Gelezen: Feminist Fataal (Dorien van Linge)

Gelezen: Feminist Fataal (Dorien van Linge)

Ik ga niet rond de pot draaien: dit boek is retecool. Een echte aanrader.

Feminist fataal

Dit boek vind ik een prachtig startpunt voor iedereen die op zoek is naar een educatief en plezierig leesmoment over intersectioneel feminisme. Intersectioneel feminisme wil zeggen: je ervaringen, voordelen en belemmeringen worden niet alleen gekleurd door je gender, maar ook door je huidskleur, opleidingsniveau, fysieke en mentale gezondheid, sociale achtergrond, gewicht en andere factoren. We mogen er dus niet zomaar van uitgaan dat een zwarte, kansarme vrouw met een beperking te maken krijgt met dezelfde soorten discriminatie als een witte, hoogopgeleide vrouw die het glazen plafond probeert te doorbreken. Feminisme moet ook rekening houden met de vele verschillen tussen vrouwen onderling en tussen mannen onderling. Mij persoonlijk lijkt het gewoon echt heel basis dat we actief rekening houden met die ongelooflijk gevarieerde realiteit. Goed dus dat we de term intersectionaliteit in het Nederlands ook vaker en vaker horen voorbijkomen!

De info in dit boek was niet per se nieuw voor mij. Ik heb tijdens mijn opleiding zo veel mogelijk keuzevakken gender- en diversiteitsstudies in mijn rooster gepropt en je vindt mij sowieso met mijn neus in allerlei feministische boeken en Instagramfeeds. Extra cool dus hoe Dorien van Linge mij toch bleef boeien met haar boek. Ik denk dat het lag aan de anekdotes en persoonlijke verhalen. Daar hou ik wel van, het moet niet te droog zijn. Dorien is zelf biseksueel en dat is ook heel interessant, omdat ze vanuit haar eigen perspectief kan vertellen over bijvoorbeeld de seksualisering van biseksuele en lesbische vrouwen. En ook wel een beetje omdat ik zelf twijfel en zoek of dat label bij mij zou passen. Zo’n badass rolmodel helpt wel bij dat proces.

Cool cool cool dus. En waar gaat het nog allemaal over? Wel, er zijn onder andere hoofdstukken over de geschiedenis van het feminisme in Nederland (helaas niet in België, kleine bummer), gender, mannelijkheid, lichaam, eetstoornissen, dik zijn, lichaamshaar, huidskleur, racisme, make-up, seks, masturberen, slutshaming, anticonceptie en consent (joehoe!). En nog cooler: Dorien van Linge schrijft ook een hoofdstuk over beperkingen. Zo leuk dat ze dit ook meeneemt, want een beperking is ook gewoon keihard doorslaggevend in de kansen die je krijgt in je leven. Ik kan ervan meespreken. Heel erg fijn dus om dat hoofdstuk te lezen.

Wat ik nog leuk vond: op het einde van elk hoofdstuk staat een lijst met andere boeken, documentaires en podcasts over het besproken thema, en de schrijfster tipt ook gigantisch veel interessante Instagramaccounts van mensen die daarmee bezig zijn. Ik vond het zo leuk om mijn Instagrambubbel dankzij dit boek te doorbreken!

Hier zijn nog een paar quotes die bij mij zijn blijven hangen:

Over de vrijheid om zo veel of zo weinig make-up te dragen als je zelf wil:
Vrouwen afrekenen of beoordelen op hun kleding of make-upkeuzes is een manier om ze onder de duim te houden. Door feministen af te schilderen als lelijke wijven in tuinbroeken verleg je de aandacht: je hoeft je niet meer te focussen op wat ze te zeggen hebben, want ze zijn onaantrekkelijk, dus het maakt toch niet uit. Aan de andere kant worden vrouwen die veel aandacht besteden aan hun uiterlijk weggezet als oppervlakkige tutjes die niks te melden hebben.

Over de proportioneel kleine aandacht voor vrouwelijk genot (die we nu gelukkig aan het inhalen zijn!):
Pas sinds 1998 weten we hoe de gehele clitoris eruitziet. […] De mens was al op de maan geland, vloog in Concordes over de oceaan twee keer sneller dan het geluid en verkende met de Hubble-telescoop de ruimte vóór iemand de moeite nam te bekijken hoe het vrouwelijk geslachtsorgaan precies in elkaar stak.

