wil antwoorden, vind ik het moeilijk om zomaar ‘dat wil ik niet zeggen’ te antwoorden, en voel ik me verplicht om me tegenover jou te verantwoorden waarom ik niet op de vraag wil antwoorden. Dus mag jij geen vragen stellen die ik ongemakkelijk zou kunnen vinden. En dat argument vind ik helemaal niet fair. Dat knaagt bij mij.

Natuurlijk is het belangrijk om niet contextblind te zijn en een beetje tact aan de dag te leggen, maar ik vind niet dat het mijn taak is om gedachten te lezen en de gevoeligheden van de ander te voorspellen. Ik vind dat het oké zou moeten zijn om in een veilige omgeving vragen over taboe-onderwerpen te stellen, net zoals ik vind dat het altijd mogelijk moet zijn om te zeggen ‘nee, hierop wil ik niet antwoorden’. Zonder daar een reden voor te moeten geven.

Grenzen zijn belangrijk in de twee richtingen. Voor jezelf is het o zo belangrijk om onder de knie te krijgen hoe je je grenzen stelt. Het is belangrijk te kunnen aangeven: tot hier, en niet verder. En voor een ‘stop’, een ‘nee’, of een ‘ik wil niet’, daarvoor moet je geen reden of verantwoording geven. Stop is stop.

Maar ik vind het even belangrijk om erop te kunnen vertrouwen dat de ander óók hun grenzen aangeeft. Ik vind het belangrijk om te weten dat ik mezelf kan zijn, dat ik vrijuit kan praten en vragen, en dat ik erop aangesproken zal worden als ik een onderwerp aansnijd dat als kwetsend of triggerend ervaren wordt door de ander. Dan zal ik luisteren en mijn uiterste best doen die grens te respecteren. Als ik per ongeluk toch de grens overschrijd, spreek mij dan maar aan, het was zeker niet mijn bedoeling.

In de context van een respectvol gesprek vind ik helemaal het fout dat als iemand zich gekwetst of getriggerd voelt, de verantwoordelijkheid bij de ander gelegd wordt. Dat geeft situaties waarin iedereen constant op hun hoede moet zijn en mogelijk gevoelige onderwerpen censureert, want jij bent verantwoordelijk voor de eventuele ongemakkelijke emoties van de ander. Zo ontstaan taboes: niets meer kunnen vermelden dat mogelijk ongemakkelijk zou kunnen zijn. Op den duur blijven er dan nog maar weinig onderwerpen over buiten het weer.

Dankzij het neerschrijven van mijn gedachten hierover, besef ik waar ik van droom: een wereld waarin niets inherent onbespreekbaar is. Een wereld waarin de volledige openheid bestaat om pijnlijke, confronterende of ongemakkelijke onderwerpen te benoemen en te bespreken. Maar ook een wereld waarin je niets móet benoemen: wie wil meepraten, kan dat. Wie er niet of nog niet over wil praten, geeft dat aan, en dat wordt zonder morren gerespecteerd.

10 positieve affirmaties voor momenten van verlatingsangst

10 positieve affirmaties voor momenten van verlatingsangst

  1. Ik ben waardevol, hoe ik me ook voel.
  2. Ik waardeer mezelf, wat anderen ook van me vinden.
  3. Wat er ook gebeurt, ik ben sterk genoeg om ermee om te gaan.
  4. In nieuwe situaties ben ik rustig, zelfzeker en standvastig.
  5. In intimiderende situatie blijven mijn gedachten positief en oplossingsgericht.
  6. Ik geef mezelf wat ik nodig heb.
  7. Ik heb de wereld heel wat te bieden.
  8. Mijn positiviteit en openheid zijn aantrekkelijk.
  9. Ik ben geliefd.
  10. Ik ben goed genoeg.
Hoe ik mildheid gebruik om te stoppen met piekeren

Hoe ik mildheid gebruik om te stoppen met piekeren

Ik ben goed in piekeren. Bestaan daar ook medailles voor? Vooral op de minder goede dagen, wanneer mijn zenuwstelsel sowieso al heel moeilijk in rust- en herstelmodus terugglijdt, ben ik snel angstig en komen er gemakkelijk negatieve gedachten binnen. Dat gebeurt vanzelf. Ik heb er totaal geen controle over. Het is niet dat ik kan zeggen: nu ga ik er eens voor kiezen om enkel leuke gedachten te laten binnenkomen. Het enige waar ik controle over heb, is hoe ik met die piekergedachten omga.

Daarvoor heb ik onder andere in de cognitieve gedragstherapie en in cursussen stressbeheersing al veel tips gekregen. Leid jezelf af met een leuk liedje, met een wandeling of met een andere leuke activiteit. Daag je niet-helpende piekergedachten uit. Verschuif je aandacht naar wat je waarneemt met al je zintuigen. Bel een vriend(in) op. Probeer te denken aan iets dat je gelukkig maakt. Zeg heel luid STOP tegen je piekergedachten. Las een piekerkwartier in en hou het piekeren enkel en alleen voor dat moment.

De meeste van die technieken vind ik niet onhelpend. Zeker wanneer ik de tips net gekregen heb, begin ik er met goede moed aan. Oké, ik ben aan het piekeren: STOOOOP! Oké, ik ben aan het piekeren: wat is een leuk en catchy liedje dat me vrolijk maakt? Oké, ik ben aan het piekeren, misschien kan ik nu beter vijf dingen bedenken die me een dankbaar gevoel geven.

Maar na een tijdje maken die technieken me zo moe. De meeste van die technieken vragen een constante mentale oplettendheid, helderheid en doortastendheid. Het vraagt gewoon heel veel van me om telkens bij het opmerken van piekergedachten mijn geest een andere richting uit te sturen. Want die technieken zijn bijna altijd gebaseerd op het negeren of vervangen van je piekergedachten. Dat is een kenmerk van de old school cognitieve gedragstherapie dat ik persoonlijk als belastend ervaar. Ik wil niet mijn hele leven bezig zijn mezelf af te leiden, wat een werk!

Gelukkig ben ik een echte therapieveteraan en leerde ik al veel meer copingmethodes kennen. En daaruit heb ik geleerd: mildheid is voor mij het beste antwoord. Op alles. We zijn zo vaak zo hard voor elkaar en onszelf, dat mildheid niet per se vanzelf komt: ik kon het vroeger gewoon echt niet, want ik had nooit echte mildheid ervaren. Maar eens ik het vast had, was het voor mij een openbaring. Ik kon mezelf een veilig, geborgen en begrepen gevoel geven: say whaaaaat?!

Het fijne aan reageren met mildheid vind ik dat ik mijn piekergedachten niet meer hoef te forceren of vervangen. Ze mogen er gewoon zijn. Ze krijgen erkenning. Dat doet zo veel deugd: nee, ik hoef niets te verbeteren aan mezelf. Ik moet niet meer werken. ALLES wat er is, mag er zijn. Zo zoals het is, zo mag het zijn, want ik ben goed genoeg. Oh my god wat is dat fantastisch. Dat krijg je toch niet veel te horen in je leven.

