Bloody Christmas

Bloody Christmas

Yikes. Ik rekende net uit wanneer mijn volgende menstruatie valt. En oh boy, het moet toch wel niet midden in de feestdagen zijn zeker? Als alles normaal loopt, ben ik piek PMS tijdens het lastigste familiefeest, en tijdens het rijtje van de drie feesten die daarop volgen, vallen mijn twee zwaarste dagen.

Dat wordt interessant.

Bechdelschaamte

Bechdelschaamte

Ken je de bechdeltest? Wikipedia omschrijft de bechdeltest als een informele test die gebruikt kan worden om fictie te testen op seksisme. Een film slaagt voor de test als er minstens twee vrouwelijke personages in voorkomen met een naam, die met elkaar spreken over een ander onderwerp dan het onderwerp ‘mannen’.

Een erg lage lat? Bruh. Verrassend weinig films slagen voor de bechdeltest. In een filmindustrie die nog steeds gedomineerd wordt door mannen zijn vrouwelijke personages nog schrijnend ondervertegenwoordigd, hoewel dat misschien niet zo lijkt omdat we dat nu eenmaal gewoon zijn. En als ze er zijn, bestaan ze vaak in functie van de mannen: als love interest, als damsel in distress die gered moet worden, of als gewillige prijs voor een heldhaftige daad van het hoofdpersonage. Let er maar eens op.

Sinds ik me tijdens mijn studie ben beginnen verdiepen in gender- en diversiteitsstudies vallen zo’n subtiele vormen van (onbedoeld) seksisme me meer en meer op. En ik word ze samen met een heleboel andere vrouwen en andere niet-mannen stilletjes aan beu. Vrouwen zijn meer dan sensuele prijzen die alles zouden doen om hun ridder op het witte paard te volgen. Meer dan bitches die elkaar loer na loer draaien om die ene begeerlijke man voor zich te winnen. Vrouwen stampen bedrijven uit de grond, vrouwen worden minister en vrouwen bouwen raketten.

Dus ik heb er gewoon geen zin meer in om films te gaan zien die duidelijk niet door de bechdeltest geraken. Niet dat ze er niet meer mogen zijn, die films, maar het evenwicht is gewoon zoek. En dan heb ik het nog niet gehad over de representatie van mensen met een andere huidskleur of cultuur, LGBTQ+-personages, personages met een beperking en al de rest dat buiten het witte cis heteronormatieve kader valt.

En historisch accurate films dan? Het leger, de maffia, het bedrijfsleven, daar waren vroeger toch geen vrouwen, openlijke homoseksuelen, transgenders of zwarte mensen te vinden? Gek genoeg gaan we er – net op basis van films daarover – vanuit dat het historisch accuraat is dat er niemand van die groepen in die omgevingen te zien waren, dat bijvoorbeeld vrouwen toch niets in de pap te brokken hadden en thuis volgzaam die letterlijke pap stonden te koken. Maar dat is historisch niet helemaal juist. Lang verhaal, maar het is niet omdat vrouwen niet terug te vinden waren in officiële documenten en verslagen, dat ze er helemaal niet waren en dat ze hun stempel niet gedrukt hebben op de geschiedenis. Er is helaas een lange geschiedenis van het toeschrijven van de prestaties van vrouwen en mensen van kleur aan witte mannen, dat dan weer wel. Anyway, misschien wel cool om een andere keer op in te gaan.

Ik keek gisteren voor de eerste keer Batman Begins, uit 2005. Alle Marvel-films zijn op, dus ik moest wel iets. En Jeeeeezus. De film komt niet eens in de buurt van het slagen voor de bechdeltest. Wat gek dat hier vroeger zo weinig aandacht aan werd besteed: er is in de hele film welgeteld één vrouw met een naam en complete persoonlijkheid: Batmans love interest die moet gered worden. Het is zelf een hardwerkende advocate, dat wel. Dat was in pre-#MeToo-tijden blijkbaar voldoende om goed te praten dat àlle andere personages van belang mannen waren. Terwijl ze heel goed een paar willekeurige politiecommissarissen, techneuten of personen in de board of directors door vrouwe hadden kunnen vervangen. In die board of directors zat overigens één tokenvrouw. En de techneut is een tokenzwarte. Dat wel.

Jeetje zeg, ben ik maar wat blij het tij aan het keren is!

Let jij op representatie in films?