Over het semi-darwinistische cliché dat in onze populaire cultuur als een harde wetenschappelijke waarheid wordt gepresenteerd: dat mannen rondpoepende jagers zijn en vrouwen passief op hun droomprins wachten:
Het zou logisch zijn dat [mannen] mogen rondsletten en vrouwen niet. Mannen zijn jagers, het is een oerbehoefte. […] Vaak wordt daar dan de evolutietheorie bij betrokken (mensen die over seksuele oerbehoeftes beginnen blijken vrijwel altijd opeens héél veel verstand van Darwin te hebben). […] Mannen zijn instinctief aangetrokken tot schoonheid en jeugdigheid, terwijl vrouwen op zoek zijn naar een stabiele relatie en status. Daarnaast hebben mannen de behoefte om (anoniem) hun genen zoveel mogelijk te verspreiden, terwijl vrouwen met één partner een kind willen opvoeden. […] Er zijn zoveel driften die ook uit de oertijd komen die we wel weten te beheersen en daar zijn we trots op. […] Het idee van mannen als actieve, en vrouwen als passieve wezens is een simplificatie en kwam grotendeel voort uit de vooroordelen van mannelijke wetenschappers, in plaats van uit daadwerkelijk bewijs. Sinds de jaren negentig is er namelijk steeds meer onderzoek dat aantoont dat het helemaal niet zo werkt.

Over de echte betekenis van consent:
Wij mogen kiezen wat we dragen: of dat nou van top tot teen bedekt is of slechts een diamanten string. Dit geldt trouwens net zo goed voor mannen. Iemands lichaam is niet beschikbaar tenzij er duidelijk ‘ja’ wordt gezegd. Instemming is niet de afwezigheid van een ‘nee’, het is de aanwezigheid van een actieve ‘ja’.

Bam, knal, pats! Dorien van Linge, vrouw van mijn hart. Goed gedaan!

Bloody Christmas

Bloody Christmas

Yikes. Ik rekende net uit wanneer mijn volgende menstruatie valt. En oh boy, het moet toch wel niet midden in de feestdagen zijn zeker? Als alles normaal loopt, ben ik piek PMS tijdens het lastigste familiefeest, en tijdens het rijtje van de drie feesten die daarop volgen, vallen mijn twee zwaarste dagen.

Dat wordt interessant.

Bechdelschaamte

Bechdelschaamte

Ken je de bechdeltest? Wikipedia omschrijft de bechdeltest als een informele test die gebruikt kan worden om fictie te testen op seksisme. Een film slaagt voor de test als er minstens twee vrouwelijke personages in voorkomen met een naam, die met elkaar spreken over een ander onderwerp dan het onderwerp ‘mannen’.

Een erg lage lat? Bruh. Verrassend weinig films slagen voor de bechdeltest. In een filmindustrie die nog steeds gedomineerd wordt door mannen zijn vrouwelijke personages nog schrijnend ondervertegenwoordigd, hoewel dat misschien niet zo lijkt omdat we dat nu eenmaal gewoon zijn. En als ze er zijn, bestaan ze vaak in functie van de mannen: als love interest, als damsel in distress die gered moet worden, of als gewillige prijs voor een heldhaftige daad van het hoofdpersonage. Let er maar eens op.

Sinds ik me tijdens mijn studie ben beginnen verdiepen in gender- en diversiteitsstudies vallen zo’n subtiele vormen van (onbedoeld) seksisme me meer en meer op. En ik word ze samen met een heleboel andere vrouwen en andere niet-mannen stilletjes aan beu. Vrouwen zijn meer dan sensuele prijzen die alles zouden doen om hun ridder op het witte paard te volgen. Meer dan bitches die elkaar loer na loer draaien om die ene begeerlijke man voor zich te winnen. Vrouwen stampen bedrijven uit de grond, vrouwen worden minister en vrouwen bouwen raketten.

Dus ik heb er gewoon geen zin meer in om films te gaan zien die duidelijk niet door de bechdeltest geraken. Niet dat ze er niet meer mogen zijn, die films, maar het evenwicht is gewoon zoek. En dan heb ik het nog niet gehad over de representatie van mensen met een andere huidskleur of cultuur, LGBTQ+-personages, personages met een beperking en al de rest dat buiten het witte cis heteronormatieve kader valt.

En historisch accurate films dan? Het leger, de maffia, het bedrijfsleven, daar waren vroeger toch geen vrouwen, openlijke homoseksuelen, transgenders of zwarte mensen te vinden? Gek genoeg gaan we er – net op basis van films daarover – vanuit dat het historisch accuraat is dat er niemand van die groepen in die omgevingen te zien waren, dat bijvoorbeeld vrouwen toch niets in de pap te brokken hadden en thuis volgzaam die letterlijke pap stonden te koken. Maar dat is historisch niet helemaal juist. Lang verhaal, maar het is niet omdat vrouwen niet terug te vinden waren in officiële documenten en verslagen, dat ze er helemaal niet waren en dat ze hun stempel niet gedrukt hebben op de geschiedenis. Er is helaas een lange geschiedenis van het toeschrijven van de prestaties van vrouwen en mensen van kleur aan witte mannen, dat dan weer wel. Anyway, misschien wel cool om een andere keer op in te gaan.