Weet je hoe ik dat concreet doe werken, die mildheid? Ik spreek tegen mezelf alsof de meest lieve en zachte moeder, juf of tante tegen mij zou spreken. (Of gewoon een figuur die je een veilig en geborgen gevoel geeft. De figuur waar je als klein kind naartoe zou rennen als je je pijn gedaan hebt.) Dan geef ik mezelf in de eerste plaats erkenning: ‘ik merk dat je je heel triestig voelt’ / ‘je hebt het wel héél moeilijk hé nu’ / ‘eigenlijk is dit wel heel zwaar voor jou, niet?’ / ‘amai dat houdt jou bezig, het moet wel heel belangrijk zijn voor je!’ / ‘wauw dat moet zwaar wegen, die angst’.

En dan merk ik hoe ik mij heb proberen goed houden. Hoe het strenge deel van mezelf ongemerkt de overhand had en heel hard riep dat ik sterk moest zijn. En het is zo crazy, maar als ik die piekergedachten en die angst en die zware klachten erken, dan ben ik gewoon al zo opgelucht. Soms barst ik bijna in tranen uit. Ken je dat, wanneer je je als kind groot hield in een moeilijke situatie, maar dan kwam je lieve juf je troosten en brak de dam en begonnen de tranen te lopen want nu was je veilig en gesteund? Zo voelt dat voor mij.

Eigenlijk is dan het grootste deel van het werk gedaan. Daarna probeer ik ervoor te zorgen dat ik dat milde stuk van mezelf goed bijhoud. Als er dan nog piekergedachten binnenkomen, erken ik ze telkens vanop een afstandje, zo van: daar komt er nog eentje binnen, en daar voel ik me precies heel slecht over. Maar dat is allemaal gewoon oké. Ik ben een feilbaar mens en geen robot. Die piekergedachten zijn op dit moment gewoon een deel van mij en dat is hé-le-maal goed. Ik mag er ook zijn zo. En ik geef mezelf wat ik nodig heb: troost, veiligheid, aandacht.

Die radicale mildheid laat in veel gevallen het piekeren vertragen, uitdoven en stoppen. Want als ik me veilig en geaccepteerd voel, en mezelf geef wat ik nodig heb, hoeft mijn stresssysteem niet meer aan te staan. Het mag rusten en afschakelen. Voor een kwartiertje, voor een uur of voor de rest van de dag: dat heb ik niet onder controle. Maar als ik daar controle over had, zou ik geen mens zijn.

15 positieve affirmaties die me helpen als ik me angstig voel

15 positieve affirmaties die me helpen als ik me angstig voel

  1. Ik ben veilig.
  2. Ik voel me licht.
  3. Ik voel me open.
  4. Ik voel me vrij.
  5. Ik voel me rustig.
  6. Ik neem de tijd om mijn lichaam te voelen.
  7. Ik accepteer mijn emoties.
  8. Ik neem de tijd om me te concentreren op mijn ademhaling.
  9. Ik geef mezelf wat ik nodig heb.
  10. Ik laat los.
  11. Ik ben goed genoeg.
  12. Ook dit gaat weer voorbij.
  13. Alles komt goed.
  14. Ik ben sterk en moedig.
  15. Mijn gedachten zijn rustig. Mijn lichaam is rustig.
Er is heel veel wél goed genoeg

Er is heel veel wél goed genoeg

Momenteel ben ik een beetje gefrustreerd door hoe ik me voel op mijn werk. Ik heb het gevoel dat ik er weinig zelfstandigheid en vertrouwen krijg van de persoon waarmee ik werk. Ik voel me gemicromanaged, al het werk dat ik aflever wordt meticuleus uitgekamd en aangepast aan hoe K het zou willen. De ideeën die ik inbreng, mag ik niet zelfstandig uitwerken, maar worden eerst uitgebreid voorgekauwd. Dat is op dit moment erg frustrerend voor mij en het geeft me een benauwd, en zelfs passief of machteloos gevoel.

Door die situatie loop ik al een paar dagen down rond en voel ik ook lichamelijke klachten opkomen. En dat is jammer, want ik heb een lange weg afgelegd om te komen waar ik nu ben. Ik heb de traditionele manieren geprobeerd om te stoppen met piekeren, maar die zijn nooit zo effectief geweest voor mij (heel hard STOP zeggen in je hoofd, een piekerkwartier inlassen, denken aan iets leuks…). Wat ik wél heel helpen vind, is een slecht gevoel bestrijden met dankbaarheid.

Het gevoel dat het op mijn werk niet goed genoeg gaat? Niet leuk genoeg? Niet uitdagend genoeg? Wel, ik heb nog andere dingen in mijn leven die wél goed genoeg zijn. Want mijn leven bestaat niet alleen uit mijn werk. Om de frustratie in dat ene domein van mijn werk in perspectief te plaatsen, maakte ik een lijstje van alle andere dingen in mijn leven die wél goed genoeg zijn.

  1. Mijn partner is goed genoeg. Hij is zelfs meer dan goed genoeg: hij is de andere helft van de duochoco, de persoon waarbij ik zo hard mezelf kan zijn als ik maar kan, mijn beste maatje in de hele wereld. Hij is interessant en getalenteerd en empathisch en grappig.
  2. Mijn relatie is goed genoeg. Als er een probleem is, kunnen we het bespreken en aanpakken. Ik voel me gehoord.
  3. Mijn seksleven is goed genoeg. Meer nog: ik ben heel gelukkig met de huidige situatie. In mijn seksleven krijg ik wél vertrouwen, het volste vertrouwen. En ik weet dat dit vrij uniek is, daarvoor ben ik dankbaar.
  4. Mijn huis is goed genoeg. J en ik betalen ons huisje ondertussen al drie jaar af. Ik heb gewoon een eigen huis! Veilig en warm, gezellig en geborgen. Als dat geen dankbaarheid verdient.
  5. Mijn kamer is goed genoeg. Omdat ik zo snel overprikkeld ben en dan de nood voel om me in stilte te kunnen afzonderen, heb ik nu zelfs mijn eigen kamer in het huis. Daar voel ik me veilig en kan ik mijn eigen ding doen. Wauw, zo veel om dankbaar over te zijn.
  6. Mijn zus is goed genoeg. Onze relatie is heel fijn: we kunnen vanalles delen in vertrouwen.
  7. Mijn vrienden zijn goed genoeg. Ook op dat vlak ben ik gelukkig. Sinds ik door de omgang met mijn ziekte meer een meer getransformeerd ben in iemand die gewoon zichzelf is en iemand die weet wat ze wilt, heb ik meer behoefte aan diepere contacten. Betekenisvolle gesprekken. En die heb ik nu meer en meer, met vrienden die ik helemaal kan vertrouwen.
  8. Mijn metekindje is goed genoeg. Wat leuk dat ik dit jaar het vertrouwen kreeg om iemands meter te worden.
  9. Mijn financiële situatie is goed genoeg. Ik hoef niet bang te zijn dat ik op het einde van de maand niet meer kan eten. Ik kan alle rekeningen betalen. Af en toe heb ik zelfs ruimte voor iets leuks, zoals een drankje of een etentje.
  10. Mijn vrije tijd is goed genoeg. Ik kan af een toe een wandeling doen, vrienden zien, yoga doen, teksten schrijven, foto’s nemen, films kijken, boeken lezen en de planten verzorgen. Mooi dat ik die vrijheid heb.
  11. Mijn medische hulp is goed genoeg. Ik kan vertrouwen op dokters, specialisten en therapeuten die me goed begeleiden in mijn herstel van CVS en depressie. Fantastisch dat ik in een situatie ben waarin ik de kans en de tijd krijg om aan dat herstel te werken.
  12. En zelfs mijn gezondheid is goed genoeg. Ik weet dat veel mensen niet met me zouden willen ruilen. Ik heb regelmatig zware lichamelijke klachten, weinig recuperatievermogen en de depressieve momenten zijn geen pretje. Maar in vergelijking met drie jaar geleden is mijn gezondheid goed genoeg. Ik voel me goed genoeg om me niet meer eenzaam te voelen. Ik voel me goed genoeg om de kans te hebben voor 30% te gaan werken en nog af en toe vrienden te zien. Ik voel me goed genoeg om de meeste huishoudelijke taken gedaan te krijgen. Ik voel me goed genoeg om dit hier neer te schrijven. Ik voel me goed genoeg om me te concentreren op een boek of een film. Ik voel me goed genoeg om af en toe iets te kunnen doen dat me gelukkig maakt. Mijn gezondheid is goed genoeg.