Dino’s zijn voor iedereen

Dino’s zijn voor iedereen

Ik heb een metekindje van drie maanden. Het is zo’n leuk persoontje, vol potentieel. Ik neem mijn job als meter heel serieus en ik hoop dat ik mijn metekind mag helpen opgroeien in een knus holletje van veiligheid, warmte en acceptatie. En heel af en toe een materieel verwennerijtje.

Mijn radar voor kinderkleding staat ondertussen ook heel scherp. Maar wat ik op die radar oppik, vind ik niet zo leuk.

Laatst ging ik een kruippakje kopen voor het metekind, je kent het wel, zo’n coole onesie met voeten eraan. Tijdens die zoektocht moest ik toch af en toe eens een braakneiging onderdrukken, hoor. Want eerst en vooral is het blijkbaar semi-ondoenbaar om neutrale, ongegenderde babykleding te vinden. Stel je voor dat onbekenden niet meteen zien in welk hokje je pasgeboren kind moet geduwd worden, wat een nachtmerrie.

En erger nog: de boodschappen die op kinderkleding staan. Bij de meisjes: ons lief zonnetje, mooi, pretty princess, lacht lief naar mama, altijd braaf, en tekeningetjes van cupcakes en bloemetjes. Bij de jongens geen delicate florale patroontjes, nee nee! De boodschappen die er wel op te lezen zijn: stoer, eigenwijs, kapoen, future CEO, ik doe lekker mijn ding, ik ben de baas, en tekeningen van auto’s en vrachtwagens.

Bweurkh.

Meisjes moeten zelfs als baby al mooi en volgzaam zijn. Met een glimlach. Jongens zijn blijkbaar pas echte jongens in een pantser van stoerheid en dominantie.

En weet je wat ik het ergst van al vond? Alleen de jongens krijgen patronen met dino’s.

Wat!?

Fuck that shit.

Dino’s zijn voor iedereen!

Gezocht: enthousiastelingen voor De Vuile Praatgroep

Gezocht: enthousiastelingen voor De Vuile Praatgroep

Ik ben echt waanzinnig geïnteresseerd in gender, diversiteit, feminisme en seksualiteit. En ik zou daar dolgraag een discussiegroep over oprichten.

Wat zouden we bijvoorbeeld bespreken?

  • Seksuele opvoeding en wat daarin ontbreekt
  • Grenzen en consent
  • Seksuele geaardheid
  • Mannelijk privilege, wit privilege
  • Masturbatie
  • Intersectionaliteit: de invloed van je gender, maar ook huidskleur, sociale klasse, geaardheid…
  • Wat is seks?
  • Aseksualiteit, aromantisch, demiseksueel
  • Porno
  • Voorbehoedsmiddelen
  • Relaties en relatievormen
  • Archetypische mannelijkheid en vrouwelijkheid

Praktisch:

  • De Vuile Praatgroep, een discussiegroep over gender, diversiteit, feminisme en seksualiteit
  • Om de twee maanden
  • In Leuven
  • Waarschijnlijk in het weekend, maar dat kunnen we samen met de kandidaten nog eens bekijken
  • Veel openheid, lekker los, zo weinig mogelijk oordeel, respect voor grenzen

Ben je geïnteresseerd om eens gezellig mee te doen of wil je gewoon wat meer informatie? Laat een reactie achter onder deze post (dat kan anoniem, alleen ik zie je e-mailadres) of stuur me een bericht op Instagram (@onbeschaamd).

En deel deze oproep gerust honderduit ❤ Ik hoop echt dat we binnenkort met een interessant gesprek kunnen starten!

Mijn menstruatie in beeld

Mijn menstruatie in beeld

Praten over menstruatie is nog steeds een beetje taboe. Dat is jammer, want door open met elkaar te praten over natuurlijke lichaamsprocessen kunnen vrouwen er bijvoorbeeld sneller achter komen als er ergens iets niet helemaal goed zit, daarmee een dokter opzoeken, en op tijd ingrijpen. En als we onder elkaar in alle openheid durven praten over wat ons lichaam doet, hoe dat voelt en hoe het eruit ziet, zijn we ook beter getraind om alle details met dokters en andere hulpverleners te delen. Want dan is het no big deal meer. Durven praten over menstruatie kan mensenlevens transformeren.