Ik keek gisteren voor de eerste keer Batman Begins, uit 2005. Alle Marvel-films zijn op, dus ik moest wel iets. En Jeeeeezus. De film komt niet eens in de buurt van het slagen voor de bechdeltest. Wat gek dat hier vroeger zo weinig aandacht aan werd besteed: er is in de hele film welgeteld één vrouw met een naam en complete persoonlijkheid: Batmans love interest die moet gered worden. Het is zelf een hardwerkende advocate, dat wel. Dat was in pre-#MeToo-tijden blijkbaar voldoende om goed te praten dat àlle andere personages van belang mannen waren. Terwijl ze heel goed een paar willekeurige politiecommissarissen, techneuten of personen in de board of directors door vrouwe hadden kunnen vervangen. In die board of directors zat overigens één tokenvrouw. En de techneut is een tokenzwarte. Dat wel.

Jeetje zeg, ben ik maar wat blij het tij aan het keren is!

Let jij op representatie in films?

Dino’s zijn voor iedereen

Dino’s zijn voor iedereen

Ik heb een metekindje van drie maanden. Het is zo’n leuk persoontje, vol potentieel. Ik neem mijn job als meter heel serieus en ik hoop dat ik mijn metekind mag helpen opgroeien in een knus holletje van veiligheid, warmte en acceptatie. En heel af en toe een materieel verwennerijtje.

Mijn radar voor kinderkleding staat ondertussen ook heel scherp. Maar wat ik op die radar oppik, vind ik niet zo leuk.

Laatst ging ik een kruippakje kopen voor het metekind, je kent het wel, zo’n coole onesie met voeten eraan. Tijdens die zoektocht moest ik toch af en toe eens een braakneiging onderdrukken, hoor. Want eerst en vooral is het blijkbaar semi-ondoenbaar om neutrale, ongegenderde babykleding te vinden. Stel je voor dat onbekenden niet meteen zien in welk hokje je pasgeboren kind moet geduwd worden, wat een nachtmerrie.

En erger nog: de boodschappen die op kinderkleding staan. Bij de meisjes: ons lief zonnetje, mooi, pretty princess, lacht lief naar mama, altijd braaf, en tekeningetjes van cupcakes en bloemetjes. Bij de jongens geen delicate florale patroontjes, nee nee! De boodschappen die er wel op te lezen zijn: stoer, eigenwijs, kapoen, future CEO, ik doe lekker mijn ding, ik ben de baas, en tekeningen van auto’s en vrachtwagens.

Bweurkh.

Meisjes moeten zelfs als baby al mooi en volgzaam zijn. Met een glimlach. Jongens zijn blijkbaar pas echte jongens in een pantser van stoerheid en dominantie.

En weet je wat ik het ergst van al vond? Alleen de jongens krijgen patronen met dino’s.

Wat!?

Fuck that shit.

Dino’s zijn voor iedereen!

Gezocht: enthousiastelingen voor De Vuile Praatgroep

Gezocht: enthousiastelingen voor De Vuile Praatgroep

Ik ben echt waanzinnig geïnteresseerd in gender, diversiteit, feminisme en seksualiteit. En ik zou daar dolgraag een discussiegroep over oprichten.

Wat zouden we bijvoorbeeld bespreken?

  • Seksuele opvoeding en wat daarin ontbreekt
  • Grenzen en consent
  • Seksuele geaardheid
  • Mannelijk privilege, wit privilege
  • Masturbatie
  • Intersectionaliteit: de invloed van je gender, maar ook huidskleur, sociale klasse, geaardheid…
  • Wat is seks?
  • Aseksualiteit, aromantisch, demiseksueel
  • Porno
  • Voorbehoedsmiddelen
  • Relaties en relatievormen
  • Archetypische mannelijkheid en vrouwelijkheid

Praktisch:

  • De Vuile Praatgroep, een discussiegroep over gender, diversiteit, feminisme en seksualiteit
  • Om de twee maanden
  • In Leuven
  • Waarschijnlijk in het weekend, maar dat kunnen we samen met de kandidaten nog eens bekijken
  • Veel openheid, lekker los, zo weinig mogelijk oordeel, respect voor grenzen

Ben je geïnteresseerd om eens gezellig mee te doen of wil je gewoon wat meer informatie? Laat een reactie achter onder deze post (dat kan anoniem, alleen ik zie je e-mailadres) of stuur me een bericht op Instagram (@onbeschaamd).

En deel deze oproep gerust honderduit ❤ Ik hoop echt dat we binnenkort met een interessant gesprek kunnen starten!