Wauw, zo veel dingen in mijn leven die wél goed genoeg zijn! Met deze lijst probeer ik mijn werkfrustratie niet weg te duwen. Gevoelens wegduwen brengt je niets. Het is zelfs nuttig om te beseffen dat je je ergens niet lekker bij voelt. Maar tegelijk kon ik het nu in perspectief zetten en zien dat dit niet het enige is dat speelde in mijn leven. Frustraties kunnen héél groot worden, maar je leven is veel meer dan die ene frustratie. Dankbaarheid kan helpen om dat te zien.

Waarover ben jij dankbaar? Wat is in jouw leven goed genoeg?

Waarom ik geen goede voornemens maak voor het nieuwe jaar

Waarom ik geen goede voornemens maak voor het nieuwe jaar

De goede voornemens zijn nu overal hot en happening: op blogs, op tv, op de radio en zelfs in reclamespotjes. Ik heb eigenlijk nooit de gewoonte gehad voornemens of lijstjes te maken bij het begin van het nieuwe kalenderjaar. Tegelijk ben ik wel iemand die heel erg bezig is met persoonlijke groei, met lichamelijk en psychisch herstel, en met gezonde gewoontes. Dus ik heb er eens over nagedacht waarom die januarivoornemens niets voor mij zijn.

De grootste reden is dat ik het begin van de winter best wel een triestige tijd vind. We zitten in het donkerste putje van het jaar en de koudste periode staat op het punt te beginnen. Ik vind dit een periode van weinig zelfdiscipline en de behoefte om vooral rustig en gezellig aan te doen. Ieders voorraadje opgeslorpte lichtstralen uit de zomer is er bijna doorheen, immuunsystemen staan zwakjes. Crazy shit eigenlijk dat mensen zich net tijdens die donkerste dagen van het jaar massaal voornemen hun leven om te gooien.

En ook dat omgooien vind ik niet zo’n fijn concept. Er zal wel een reden zijn dat er zo veel Zo Houd Jij Je Voornemens Dit Jaar Wél Vol-lijstjes bestaan. Grootse plannen smeden voor een ideaal leven in het nieuwe jaar, is dat überhaupt wel haalbaar? Ik vind het vreemd dat mensen die niet sporten zich voornemen volgend jaar drie keer per week naar de fitness te gaan, dat mensen die elke dag vlees eten zich voornemen om in het nieuwe jaar volledig vegan te gaan, of dat doorgewinterde sloddervossen zich voornemen hun huis in het nieuwe jaar elke avond op te ruimen. Mooie doelen, maar ho, zeg, rustig aan daar, denk ik dan. Persoonlijk denk ik niet dat cold turkey veranderingen de beste manier zijn om je leven beter te maken. Maar you do you natuurlijk, misschien is er een kleine groep mensen voor wie cold turkey wel werkt.

Ik denk dat je beter naar een doel toe kan werken in tussenstappen en met tussentijdse doelen. Op die manier kan je elke tussentijdse overwinning vieren en genieten van elk bereikt tussendoel. Zo voelt je leven niet meteen ontwricht en maak je stap voor stap nieuwe, haalbare gewoontes, zodat je niet terugvalt in de oude patronen als je ene grote voornemen eens hapert omwille van onverwachte stressoren in je leven. Eerst de lift laten en altijd de trap nemen, dan met de fiets naar het werk in plaats van met de auto, dan een paar keer per week een wandeling, en zo heb je na een paar maanden een mooie basisconditie die ervoor zorgt dat je eerste sportlessen niet pijnlijk ontmoedigend en ontnuchterend zijn. En vallen je sportlessen eens een paar weken weg, dan kan je nog terugvallen op die gezonde gewoontes van de trap nemen, de fiets nemen, en af en toe een wandeling.

Zelf ben ik ook zo uit mijn grote CVS-put gekomen. Natuurlijk wilde ik dolgraag terug lopen en zwemmen en groepslessen volgen en dansen! Maar die stap was gewoon onhaalbaar groot. Volgens het wandelschema dat ik samen met mijn kinesist opstelde, begon ik met elke dag een wandeling van tien minuten. Als ik mijn wandeling een week lang elke dag zonder uitputting haalde, deed ik daar een minuut bovenop. Minuut per minuut werd ik beter. Op die manier leerde ik over een periode van maanden terug vlot een half uur wandelen. Ik had de gezonde gewoonte om bijna elke dag even te gaan wandelen. Lukte dat niet, dan deed ik gewoon een korte wandeling, of een rondje om de blok. Het hoeft allemaal niet zwart-wit of meteen nu te zijn, gewoontes kan je ook heel mild opbouwen, want zo blijven ze het langst bij.

En weet je wat ik ten slotte ook gek vind aan goede voornemens voor een volledig jaar? Dat je dan moet wachten tot 1 januari om iets aan je leven te veranderen. Als ik voel dat er iets scheef zit in mijn routine, als ik voel dat ik mijn leven wil veranderen, dan begin ik daar meteen aan. Ik probeer te achterhalen hoe ik me beter zou kunnen voelen, bekijk concreet wat daarvoor nodig is, en begin eraan. Als je tijdens het jaar voelt dat je aan het afglijden bent, maar je stelt elke verandering uit tot 1 januari, is er dan niet al een beetje stront aan de knikker?

Ik probeer dus gewoon het hele jaar door mijn doelen te stellen en die tussentijds bij te sturen. Grote doelen breek ik in kleine tussendoelen, zodat ik om de zoveel tijd een reden heb om te vieren en trots te zijn op mezelf. En tijdens de donkerste, koudste dagen van het jaar, dan ben ik vooral mild en zacht voor mezelf.

En jij, maak jij voornemens bij het begin van het nieuwe jaar? Werkt dat wel goed voor jou? Of vind je dit ook een moeilijke periode om gewoontes te veranderen?

Brief aan K

Brief aan K

K,

Binnenkort ga ik hier voor echt aan de slag. 30%, maar wel officieel, betaald, contract en al. Ik draai al een jaar helemaal vrijwillig mee in het team, en toch heb ik het gevoel dat er met dit contract iets verandert. Daarom vind ik het wel fijn om het daar eens expliciet over te hebben.