Daarnaast vind ik het eigenlijk ook gewoon veel aangenamer om zo’n fundamenteel deel van mijn vrouwelijkheid niet te moeten verstoppen. Het mannenlichaam moet niet de standaard van de maatschappij zijn. Wat omgaat in een vrouwenlijf is óók standaard en normaal.

De laatste tijd zag ik op social media regelmatig de opmerking voorbijkomen dat het zicht van bloed in actiefilms en gewelddadige videospelletjes heel normaal is. De spetters druipen van het scherm. Maar menstruatiebloed, dat helemaal vreedzaam en natuurlijk uit vrouwenlijven drupt, wordt nog altijd krampachtig verstopt. En jeetje zeg, inderdaad!

Reclamespotjes voor tampons en maandverbanden zijn gelukkig niet meer zo eufemistisch als in de jaren 50, maar het menstruatiebloed dat zou moeten opgevangen worden, wordt toch maar nog steeds vervangen door een cleane, blauwe vloeistof. Is dat niet bizar? Het is nochtans niet dat onze tere oogjes het zicht van een paar druppels op bloed lijkende vloeistof niet kunnen verdragen, want Quentin-Tarantinofilms gaan er anders vlot genoeg in. Het is gewoon dat het menstruatiebloed is. Op Instagram worden beelden van doorgelekte bloedvlekken zelfs gecensureerd! Want o zo schokkend.

Ik durf in het bijzijn van mijn partner mijn menstruatiecup legen of mijn maandverband vervangen. Niet dat hij dat moet zien, maar als hij passeert en mijn bloody mess te zien krijgt dan kijken we daar allebei niet van op. Oké, heel misschien heb ik hem wel al eens geroepen om te laten zien hoe spectaculair veel bloed er op korte tijd in mijn menstruatiecup was verzameld. Maar dat zal wel niet voor iedereen zijn.

Schokkender vind ik het dan nog dat ik af en toe van een grown ass volwassen man die al verschillende relaties met vrouwen heeft gehad, te horen krijg dat hij nog nooit menstruatiebloed heeft gezien. NOG NOOIT. Of dat mannen bijvoorbeeld denken dat je toch niet door een jeansbroek kan bloeden, want dat is toch superdikke stof? Of dat een man keiverbaasd opkijkt bij de mededeling dat vrouwen vaak subtiel vragen elkaars poep even te checken om te zien of ze niet doorgelekt zijn – wauw, wat een fenomeen!

Bij deze vond ik het dus nodig om alle registers open te trekken en te tonen: zo ziet een menstruatie eruit. De mijne toch, want alle vrouwen zijn verschillend.

Omdat ik zo’n ecowarrior ben, gebruik ik wasbare maandverbanden en een menstruatiecup. Met veel plezier, want wasbare maandverbanden zijn keizacht en comfortabel. Ik heb een super heavy flow dus gebruik ik meestal een cup in combinatie met een maandverbandje. Dit was een maandverbandje op een lichte dag – licht voor mij toch.

Tijdens mijn zwaarste dagen zit mijn menstruatiecup ongeveer drie of vier keer per 24 uur vol. Ik vind het legen ervan best wel bevredigend. Wauw, zo veel bloed, helemaal zelf gedaan! Dan was de pijn toch niet voor niets, zogezegd.

Een paar uur geslapen en net op tijd wakker geworden, want veel kon hier niet meer bij. Tijdens mijn menstruatie slaap ik echt niet lekker. Ten eerste heb ik zo. veel. pijn. en ten tweede ben onrustig omdat ik het bloed voel druppen en nogal krampachtig in een houding probeer te liggen met de minste kans op bloedvlekken in de lakens.

Bloedvlek in onderbroek. Geen nieuws.

Bloedvlekken op de lakens, aaargh, en dan hopen dat het niet ook nog door de matrasbeschermer is.

De wasmachine halverwege mijn menstruatie. Het bloedvlekkenmuseum.

Is dit herkenbaar voor je? Schokkend? Vreemd? Overbodig? Of net fijn om te zien dat jij helemaal normaal bent?

Sisterhood

Sisterhood

In de apotheek // ik heb al een paar dagen last van een vreselijke vaginale infectie, hoewel ik mezelf nochtans goed verzorg en zelfs vaginale probiotica gebruik om het evenwicht te bewaren // dus ik heb schimmeldodende crème nodig.