Mijn menstruatie in beeld

Mijn menstruatie in beeld

Praten over menstruatie is nog steeds een beetje taboe. Dat is jammer, want door open met elkaar te praten over natuurlijke lichaamsprocessen kunnen vrouwen er bijvoorbeeld sneller achter komen als er ergens iets niet helemaal goed zit, daarmee een dokter opzoeken, en op tijd ingrijpen. En als we onder elkaar in alle openheid durven praten over wat ons lichaam doet, hoe dat voelt en hoe het eruit ziet, zijn we ook beter getraind om alle details met dokters en andere hulpverleners te delen. Want dan is het no big deal meer. Durven praten over menstruatie kan mensenlevens transformeren.

Daarnaast vind ik het eigenlijk ook gewoon veel aangenamer om zo’n fundamenteel deel van mijn vrouwelijkheid niet te moeten verstoppen. Het mannenlichaam moet niet de standaard van de maatschappij zijn. Wat omgaat in een vrouwenlijf is óók standaard en normaal.

De laatste tijd zag ik op social media regelmatig de opmerking voorbijkomen dat het zicht van bloed in actiefilms en gewelddadige videospelletjes heel normaal is. De spetters druipen van het scherm. Maar menstruatiebloed, dat helemaal vreedzaam en natuurlijk uit vrouwenlijven drupt, wordt nog altijd krampachtig verstopt. En jeetje zeg, inderdaad!

Reclamespotjes voor tampons en maandverbanden zijn gelukkig niet meer zo eufemistisch als in de jaren 50, maar het menstruatiebloed dat zou moeten opgevangen worden, wordt toch maar nog steeds vervangen door een cleane, blauwe vloeistof. Is dat niet bizar? Het is nochtans niet dat onze tere oogjes het zicht van een paar druppels op bloed lijkende vloeistof niet kunnen verdragen, want Quentin-Tarantinofilms gaan er anders vlot genoeg in. Het is gewoon dat het menstruatiebloed is. Op Instagram worden beelden van doorgelekte bloedvlekken zelfs gecensureerd! Want o zo schokkend.

Ik durf in het bijzijn van mijn partner mijn menstruatiecup legen of mijn maandverband vervangen. Niet dat hij dat moet zien, maar als hij passeert en mijn bloody mess te zien krijgt dan kijken we daar allebei niet van op. Oké, heel misschien heb ik hem wel al eens geroepen om te laten zien hoe spectaculair veel bloed er op korte tijd in mijn menstruatiecup was verzameld. Maar dat zal wel niet voor iedereen zijn.

Schokkender vind ik het dan nog dat ik af en toe van een grown ass volwassen man die al verschillende relaties met vrouwen heeft gehad, te horen krijg dat hij nog nooit menstruatiebloed heeft gezien. NOG NOOIT. Of dat mannen bijvoorbeeld denken dat je toch niet door een jeansbroek kan bloeden, want dat is toch superdikke stof? Of dat een man keiverbaasd opkijkt bij de mededeling dat vrouwen vaak subtiel vragen elkaars poep even te checken om te zien of ze niet doorgelekt zijn – wauw, wat een fenomeen!

Bij deze vond ik het dus nodig om alle registers open te trekken en te tonen: zo ziet een menstruatie eruit. De mijne toch, want alle vrouwen zijn verschillend.

Omdat ik zo’n ecowarrior ben, gebruik ik wasbare maandverbanden en een menstruatiecup. Met veel plezier, want wasbare maandverbanden zijn keizacht en comfortabel. Ik heb een super heavy flow dus gebruik ik meestal een cup in combinatie met een maandverbandje. Dit was een maandverbandje op een lichte dag – licht voor mij toch.

Tijdens mijn zwaarste dagen zit mijn menstruatiecup ongeveer drie of vier keer per 24 uur vol. Ik vind het legen ervan best wel bevredigend. Wauw, zo veel bloed, helemaal zelf gedaan! Dan was de pijn toch niet voor niets, zogezegd.

Een paar uur geslapen en net op tijd wakker geworden, want veel kon hier niet meer bij. Tijdens mijn menstruatie slaap ik echt niet lekker. Ten eerste heb ik zo. veel. pijn. en ten tweede ben onrustig omdat ik het bloed voel druppen en nogal krampachtig in een houding probeer te liggen met de minste kans op bloedvlekken in de lakens.

Bloedvlek in onderbroek. Geen nieuws.

Bloedvlekken op de lakens, aaargh, en dan hopen dat het niet ook nog door de matrasbeschermer is.

De wasmachine halverwege mijn menstruatie. Het bloedvlekkenmuseum.

Is dit herkenbaar voor je? Schokkend? Vreemd? Overbodig? Of net fijn om te zien dat jij helemaal normaal bent?

Sisterhood

Sisterhood

In de apotheek // ik heb al een paar dagen last van een vreselijke vaginale infectie, hoewel ik mezelf nochtans goed verzorg en zelfs vaginale probiotica gebruik om het evenwicht te bewaren // dus ik heb schimmeldodende crème nodig.