Eerst wil ik je graag laten weten hoe ik in elkaar zit. Ik hou ervan alles uit te spreken. Positieve feedback, complimenten, twijfels en dingen die me dwarszitten. Je mag er dus op rekenen dat ik niets tussen de regels probeer mee te geven. Geen dubbele bodems, geen stiekeme boodschappen, geen manipulatie. Transparantie en duidelijkheid zijn waarvoor ik leef.

Ik heb echt alleen maar goeie bedoelingen, dus als er je iets dwarszit bij iets wat ik gezegd of gedaan heb, spreek dat dan maar gewoon uit. Dat zou ik heel graag van je vragen: of je alles wat je nodig hebt en alles wat er wringt gewoon in woorden wilt vatten en eruit wil laten. Het is wel zo fijn als het niet als een scheldtirade geformuleerd is natuurlijk, maar voor de rest moet je niet te veel verbloemen of verantwoorden: I can take it. Ik zou me echt heel goed voelen als ik weet dat alles wat scheef zit gewoon onder woorden gebracht wordt.

Daarnaast is er nog een tweede ding waarvan ik je graag zou vragen of je dat zou willen overwegen. Ik zit vol engagement voor onze organisatie – anders zou ik hier geen jaar gratis en voor niets gewerkt hebben – en ik wil mijn job graag goed doen. Ik ben loyaal, want ik sta keihard achter deze vzw. En ik wil dat onze output zo groot mogelijk is. Tegelijk hecht ik, meer dan ik verwacht had, aan mijn zelfstandigheid en de kans om zelfstandig mijn creativiteit en ideeën te ontplooien en te verkennen.

Ik heb gemerkt dat ik me heel beklemd begin te voelen als iemand me te veel blijft zeggen wat ik precies moet doen, en vooral, hoe ik dat moet doen. Ik vind het fijn om zelf een plan van aanpak op te stellen en die stappen zo efficiënt mogelijk te volgen. Ik vind het fijn een uitdaging te krijgen die niet voorgekauwd is. Ik vind het fijn zelfstandig ideeën te kunnen inbrengen die serieus genomen worden.

Dus ik zou heel graag van je willen vragen of je mij op dat vlak wat vrijheid zou kunnen geven. Net als ik, wil jij je job natuurlijk zo goed mogelijk doen, geen steken laten vallen, en alles op rolletjes laten lopen. En ik merk daarbij dat je mij bij elke opdracht graag goed veel aanwijzingen meegeeft, stap voor stap, heel gedetailleerd, maar dat hoeft voor mij echt niet. Als ik een vraag heb, kom ik die wel stellen. Ik weet dat ik welkom ben bij jou.

Je mag er ook op rekenen dat ik je vragen niet vergeet. Als je mij een mail stuurt, lees ik die. Ik houd rekening met de deadline die we daarvoor moeten volgen en ik breng het in orde. Dat is ook een deel van mijn eer: al mijn taken tot een goed einde brengen. En soms is het op de dag van de deadline, maar dat is ook nog steeds op tijd. Dus je hoeft je geen zorgen te maken, je hoeft me geen reminders te sturen, en je hoeft me niet te vragen of ik dat niet vergeten ben. Ik zou het heel fijn vinden als je erop zou kunnen vertrouwen dat ik mijn werk goed zal doen. Want ook ik wil niets liever.

We’re on the same team. We willen hetzelfde. Dat deze vzw slaagt en dat de communicatie naar de buitenwereld toe zo goed mogelijk verloopt. En ik wil echt héél graag dat we daarbij een team zijn. Dat we elkaar empoweren en steunen en elkaars overwinningen vieren en onder de aandacht brengen. We hebben misschien een heel ander leven, een andere achtergrond, een andere persoonlijkheid en wie weet af en toe een andere visie op bepaalde problemen, maar ik denk dat we nog veel meer gemeenschappelijk hebben. Dus ik hoop dat we daaruit kunnen putten. En knallen met die communicatiestrategie!

Op een knallend nieuw jaar,

O

20 positieve affirmaties die me helpen tijdens de feestdagen

20 positieve affirmaties die me helpen tijdens de feestdagen

Tijdens de feestdagen voel ik dat ik extra hard voor mezelf moet zorgen om te kunnen blijven functioneren. Ik heb heel wat woelige familiefeesten te doorzwemmen. Soms hoor ik mensen vol enthousiasme en genegenheid praten over familiefeesten en familieweekends. Voor mij klinkt dat vreemd, bijna buitenaards. Ik ervaar de familiefeesten niet als een gezellig ankerpunt in de donkere dagen. Mijn familie en schoonfamilie hangen niet hecht aan elkaar. Hoewel ze hun best doen, vliegen de verbinding, warme communicatie of geïnteresseerde vragen je niet om de oren op zo’n feest. Voor mij als gevoelige persoon is het een hele struggle om me het hele feest recht te houden en op het einde van de avond niet ineen te storten als een uitgewrongen spons.

Gisteren had ik ook een familiefeest, en ook vandaag voel ik me nog extra overprikkeld. Ik wil niet ongezellig doen, maar zelfs de hele kerstvakantie voelt voor mij heel ontwrichtend aan. Geen routine, geen (vrijwilligers)werk, extra drukte en stressende shoppers in de stad, veel lange, zware feesten, veel opmerkingen en onbegrijpende vragen, en veel ander eten dat mijn buik in de war stuurt.

Momenteel zit ik in Life Bar in Leuven, een gezellig plekje, om mezelf een veilig gevoel te geven. Toch voel ik me hier onrustig en overprikkeld. Elk geluidje komt hard mijn hoofd binnen. Echt, die feestdagen, dat hakt er toch elke keer in. Ik ben heel dankbaar voor mijn situatie van materiële veiligheid en goede medische begeleiding, maar toch vind ik het ook belangrijk om te kunnen benoemen dat bepaalde geromantiseerde periodes zoals de feestdagen echt niet allemaal koek en ei zijn.

Tijdens de feestdagen geef ik vooral heel veel en krijg ik naar mijn gevoel weinig terug. Als je tijdens bepaalde periodes tijdelijk niet veel energie krijgt van de buitenwereld, moet je zorgen dat je jezelf zorg en liefde geeft. Dus de voorbije dagen heb ik een nieuw lijstje met positieve affirmaties voor mezelf verzameld. Vroeger maakte ik ook al eens een eerste lijstje affirmaties.

Affirmaties vond ik vroeger heel zweverig, maar nu heel helpend en fijn. Of je je er nu bewust van bent of niet, iedereen zegt dingen tegen zichzelf. Die zelfspraak kan positief zijn, of mild, of motiverend, maar is bij veel mensen ook erg hard, kritisch, en anticiperend op alles wat zou kunnen fout gaan. Zelf merk ik bijvoorbeeld dat ik het mezelf vaak verwijt dat ik niet hard genoeg mijn best doe of iemand per ongeluk gekwetst heb. Niet productief natuurlijk. Positieve affirmaties zijn heel handig om bewust tegen jezelf te herhalen en zo meer positieve zelfspraak te oefenen. Want hoe milder je tegen jezelf bent, hoe beter en veiliger je je in je vel kan voelen. En als je je veilig en zelfzeker voelt, is het makkelijker om je doelen te bereiken.