“Mannen weten echt niet wat dat is. Een schimmelinfectie is om gek van te worden,” zegt de vrouwelijke apotheker me. “En we moeten daar zeker geen taboe van maken.”

Yes, sister. Inderdaad.

Vrouwen weten het: een vagina is echt niet zo’n makkelijk orgaan. Schimmelinfecties liggen op de loer, en bacteriën die je blaasontstekingen bezorgen. En zoveel meningen over wel of geen schaamhaar, of een beetje, en in welke vorm dan. En de onzekerheid over alle velletjes en flappen.

Maar gelukkig verstaan we elkaar. Vrouwen onder elkaar. En dat deed eens deugd.

Menstrueren is normaal!

Menstrueren is normaal!

Ik ben verliefd op dit artikel van Tineke Van Iseghem dat gisteren op VRT NWS kwam. Menstruatie moeten we normaliseren!

De helft van de mensen op deze wereld krijgt in haar – of in sommige gevallen zijn – leven te maken met menstruatie. Maar toch is het veel meer sociaal geaccepteerd om op familiefeesten of bedrijfsevents over zeldzame medische aandoeningen te spreken dan over menstruatie. Hoezo?! Is het niet vreemd dat we een doodnormaal onderdeel van onze vrouwelijkheid zo geheimzinnig moeten verstoppen?

Ook ik ben zo opgevoed hoor. Mijn openheid op dat vlak komt niet zomaar uit de lucht gevallen; ik heb mezelf heropgevoed. Ik vond het helemaal normaal om stiekem een tampon of maandverband uit mijn tas te moeten vissen en daarmee naar de wc te sluipen, of om dat maandverband zo stil mogelijk open te trekken, zodat niemand zou horen dat ik ongesteld was. De snijdende pijn verbijten en vooral met niemand delen, ook dat hoorde er toch bij? Stel je voor dat ik zomaar zou uitroepen dat ik last had van menstruatiepijn, hoe marginaal!

Ons deel van de wereld is eeuwenlang door mannen geleid. Mannen bepaalden de loop van de wetenschap en de politiek, mannen maakten de regels en wetten, mannen bepaalden wat sociaal wenselijk was en wat niet. Het patriarchaat wordt dat genoemd. Dat is gelukkig wat aan het kantelen, nu vrouwen *in theorie* ook toegelaten worden tot posities in de wetenschap, de politiek en het bedrijfsleven.

(In onze contreien dan toch – laten we alstublieft niet vergeten dat vrouwen in veel andere landen amper iets te zeggen hebben over hun eigen lot.)

Een groot deel van ons gedachtegoed vloeit nog rechtstreeks voort uit de tijd dat mannen de absolute standaard waren. Toen vrouwen nog werden aanzien als zwak, klagerig, teer en ongeschikt voor enige verantwoordelijkheid. Toen pijn en ongemak van vrouwen nog werd weggezet als ‘ingebeeld’ of ‘overgevoeligheid’. Toen er alleen wetenschappelijk onderzoek werd uitgevoerd op mannen, omdat vrouwelijke hormonen de onderzoeksresultaten toch maar in de war stuurden. (Wat tot héél recent dus nog de standaard manier van werken was hé!)

Damn, mensen, soms vind ik het zo jammer dat we onze aangeleerde manier van denken blijkbaar zo moeilijk in vraag kunnen stellen! Want uiteindelijk zijn het maar gedachten.

Mannen moeten er toch echt mee leren dealen dat vrouwen ongesteld worden, vind ik. We moeten onze dochters geen absolute menstruatiediscretie aanleren, maar onze zonen leren wat er daar gebeurt in die vrouwenlijven. Draai die rollen om, alstublieft, in het voordeel van iedereen!

Ik zou willen dat ik gewoon overal zonder oordeel open kon zijn over waarom ik dringend dat toiletbezoek nodig heb. Dat ik zo moe ben omdat ik de hele nacht niet kon slapen door alle menstruatieklachten. Ik wou dat mannen niet meer zouden walgen bij het idee van een beetje menstruatiebloed. Dat ze zonder gêne een doosje tampons voor hun vrouw in hun winkelkarretje konden gooien. Dat leraars eindelijk in hun hoofd krijgen dat pubermeisjes op sommige dagen amper kunnen functioneren van de menstruatiepijn, en niet van de luiheid.

Menstueren is normaal! Laten we het zo behandelen.