“Mannen weten echt niet wat dat is. Een schimmelinfectie is om gek van te worden,” zegt de vrouwelijke apotheker me. “En we moeten daar zeker geen taboe van maken.”

Yes, sister. Inderdaad.

Vrouwen weten het: een vagina is echt niet zo’n makkelijk orgaan. Schimmelinfecties liggen op de loer, en bacteriën die je blaasontstekingen bezorgen. En zoveel meningen over wel of geen schaamhaar, of een beetje, en in welke vorm dan. En de onzekerheid over alle velletjes en flappen.

Maar gelukkig verstaan we elkaar. Vrouwen onder elkaar. En dat deed eens deugd.

Menstrueren is normaal!

Menstrueren is normaal!

Ik ben verliefd op dit artikel van Tineke Van Iseghem dat gisteren op VRT NWS kwam. Menstruatie moeten we normaliseren!

De helft van de mensen op deze wereld krijgt in haar – of in sommige gevallen zijn – leven te maken met menstruatie. Maar toch is het veel meer sociaal geaccepteerd om op familiefeesten of bedrijfsevents over zeldzame medische aandoeningen te spreken dan over menstruatie. Hoezo?! Is het niet vreemd dat we een doodnormaal onderdeel van onze vrouwelijkheid zo geheimzinnig moeten verstoppen?

Ook ik ben zo opgevoed hoor. Mijn openheid op dat vlak komt niet zomaar uit de lucht gevallen; ik heb mezelf heropgevoed. Ik vond het helemaal normaal om stiekem een tampon of maandverband uit mijn tas te moeten vissen en daarmee naar de wc te sluipen, of om dat maandverband zo stil mogelijk open te trekken, zodat niemand zou horen dat ik ongesteld was. De snijdende pijn verbijten en vooral met niemand delen, ook dat hoorde er toch bij? Stel je voor dat ik zomaar zou uitroepen dat ik last had van menstruatiepijn, hoe marginaal!

Ons deel van de wereld is eeuwenlang door mannen geleid. Mannen bepaalden de loop van de wetenschap en de politiek, mannen maakten de regels en wetten, mannen bepaalden wat sociaal wenselijk was en wat niet. Het patriarchaat wordt dat genoemd. Dat is gelukkig wat aan het kantelen, nu vrouwen *in theorie* ook toegelaten worden tot posities in de wetenschap, de politiek en het bedrijfsleven.

(In onze contreien dan toch – laten we alstublieft niet vergeten dat vrouwen in veel andere landen amper iets te zeggen hebben over hun eigen lot.)

Een groot deel van ons gedachtegoed vloeit nog rechtstreeks voort uit de tijd dat mannen de absolute standaard waren. Toen vrouwen nog werden aanzien als zwak, klagerig, teer en ongeschikt voor enige verantwoordelijkheid. Toen pijn en ongemak van vrouwen nog werd weggezet als ‘ingebeeld’ of ‘overgevoeligheid’. Toen er alleen wetenschappelijk onderzoek werd uitgevoerd op mannen, omdat vrouwelijke hormonen de onderzoeksresultaten toch maar in de war stuurden. (Wat tot héél recent dus nog de standaard manier van werken was hé!)

Damn, mensen, soms vind ik het zo jammer dat we onze aangeleerde manier van denken blijkbaar zo moeilijk in vraag kunnen stellen! Want uiteindelijk zijn het maar gedachten.

Mannen moeten er toch echt mee leren dealen dat vrouwen ongesteld worden, vind ik. We moeten onze dochters geen absolute menstruatiediscretie aanleren, maar onze zonen leren wat er daar gebeurt in die vrouwenlijven. Draai die rollen om, alstublieft, in het voordeel van iedereen!

Ik zou willen dat ik gewoon overal zonder oordeel open kon zijn over waarom ik dringend dat toiletbezoek nodig heb. Dat ik zo moe ben omdat ik de hele nacht niet kon slapen door alle menstruatieklachten. Ik wou dat mannen niet meer zouden walgen bij het idee van een beetje menstruatiebloed. Dat ze zonder gêne een doosje tampons voor hun vrouw in hun winkelkarretje konden gooien. Dat leraars eindelijk in hun hoofd krijgen dat pubermeisjes op sommige dagen amper kunnen functioneren van de menstruatiepijn, en niet van de luiheid.

Menstueren is normaal! Laten we het zo behandelen.

Die fokking male gaze

Die fokking male gaze

Ik heb het fokking gehad met die fokking male gaze.