Hier zijn mijn affirmaties:

  1. Ik ben veilig.
  2. Ik voel wat ik nodig heb.
  3. Ik blijf mezelf trouw.
  4. Ik sta in contact met mijn eigen normen en waarden.
  5. Ik sta in contact met mijn doelen.
  6. Ik ben liefde waard.
  7. Ik ben respect waard.
  8. Ik ben vriendschap waard.
  9. Ik mag vragen om wat ik nodig heb.
  10. Ik vergeef mezelf.
  11. Ik vertrouw mezelf.
  12. Ik mag imperfect zijn.
  13. Ik kies ervoor om me goed te voelen over mezelf.
  14. Ik hou van elke cel in mijn lijf.
  15. Ik voel wat er in mijn lichaam speelt.
  16. Ik denk milde en lichte gedachten.
  17. Ik ben standvastig.
  18. Ik ben enkel verantwoordelijk voor mijn eigen geluk.
  19. Ik ben uniek en waardevol.
  20. Mijn gevoeligheid is mijn kracht.

Misschien vind jij het ook wel fijn om tijdens de feestdagen één of meerdere affirmaties voor jezelf te herhalen? Je zou ondertussen diep kunnen ademhalen, tot in je buik, of je een ontspannende situatie voorstellen, of een beetje stretchen.

Als het nu ook wat moeilijker is voor jou: stay soft, buddy. Je bent niet alleen goed genoeg: je bent gewoon een ongelooflijke knaller, vergeet dat niet.

Remedie tegen perfectionisme

Remedie tegen perfectionisme

Weet je wat een goede remedie is tegen perfectionisme? Dingen de wereld insturen waar je niet 100% tevreden mee bent.

Hier post ik soms teksten waar ik een slecht gevoel bij heb. Teksten waarvan ik denk dat ik ze maar beter nog een keer of drie herwerk. Teksten die ik veel te hard vind, of net te soft, of te generisch.

Op het werk stuur ik soms eens een e-mail die ik niet heb herlezen. Of maar één keer. Of ik stuur een tekst in die ik niet gevarieerd en interessant genoeg vind. Tijdens vergaderingen stel ik soms een vraag die me dom lijkt of waarop ik het antwoord misschien had moeten weten.

In gesprekken met vrienden en onbekenden flap ik er gewoon spontane reacties uit. Ook als ik ze al veel te stom of hard of oordelend vind op het moment dat ze mijn mond verlaten. Ook als ik me waardeloos voel en het gevoel heb dat ik met mijn opmerking toch niets bijdraag.

En eerlijk? Soms sla ik zo’n harde flaters. Soms zijn mijn teksten inderdaad wat flauwtjes. Soms staat er eens een spelfout in een e-mail. Soms beledig ik per ongeluk iemand. Maar niet altijd, en zelfs niet meestal. Want perfectionisten als ik overdramatiseren de kans dat er iets grandioos misloopt als we geen perfectie afleveren. En perfectionisten als ik grijpen ook één misgelopen situatie aan om ons controleniveau nóg verder op te drijven, zodat het zeker niet nog eens gebeurt. En dat kost véél te veel energie in vergelijking met wat het oplevert.

Dus ik probeer het met opzet los te laten. En ja, auw, wat doet dat soms pijn, de controle loslaten. Maar ondertussen heb ik geleerd door dat gevoel heen te gaan. Ik heb ermee leren leven om iets af te leveren dat ik 6/10 zou geven, en ik heb gemerkt dat wat ik zie als 6/10 dikwijls al veel beter is dan wat er eigenlijk gevraagd wordt.

Ik heb geleerd los te laten, energie te besparen, en een imperfect mens te zijn. Net als iedereen.

Sterk zijn

Sterk zijn

Wat is sterk zijn?

*

Hoge gebouwen die veel wind vangen of in aardbevingsgevoelige gebieden staan, moeten kunnen meebewegen met de elementen. Doorheen orkanen, regenvlagen en sneeuwstormen moeten ze flexibel heen en weer kunnen wuiven om rechtop te blijven staan. De staalconstructies zijn erop gebouwd om te kunnen meegeven. Door mee te bewegen blijven ze bestaan. Na de storm springt het gebouw weer mooi rechtop.

Als iemand het idee zou krijgen dat een sterk gebouw niet mag zwalpen, niet mag toegeven aan de elementen, maar compleet onbeweeglijk, standvastig en rigide moet blijven staan, zou die persoon heel veel moeite moeten doen om een wolkenkrabber te bouwen volgens die definitie van sterk. Er is een ongelooflijke hoeveelheid energie en materialen nodig om een hoog gebouw te bouwen dat compleet onbeweeglijk én veilig is. De constructie zou niet zo hoog kunnen worden als bij een gebouw dat wel meegeeft. En dan nog bestaat de kans dat de rigide manier van bouwen ervoor zorgt dat het gebouw tijdens een aardbeving of een hevige storm zou barsten als een dode twijg, want buigen is geen optie.

*

Voor mij betekent sterk zijn niet dat je niet beïnvloed wordt door de wervelwinden in je leven. Sterk zijn is voor mij niet je best doen om de beukende storm buiten te houden en er niet door geraakt te worden. Sterk zijn is niet stram, stroef en krampachtig proberen op een afstand te houden wat je zou kunnen raken. Je verkrampte best doen om tijdens alle mogelijk emotionele situaties stokstijf en onbewogen te blijven staan, vind ik niet sterk. Een gevoelloze en afstandelijke I don’t care is voor mij niet sterk zijn.

Want I do care. Ik voel, diep. En dat is niet altijd aangenaam of gemakkelijk. Maar ik veer telkens weer recht, en dat vind ik sterk zijn. Sterk zijn is accepteren dat er nu eenmaal stormen zijn. Alles kunnen laten waaien, voelen, meebewegen, de storm rustig laten voorbijgaan, en opnieuw rechtveren. Klaar voor de volgende storm, of misschien de volgende zonnige dag, want wie weet wat er op je afkomt?

Jezelf flexibel openstellen voor het weer van de dag, erop vertrouwend dat je het allemaal weer te boven kan komen, is sterk. Vertrouwen op je eigen veerkracht is sterk. Sterk zijn door telkens weer recht te veren vraagt veel meer moed dan het zogenaamde ‘gehard zijn door het leven’, waarbij je alle emoties koel en krampachtig op een afstand houdt, zodat je zeker niet geraakt wordt.

*

Sterk zijn is de storm laten waaien en daarna weer rechtveren.

Eng

Eng

Jezelf laten zien, je echte zelf, is zo eng. Maar het is het waard.

Ik had met Z afgesproken om een interessante documentaire te gaan kijken in Cinema ZED. De film was afgelast, dus gingen we gezellig een warm drankje drinken in de plaats. Ik ken Z al een paar jaar. Ze is heerlijk excentriek en doet lekker haar eigen ding. Dat doe ik ook een beetje, denk ik, dus daarom klikt het zo mooi. Ah, wat kunnen we goed zeveren, zonder filter, en wat kunnen we goed serieus de diepte in duiken, ook zonder filter.