Ha! Kwade vrouwen vinden mensen normaal veel minder fijn dan kwade mannen. Een kwade man is nog steeds mannelijk. Een kwade vrouw is niet vrouwelijk, zorgend, onderdanig, aantrekkelijk, sierlijk of delicaat. Dat is niet oké. Maar hier ben ik veilig, hier ben ik anoniem en hier ben ik kwaad.

Ik denk dat 95% van de mannen geen idee heeft hoe het voelt. Constant bekeken worden, gekeurd worden. Als je er zin in hebt om bekeken te worden, maar vooral ook als je er géén zin in hebt om bekeken te worden.

Een blik is macht. Iemand recht in de ogen kijken en je blik niet afwenden is je dominantie laten gelden. Iemand van top tot teen en weer tot top scannen is bedreigend. Met je ogen iemand vasthouden tot lang nadat je elkaar bent voorbijgestapt, is de persoonlijke ruimte van die persoon binnendringen.

Jaja, blabla, mannen mogen tegenwoordig niets meer. Mogen we nu zelfs al niet meer kijken? Jawel, Ludo, kijken is prima. Ik werp ook weleens een blik. Maar dat kan ook subtiel en respectvol. Ik vind het heel jammer om deze vergelijking te moeten gebruiken, maar probeer dit eens: stel je voor dat alle andere vrouwen op straat je dochter of je vrouw zijn. Werp geen blikken waarvan je niet zou willen dat andere mannen ze werpen op de vrouwen die jou dierbaar zijn. Snap je het zo wel?

En nee, dat iemand zo sappig uitgekleed wordt met de ogen is niet haar eigen schuld. Een décolleté, een short, een rokje, hoge hakken of een grote bos mooi haar zijn geen uitnodiging voor gelijk wat. En ja, misschien wil je wel eens wat beter kijken, maar – Jesus – doe het dan alsjeblieft niet alsof daar een museumstuk zonder eigen gevoelens en innerlijke belevingswereld loopt.

Ik val vrij hard op in het straatbeeld: een jonge blonde vrouw van 1 meter 80. Maar dat is geen excuus voor al die fokking thirsty blikken. Ik ben het beu en ik ben kwaad. Op straat steek ik zoveel energie in het opbouwen van een schild, een verdediging, me sterk en hard opstellen om niet kopje onder te gaan in die zee van starende mannen. Als ik in een stukje straat loop waar toevallig alleen vrouwen lopen, voel ik me weer zacht worden en glijdt de spanning van me af. Dat moet gedaan zijn. Ik wil me gewoon zorgeloos kunnen verplaatsen. Lekker in mijn eigen bubbel. Gaan en staan waar ik wil.

Dus. Echt waar. Ik vind dat we maar eens moeten stoppen met de mensen aan het ontvangende eind van de blikken, de meisjes en vrouwen, diegenen die er het meest onder lijden, aan te manen zich minder opvallend te kleden of gedragen. Leer gewoon eens aan opgroeiende jongens dat ze iedereen met respect moeten benaderen. Laten we onze jongens leren dat van kop tot teen scannen niet oké is. Laten we onze jongens leren dat vrouwen ook mensen zijn.

Een oude geit lust ook nog wel eens een groen blaadje

Een oude geit lust ook nog wel eens een groen blaadje

“Mannen vallen nu eenmaal op jonge vrouwen. Dat is gewoon zo.”

Veralgemenende uitspraken op basis van gender werken meestal triggerend op mij. Bovenstaande zogenaamd wetenschappelijke wetmatigheid ook, heb ik vandaag gemerkt. Want daarmee wordt verondersteld:

  • Dat mannen zich in de regel seksueel aangetrokken voelen door jongere vrouwen. (Want: jeugdige vruchtbaarheid.)
  • Dat vrouwen oudere mannen aantrekkelijk vinden. (Want: status, macht en geld.)
  • Dat we slaven zijn van die simpele biologische wet.

Ik wil eerst iets kwijt over die zogenaamde biologische wetmatigheden in het algemeen: ik vind het heel vervelend dat het extreem simplistische en wetenschappelijk al lang gecontesteerde vrouwen-komen-van-Venus-en-mannen-van-Mars-verhaal maatschappelijk zo breed als de waarheid aangenomen wordt. Terwijl dat Venus/Mars-verhaal vooral een product is van onze cultuur en onze tijd.

Mannen, die rationeel en praktisch zouden zijn, zouden vooral in functie van het verspreiden van hun zaad leven. Het zijn geboren jagers, ook op seksueel vlak. Veel poepen met vruchtbare jonge vrouwen, zo weinig mogelijk verantwoordelijkheid en emotionele betrokkenheid, dat zou in de oertijd het succesrecept geweest zijn voor mannelijke mensen. Verspreiden, die genen! En met die bagage, ja, daar zouden ze nog steeds mee zitten, die mannen. Kunnen ze niets aan doen.

Vrouwen, die van nature emotioneel en zorgend zouden zijn, houden hun benen dichtgeknepen tot ze een geschikte partner vinden die het kroost goed kan onderhouden en beschermen. Seksueel zouden ze dan ook veel terughoudender zijn. Want oei, oei, oei, de investering in een kind.

Er is zo veel fout met dat overgesimplificeerde verhaal. In de eerste plaats al de veronderstelling dat het zorgmodel in de oertijd het kerngezin van man, vrouw en kinderen was, waarbij de vrouw moest zorgen en de man jagen – een onterechte projectie van onze culturele en (oorspronkelijk) religieuze normen en waarden op een heel andere tijd. Nee, ondertussen weten we dat er in groep voor de kinderen werd gezorgd en dat jagen geen exclusief mannelijke bezigheid was.

Ook de idee dat vrouwen seksueel minder promiscue of avontuurlijk zouden zijn dan mannen, is ondertussen van de baan. O ja, vrouwen willen ook. En ja, vrouwen gaan ook vreemd. Vrouwen zijn niet minder ranzig of gevarieerd of stout in hun seksualiteit dan mannen. Hun seksualiteit is wel eeuwenlang, en in sommige culturen vandaag nog steeds, als gevaarlijk bestempeld en onderdrukt. Dat laat sporen na. En, minstens even belangrijk: mannen hebben echt niet altijd goesting. Er zijn heel wat zorgende, zachte mannen en mannen met een laag libido.

En nog een belangrijke: de laag van ieders seksualiteit die bepaald wordt door de maatschappij en de omgeving waarin iemand opgroeit is niet zomaar een dun vernislaagje, maar is gi-gan-tisch dik en heel bepalend. Wie werd als kind niet seksueel getriggerd door een film, boek of reclamebeeld? En die dingen veranderen in de loop van de tijd. Films, boeken en reclame die normaal waren in de jaren 50 vinden velen nu reuzeseksistisch en niet sexy.

Daarbovenop zijn er nog eens al die vreemde seksuele voorkeuren en parafilieën. Er wordt amper over gerept, want heus niet alle taboes zijn al doorbroken, maar ze zijn er wel en talrijker dan je zou denken: fetisjisme voor leer, rubber, voeten, schoenen, gips, geamputeerde ledematen, ondergoed, panty’s of roken. Enkel of vooral opgewonden raken van exhibitionisme, voyeurisme, sadisme of masochisme, rollenspelen, bondage, kietelen, rollenspelen, plassen, oude mensen (gerontofilie) of dieren (zoöfilie). Ik ben op straat eens aangesproken door iemand die vroeg of ik wilde kijken hoe hij masturbeerde in de bosjes, want dat was voor hem het toppunt van seksueel genot. En dan hebben we nog de razend populaire categorie van de MILF-porno. Booming business. Allemaal héél moeilijk te verklaren vanuit de beperkte seksualiteit van dat mannen-vallen-op-jonge-vrouwen-model. Ik weet zeker dat bovenstaande afwijkingen daarvan helemaal niet zo uitzonderlijk zijn.

Wat ik wil zeggen, is: veel mannen zijn seksueel aangetrokken tot jonge vrouwen, maar écht niet allemaal. En een bedenking daarbij: die mannen die op jonge vrouwen vallen, is dat dan omdat ze daarvoor biologisch voorbestemd zijn of ook voor een groot deel omdat jonge vrouwen bijna de enige vrouwen zijn die in de media als seksuele wezens voorgesteld worden? Oudere vrouwen (en dat start al bij 30, 35 jaar) worden opvallend buitengesloten uit de hokjes ‘seksueel actief’ en ‘begeerlijk’. En is dat zo omdat mannen hen gewoon niet willen zien? Of omdat mannen dat niet gewoon zijn en nooit hebben léren seksualiseren? Naar mijn mening is het een vicieuze cirkel die in de beide richtingen werkt.

Maar als je je totaal niet kan vinden in het vorige argument, laten we het dan eens over de vrouwen hebben. Volgens mij vinden de meeste vrouwen jongere mannen gewoon óók razend aantrekkelijk. Ik ben 28 en ik zou zelfs niet protesteren mocht er hypothetisch gezien per ongeluk een gewillige, tien jaar jongere knapperd in mijn bed belanden (je weet maar nooit). Volgens mij is dit de waarheid: MENSEN vinden jonge, jeugdige, fitte mensen aantrekkelijk. Niet enkel mannen. Ook vrouwen. Natuurlijk zouden veel (niet alle) 60-jarige mannen graag eens rampetampen met een 25-jarige vrouw. Maar denk maar niet dat 60-jarige vrouwen niet fantaseren over wilde avonturen met een 25-jarige hunk.