Ik voel me goed bij Z, ik voel vriendschap, warmte en acceptatie. Zoveel van mezelf heb ik in het verleden nooit durven tonen: miserie en dwaze zottigheid, onzekerheden en onpopulaire meningen. Dus besloot ik haar in een opwelling de link naar deze blog te vertellen.

Big deal voor mij.

Alleen mijn beste maatje voor altijd, J, kent de link hiernaartoe. Mijn andere lezers ken ik niet rechtstreeks. Ik heb nog een andere blog, maar met deze ben ik gestart vanuit het verlangen naar een nieuwe start, waar mijn conservatieve familie niet meeleest en waar de nieuwe ik contact kan leggen met fijne, nieuwe lezers. Mensen die openstaan voor kwetsbaarheid en imperfectie. Anoniem schrijven leek me logisch en nam de druk weg om dingen te moeten verbloemen of wegdrukken.

Maar nu kan Z meelezen. Big, big deal.

Op weg naar huis na mijn afspraak met Z voelde ik een golf blinde paniek over me heen spoelen. Wat heb ik gedaan? Dit kan ik niet terugnemen. Iemand die mijn ongecensureerde gedachten en de kern van mijn echte zelf zomaar kan zien: wat eng.

Maar toen ik thuiskwam, voelde ik berusting, en geluk. En trots. Ik, die in mijn disfunctionele gezin de kunst van het jezelf wegstoppen geperfectioneerd had, durfde mijn kwetsbare kern te laten zien aan één van mijn allerbeste vrienden. Wat een stap. Wat een prestatie. En natuurlijk vond ik dat eng! Een stap in het onbekende is altijd eng.

Kan ik gekwetst worden door Z, nu ze meeleest doorheen mijn crazy goeie en abominabel slechte dagen? Ja. Kan ze mijn vertrouwen misbruiken? Ja. Maar het is niet omdat mijn ouders mijn vertrouwen hebben misbruikt tot er zelfs in de duisterste hoeken geen greintje meer van overbleef, dat iedereen dat zal doen. En het is niet omdat een diepe band aangaan eng is en heel misschien fout kan lopen, dat het niet meer de moeite is om te proberen.

Want de mooiste verhalen worden op kwetsbaarheid gebouwd.

Note to self 9

Note to self 9

Lieve beer,

Telkens je iets wil doen en je zo angstig voelt dat je ermee wilt ophouden, maar je doet het toch, weet dan dat je iets dappers aan het doen bent. Je bent moedig.

Misschien zeg je jezelf dat anderen het niet spannend zouden vinden, wat jij nu doet. Misschien heb je het vroeger al gedaan. Misschien gaat het maar over iets kleins.

Maar je bent bang, je voelt je angst, erkent die, en zet toch door met wat je wilt doen. Dat is moed. Je angst overwinnen is dapper.

Je bent een held.

Op het tandvlees

Op het tandvlees

Ik vind het zo, zo jammer hoe ongelooflijk veel mensen op hun tandvlees zitten op het werk. Plichtsbewust ploegen en ploeteren ze maar door. Ze doen hun best en blijven zichzelf voorhouden dat er nog wel wat werk bij kan. Extra projectje hier, extra taak daar. En er zijn zo veel mensen aan het ploeteren, dat ploeteren bijna het nieuwe normaal is. Wie niet ploetert, heeft werk te weinig, zeggen ze.

‘Zeg, die J, die loopt er altijd zo vrolijk en ontspannen bij. Zouden we hem niet een beetje meer werk moeten geven?’ hoorde ik de voorbije maand op de werkvloer. Dat raakte me recht in mijn hart en mijn brein. Hoezo is het niet meer normaal dat je ontspannen kan zijn op je werk?

Ik was vroeger ook een deel van het ploeterleger. In mijn eerste job, waar mijn lichaam het compleet begaf, en die achteraf gezien extreem uitdagend was voor één enkele persoon, hoorde ik constant collega’s klagen hoeveel werk ze hadden. Dus ik ging ervan uit dat het normaal was om van ’s ochtends tot ’s avonds niets anders te doen dan hyperalert achter je scherm op topmodus full speed te zitten presteren. En dat elke dag overuren draaien compleet normaal was. En dat je op je werk bleef tot het werk gedaan was. Ik heb me zo hard kapotgeploeterd, dat ik het nu Niet. Meer. Wil. En die vastberadenheid houdt me recht in de tornado van stress die me nu af en toe komt voorbijwaaien.

Maar ik zie dat veel mensen die absolute vastberadenheid om hun eigen gezondheid met hand en tand te bewaken niet hebben. Of nog niet. Want die krijg je meestal pas als het al eens te laat geweest is. Als je draagkracht niet meer is wat ze eens geweest is. Als je al extra kwetsbaar bent geworden na de crash.

Dus, alstublieft: zorg voor jezelf. Zorg verdorie goed voor jezelf. Alsof jij je allerbeste vriend of vriendin in de hele wereld bent. Want zonder jou kan je leven niet verder. Zonder je gezonde lijf, geen job. Zonder een gezond hoofd, geen werk.

Het is bijna magisch hoeveel opgeslagen kracht je lichaam kan vrijmaken in tijden van stress. Het is wonderlijk dat we voorraden kunnen uitputten waarvan we niet eens wisten dat we ze hadden. Je zou er bijna overmoedig van worden. Zo van: ja, blijkbaar kan ik dit allemaal aan, blijkbaar kan ik blijven gaan!

Maar op een dag, als de allerlaatste druppel energie uit de allerlaatste schuilplaats van je lichaam is geperst, heb je plots niets meer. Niets. Geen extra duwtje. Niets. Heel, heel lang n.i.e.t.s meer.

Dat punt lijkt zomaar ineens te komen, maar toch is het dat niet. Want telkens je voelt dat je rust nodig hebt en je neemt ze niet, negeer je een kleine waarschuwing. Je bijna altijd opgefokt voelen op je werk, niet meer rustig en diep kunnen ademen, je werk niet kunnen loslaten als je thuiskomt, slecht of woelig slapen, altijd prikkelbaar zijn of jezelf niet meer herkennen, rusteloze benen, constant hoofdpijn: het zijn allemaal signalen van je lieve lijf dat je vertelt dat je beter even rust neemt.

Neem regelmatig micropauzes. Sta elk half uur eens recht. Ga naar de wc. Stretch. Haal elk uur een lekker drankje bij de automaat. Wandel naar die collega, in plaats van te mailen. Kijk een paar minuten uit het raam. Verzorg de kantoorplant. Dat zijn kleine momenten van zelfzorg, die betekenisvoller zijn dan je denkt. Ze geven je lichaam het signaal dat het even in herstelmodus mag. Ze maken je hoofd weer helder.

En maak ook plaats voor grote rustmomenten. Je hebt het recht om elke week een dag of een halve dag vrij te maken. Geen activiteiten, geen familiefeesten, geen vrienden. Rust, lummelen, wandelingetjes, creatieve, maar ‘nutteloze’ activiteiten. Cocoonen met je gezin. Als je heel plichtsbewust bent, en het gaat om de grote rust, dan is de regel waarschijnlijk: neem de rust waarvan je vindt dat je ze nodig hebt. En dan nog wat extra.