Het is gewoon een reuzegroot taboe voor vrouwen om een jongere man te hebben, in tegenstelling tot mannen met een jongere vrouw, onder andere omdat mannen eeuwenlang duizend keer meer seksuele vrijheid hebben gehad dan vrouwen, en dat speelt nog steeds. Ik zou nogal monden laten openvallen mocht ik plots een relatie krijgen met een twintigjarige man, acht jaar jonger dus. Maar een acht jaar oudere man? Geen al te grote shocker. Ook die verwachtingen spelen mee in onze seksuele en relationele beslissingen.

Nog een laatste theorietje van mij: waarom horen we vaak over jongere vrouwen die aanpappen met oude mannen, maar zelden over jonge mannen die aanpappen met oude vrouwen? Ten eerste denk ik dat maatschappelijk acceptatie daar een dikke vette vinger in de pap te brokken heeft. Jeetje, wat zouden mensen schrikken als Thomas de eerstejaarsstudent er openlijk een sugar mommy op nahoudt. NOT. DONE. Kan hij geen leeftijdsgenoten krijgen misschien?

Ten tweede gaat het dikwijls over relaties met mannen met meer aanzien of geld. Zouden jonge mannen dan niet aangetrokken worden door vrouwen met meer aanzien of geld? Dat kan. Of misschien is die mogelijkheid ook gewoon niet zo voorhanden? Want raad eens wie er met dank aan het hardnekkig voortbestaande glazen plafond vooral aan de top staat? Beetje een kwestie van verhoudingen ook dus? Als er plots massa’s vrouwen aan de macht zouden komen, waarvan zelfs maar een minderheid aan de toyboys zou gaan, zou ook dat fenomeen na verloop van tijd meer bekendheid en zichtbaarheid krijgen, denk je niet? Ik drop hier maar een paar bommetjes.

PS Ik heb een achtergrond in de gender studies en verdiep me graag in de meest recente literatuur rond gender, identiteit en seksualiteit. Maar ik heb geen zin om mijn verhaal wetenschappelijke referenties meer te geven. Ik wil hier vooral eens goed filosoferen en ventileren, snap je? Zonder pressure. En misschien verander ik later nog wel van mening ook, want dat kan gewoon! Dus ga gewoon zelf eens op zoek naar recente publicaties, als je daar zin in hebt. Is reuze-interessant hoor, dat wel!

PPS Over publicaties gesproken, dat zou nogal eens een interessant onderzoek zijn: het kwantificeren van de aantrekkingskracht van jonge vrouwen/mannen in verschillende leeftijdscategorieën op oudere mannen/vrouwen. Oooooh, mocht ik energie genoeg hebben, ik zou me zo kandidaat stellen voor een PhD in de gender studies. Boeiend boeiend boeiend!

Flappen

Flappen

Ik heb geen pornokut. Geen strak minimalistisch spleetje zonder meer. Dat zou oké moeten zijn, maar waarom voelt dat niet zo?

Mijn vagina doet alles wat ze moet doen, en meer. Plassen: check. Seks: check. Klaarkomen: check (en soms dubbelcheck en trippelcheck). Menstrueren: check. Alles zit goed. Maar: ze is zo… flapperig.

Ik denk dat ik een beetje overdrijf. Mijn schaamlippen hangen echt niet tot aan mijn knieën. De binnenste schaamlippen piepen een paar millimeter naar buiten en zijn dus constant zichtbaar. Ze nestelen zich soms in een grilligere vorm dan een rechte lijn. That’s about it.

Experten hangen het ook af en toe aan de grote klok: vagina’s bestaan in alle vormen en maten. Ik weet het. Maar toch: al die vormen en maten zie je niet per se. Een zoekopdracht op ‘vagina’ levert vooral vieze medische beelden en loeistrakke – meestal geopereerde – pornokutten op.

Een beetje vaginale onzekerheid dus. Maar misschien mag dat wel. Onzekerheid is ook niet verboden, toch?

Ik hoop dat we in de toekomst met nog meer openheid over onze al dan niet flapperige vagina’s kunnen spreken. Een beetje erkenning voor de superkutten die het zijn en alles wat ze voor ons doen, ongeacht hoe ze eruitzien. Laten we ze de liefde geven die ze verdienen.

Womanspreading

Womanspreading

Oké, vrouwen.

Zullen wij eens met ons allen de trein nemen en in de hele coupé telkens drie van de vier stoelen in alle vierzitten wijdbeens bezetten?

Als er zich dan een man tussen ons in wil wurmen om op het vierde plaatsje te gaan zitten, geven we geen krimp. Ook niet als hij een tas of andere bagage bij zich heeft. Als onze benen of armen elkaar per ongeluk raken, moet hij zich maar terugtrekken. Wij wijken niet.

Benieuwd of dat zonder morren zou geaccepteerd worden.