En als je niet meer tot rust komt van dat dutje of die dag vrijaf, maar je voelt je juist nog beroerder; dan heb je nóg meer rust nodig. Want dat betekent dat je zenuwstelsel niet meer op tijd in recuperatiemodus komt en dat je stressniveau niet meer genoeg daalt tussen de pieken.

Ik hou zo hard van jullie. Mensen. Honderden, duizenden, miljoenen prachtexemplaren zijn er op de wereld. En ik wou dat ik jullie dit allemaal kon duidelijk maken: het is niet je eigen schuld. Als je je werk niet gedaan krijgt, is er te veel werk. Jij doet het goed genoeg. Je bent goed genoeg. Dus zorg voor die goeie zelf.

De illusie van controle

De illusie van controle

Waar hebben we eigenlijk controle over? Er is veel dat we proberen te controleren, maar waar we in de realiteit geen controle over hebben. Misschien maken we ons te veel zorgen. Misschien verspillen we energie aan dingen die we toch niet kunnen veranderen.

Dit vind ik een handig tabelletje:

Jezelf

Niemand heeft controle over welke gedachten haar of zijn hoofd binnenkomen. Niemand heeft controle over welke gevoelens hij of zij nu eens zal gaan voelen. Niemand heeft controle over waar zij of hij pijn heeft, of jeuk, of spanning.

Alles laten binnenkomen, goed observeren, benoemen, ermee werken en erop inspelen: dat kan wel. Maar je controleert niet wat er binnenkomt.

Daar tegenover staat dat je de dingen die je doet en de dingen die je zegt meestal wel onder controle hebt. Niet-helpende gedachten? Je kan jezelf afleiden met iets leuks, of er helpende, positieve gedachten tegenover zetten. Verdrietig? Je kan jezelf opvrolijken, of net uitspreken dat je je triest voelt en hulp zoeken. Pijn? Je kan stretchen, gaan wandelen, een pijnstiller nemen, hulp zoeken. Wat we doen en wat we zeggen, daar zit ons actiedomein.

De anderen

En de anderen? Kunnen we beïnvloeden wat anderen denken over ons? Kunnen we bij anderen gericht emoties opwekken of juist verlichten? Kunnen we iemands pijn wegnemen? Nee. Daar hebben we al helemaal geen controle over.

Dus als we toch niet kunnen vermijden dat iemand gedachten heeft over ons, waarom zouden we dan energie steken in zorgen daarover? Als we, hoe hard we ook proberen, anderen niet kunnen beschermen tegen negatieve emoties, waarom laten we dat dan niet wat meer los? Als het zover komt, zullen we er zijn voor wie ons nodig heeft. En als we iemands pijn toch niet kunnen verzachten door er bezorgd over te zijn, kunnen we dan misschien die energie uitsparen voor wat we wel kunnen veranderen?

Soms lijkt het alsof we wel kunnen controleren wat anderen zeggen over ons of doen voor ons. Maar ook dat is hun beslissing, niet de onze.

Loslaten wat je niet kan controleren

Loslaten is zo moeilijk, maar je kan het wel oefenen. Ik ben in mijn eigen leven dankzij dankzij een hele resem uitdagingen al van loslaatlevel 1 naar level 127 omhooggeschoten. De illusie dat je met hard werken, een scherpe focus en oneindig veel inzet en doorzettingsvermogen alles kan bereiken wat je zelf wil, heb ik gelukkig ook kunnen loslaten. Heerlijk.

Zomaar – en toch

Zomaar – en toch

Voel je je soms zomaar verdrietig? Ik wel.

Verdrietig omwille van het besef dat mijn jeugd mijn hele leven blijft beïnvloeden en dat ik daar niets aan kan veranderen. Ik zou mijn kleine zelf zo graag uit het verleden plukken, haar adopteren, en emmers, zwembaden, oceanen vol onvoorwaardelijke liefde, acceptatie en steun geven. Ik wil haar opnieuw laten beginnen, sterker en tegelijk kwetsbaarder dan ooit.

Verdrietig omdat ik nooit heb kunnen experimenteren. Praten met jongens, of misschien meisjes, flirten, samen dansen, kussen, de eerste stapjes in de spannende, grote wereld van de seks, fouten maken en daaruit leren wat je echt wil, eens dronken worden, een trekje van een joint: voor mijn achttiende was ik lichamelijk en geestelijk te opgekooid om meer dan een paar tenen in dat zwembad te steken.

Verdrietig omwille van alle ploeterjaren die verloren lijken. Ik ben zo snel ziek geworden. Op eigen benen en meteen lam. Veerkracht of mildheid heb ik niet meegekregen, alleen ploeteren. Ploeteren, zwoegen en hard hard hard werken tot je kapot bent. En dan nog blijven ploeteren. Terwijl ik ook carrière had kunnen maken, of de wereld zien, of feesten, of tot diep in de nacht lange filosofische gesprekken voeren in gezellige cafeetjes.

En toch –

Toch vond ik goudklompjes tussen de modder. Iedereen die ik nu zie ploeteren, kan ik tonen hoe ze sneller terug aan wal komen. Waar en hoe ze ondertussen goudklompjes kunnen vinden. Want ik ben de ervaren ploeteraar, de veteraan, de oude wijze modderkoningin. We ploeteren samen, kijken elkaar aan en voelen ons verbonden.

Mijn 20 beste eigenschappen

Mijn 20 beste eigenschappen

Gisteren ontdekte ik het cafeetje van The School of Life in Antwerpen. Superleuk en gezellig! Op één van de kaartjes of boeken die ze daar verkochten, stond de oefening om je 20 beste eigenschappen op te sommen. In zo’n oefeningen vragen ze er meestal geen 20, maar ik vind dat juist supertof, want eigenlijk heeft iedereen gewoon minstens 20 goede eigenschappen, al zijn het maar kleintjes! Hier is mijn poging.

  1. Nieuwsgierigheid. Ik ben nieuwsgierig naar mensen en hun verhaal, hun achtergrond, nieuwsgierig naar andere en nieuwe manieren om dingen te doen, naar de andere kant van een moeilijke situatie, naar verschillende soorten jobs, naar andere ideeën en filosofieën. Mijn interesseveld is uitzonderlijk breed. Ik ben nieuwsgierig naar popcultuur en celebrity gossip, maar ook naar obscure, culturele fenomenen. Ik lees graag fictie in verschillende talen en genres, maar ik verslind ook non-fictie en populair-wetenschappelijke boeken over bijna alles. Als kind kreeg ik van mijn familie de boodschap dat nieuwsgierigheid ongewenst is, een lastige eigenschap die je best zo veel mogelijk onderdrukt. Stel vooral zo weinig mogelijk vragen, werd me letterlijk ingeprent. Maar nu zie ik nieuwsgierigheid als mijn persoonlijke topper. Ik geniet van mijn nieuwsgierigheid, want het brengt me zo veel!
  2. Humor. Humor is voor mij een life saver. Door een ongemakkelijke situatie met een grapje te benoemen, ontmijn ik de spanning en laat iedereen stoom af. Soms ga ik ervan uit dat iedereen met lastige situaties dealt door humor te gebruiken, maar die lichtheid is helemaal niet zo evident, hoorde ik van mijn vorige supertherapeute E.
  3. Doorzettingsvermogen. Als kind had ik mijn eerste depressie. Een lastige familiesituatie. Burn-out, nog meer depressie, CVS en enkele huis-tuin-en-keukencrisissen tussendoor. Maar ik blijf proberen beter te worden. Ik blijf geloven dat ik het kan, en daarom kan ik het ook. Ik blijf leren, nieuwe technieken uitproberen, hulp zoeken, uit putten klimmen en mezelf heruitvinden. Mijn doorzettingsvermogen mag in de top drie!
  4. Empathie. Soms een last, maar eigenlijk ook een superkracht.
  5. Openheid. De laatste jaren bouw ik snel vertrouwensbanden op omdat ik gewoon radicaal open ben over mijn overwinningen én mijn struggles. Als ik trots ben op mezelf, verstop ik dat niet, maar als ik even niet meer weet hoe ik het moet aanpakken, laat ik dat ook merken. Open zijn over mijn menselijkheid vind ik in de meeste situaties heel helpend en verbindend.
  6. Onconventioneel. Ooit een hele worsteling, nu ben ik blij met wie ik ben. Mijn onconventionaliteit maakt me toegankelijker voor mensen die zelf minder mainstream keuzes willen maken, maar zich er misschien nog wat voor schamen.
  7. Stijl. Ik voel me goed in mijn stijl. Lekker zakelijk op het werk, in mijn vrije tijd een ontploffing van kleuren, structuren en accessoires. Ik zie mijn lichaam als een canvas, een vorm van zelfexpressie.
  8. Talent voor taal. Nieuwe talen leren en spreken gaat me goed af. Het blijft een beetje eng, maar als ik me in een nieuwe taal smijt, pik ik heel snel subtiele wendingen en stopwoorden op die moedertaalsprekers spontaan gebruiken. En Nederlandse teksten schrijven, dat gaat gewoon vanzelf. Mezelf uitdrukken en precies de juiste woorden vinden, daar geniet ik van.
  9. Hoe snel ik lach. Misschien is dit in mijn kindertijd gestart als een copingstrategie, maar nu vind ik het fijn hoe ik vanzelf snel lach. Iemand begroeten doet me vanzelf stralen en op straat loop ik regelmatig te glimlachen van de binnenpretjes.
  10. Lenigheid. Als kind deed ik zes jaar ballet. Nu doe ik elke dag een beetje yoga. Daardoor zit alles lekker los. Lenig zijn is de max!
  11. Creativiteit. Ik bruis van de ideeën en de projecten en daar geniet ik van.
  12. Zin voor initiatief. Ik ben niet beschaamd om te kijken hoe ik een zot idee binnen mijn eigen beperkte grenzen zou kunnen omzetten in een haalbaar doel. Bijna al mijn vrijwilligerswerk heb ik op eigen initiatief gevonden. De superorganisatie waar ik nu werk, had helemaal geen vacature voor een vrijwilliger. Ik heb gewoon gebeld en gemaild en uitgelegd wat mijn sterke punten zijn, en nu doe ik daar het leukste werk dat ik ooit gedaan heb!
  13. Het beste in anderen zien. Mild zijn voor mezelf heb ik met veel vallen en opstaan moeten leren. Maar als bijwerking daarvan heb ik ook leren mild zijn voor anderen, wat nog fijner is dan ik verwacht had. Ik ben volgens sommigen misschien een beetje een naïeve eenhoorn-regenboog-sprookjesfiguur, maar persoonlijk vind ik het net leuk om er oprecht van overtuigd te zijn dat iedereen vele kwaliteiten heeft.
  14. Sociaal vlot en betrokken. Contacten leggen en onderhouden vind ik fijn. Ik onthoud welke belangrijke gebeurtenissen mijn vrienden gaan meemaken, leef mee, en vraag hoe het is geweest.
  15. Zelfzorg. Als ik zie hoe ik ben omgegaan met depressie, zware vermoeidheid, verlammende pijn, spanning en angst, dan mag mijn vermogen tot zelfzorg ook in het lijstje!
  16. Optimisme. Natuurlijk vertroebelt de depressie mijn roze bril soms eens, maar daarbuiten kan ik behoorlijk goed positief denken. Dat geeft veel kracht.
  17. Doordacht en bewust leven. Ik neem geen beslissingen meer ‘omdat iedereen dat zo doet’ of omdat dat zo van mij verwacht wordt. Ik probeer volgens mijn eigen normen en waarden te leven en mijn beslissingen te nemen in functie van wat ik zie als moreel/ethisch goed én juist voor mezelf. Tegen de stroom ingaan is soms wel lastig hoor, maar ik weet wél zeker dat ik spijt zal hebben op het einde van mijn leven, want over mijn beslissingen heb ik bewust nagedacht.
  18. Zachtheid. In vergelijking met het gemiddelde ben ik best wel een pussy. Of een eenhoorn, of een troetelbeer, afhankelijk van wie het zegt. Maar soft zijn betekent niet dat je over je heen laat lopen. Je kan ook vriendelijk aangeven wat je wel of niet wil. Ik vind lief, zacht en compassievol zijn gewoon het best bij mij passen. En mezelf zijn, dat maakt me gelukkig.
  19. Koken op het gevoel. Een praktisch talentje dat ik in de loop van de jaren vergaard heb, is zelf recepten maken. Ik kook veel en graag, en zo heb ik leren inschatten wat wel of niet zal werken in een recept. Dus meestal smijt ik een hoop ingrediënten en kruiden samen en dat werkt heel goed! Ik kan er best wel trots op zijn als mensen me vragen waar ik een recept heb gehaald, en ik heb het zonet uit mijn duim gezogen.
  20. Problemen oplossen. Een voordeel van veel problemen hebben, is dat je ze goed leert oplossen. Misschien gaat dat ook wel vanzelf met ouder te worden, maar ik kan steeds beter en beter oplossingsgericht denken. Alle mogelijke opties op een rijtje zetten, out of the box denken, en ook gewoon hulp durven vragen aan de juiste persoon: daarvoor mag ik mezelf ook wel een schouderklopje geven.

Voilà! Het was even denken, maar uiteindelijk vond ik gewoon 20 goede eigenschappen aan mezelf!

En waarom zouden we onze goede eigenschappen niet mogen erkennen? Iets goed vinden aan jezelf wordt al te vaak gezien als arrogant. Denk maar niet dat je beter bent dan de anderen! Maar met het vieren van je successen en talenten stel je jezelf toch niet boven de anderen? Erkennen wat je goed kan, betekent toch niet dat je niet meer openstaat voor verandering en evolutie? Ik denk zelfs dat je steviger in je schoenen staat en constructiever omgaat met kritiek als je je bewust bent van je sterke punten. Ik weet maar al te goed waar ik net níet goed in ben, ik ken mijn verbeterpunten, maar ik wil ook mijn beste eigenschappen meer in het achterhoofd houden.

Wat zijn jouw 20 beste eigenschappen? Lijst ze gerust op, ik vind je niet arrogant! Vind je het moeilijk om er 20 te vinden? Of gaat het net vlot?