Ik vind het zo, zo jammer hoe ongelooflijk veel mensen op hun tandvlees zitten op het werk. Plichtsbewust ploegen en ploeteren ze maar door. Ze doen hun best en blijven zichzelf voorhouden dat er nog wel wat werk bij kan. Extra projectje hier, extra taak daar. En er zijn zo veel mensen aan het ploeteren, dat ploeteren bijna het nieuwe normaal is. Wie niet ploetert, heeft werk te weinig, zeggen ze.
‘Zeg, die J, die loopt er altijd zo vrolijk en ontspannen bij. Zouden we hem niet een beetje meer werk moeten geven?’ hoorde ik de voorbije maand op de werkvloer. Dat raakte me recht in mijn hart en mijn brein. Hoezo is het niet meer normaal dat je ontspannen kan zijn op je werk?
Ik was vroeger ook een deel van het ploeterleger. In mijn eerste job, waar mijn lichaam het compleet begaf, en die achteraf gezien extreem uitdagend was voor één enkele persoon, hoorde ik constant collega’s klagen hoeveel werk ze hadden. Dus ik ging ervan uit dat het normaal was om van ’s ochtends tot ’s avonds niets anders te doen dan hyperalert achter je scherm op topmodus full speed te zitten presteren. En dat elke dag overuren draaien compleet normaal was. En dat je op je werk bleef tot het werk gedaan was. Ik heb me zo hard kapotgeploeterd, dat ik het nu Niet. Meer. Wil. En die vastberadenheid houdt me recht in de tornado van stress die me nu af en toe komt voorbijwaaien.
Maar ik zie dat veel mensen die absolute vastberadenheid om hun eigen gezondheid met hand en tand te bewaken niet hebben. Of nog niet. Want die krijg je meestal pas als het al eens te laat geweest is. Als je draagkracht niet meer is wat ze eens geweest is. Als je al extra kwetsbaar bent geworden na de crash.
Dus, alstublieft: zorg voor jezelf. Zorg verdorie goed voor jezelf. Alsof jij je allerbeste vriend of vriendin in de hele wereld bent. Want zonder jou kan je leven niet verder. Zonder je gezonde lijf, geen job. Zonder een gezond hoofd, geen werk.
Het is bijna magisch hoeveel opgeslagen kracht je lichaam kan vrijmaken in tijden van stress. Het is wonderlijk dat we voorraden kunnen uitputten waarvan we niet eens wisten dat we ze hadden. Je zou er bijna overmoedig van worden. Zo van: ja, blijkbaar kan ik dit allemaal aan, blijkbaar kan ik blijven gaan!
Maar op een dag, als de allerlaatste druppel energie uit de allerlaatste schuilplaats van je lichaam is geperst, heb je plots niets meer. Niets. Geen extra duwtje. Niets. Heel, heel lang n.i.e.t.s meer.
Dat punt lijkt zomaar ineens te komen, maar toch is het dat niet. Want telkens je voelt dat je rust nodig hebt en je neemt ze niet, negeer je een kleine waarschuwing. Je bijna altijd opgefokt voelen op je werk, niet meer rustig en diep kunnen ademen, je werk niet kunnen loslaten als je thuiskomt, slecht of woelig slapen, altijd prikkelbaar zijn of jezelf niet meer herkennen, rusteloze benen, constant hoofdpijn: het zijn allemaal signalen van je lieve lijf dat je vertelt dat je beter even rust neemt.
Neem regelmatig micropauzes. Sta elk half uur eens recht. Ga naar de wc. Stretch. Haal elk uur een lekker drankje bij de automaat. Wandel naar die collega, in plaats van te mailen. Kijk een paar minuten uit het raam. Verzorg de kantoorplant. Dat zijn kleine momenten van zelfzorg, die betekenisvoller zijn dan je denkt. Ze geven je lichaam het signaal dat het even in herstelmodus mag. Ze maken je hoofd weer helder.
En maak ook plaats voor grote rustmomenten. Je hebt het recht om elke week een dag of een halve dag vrij te maken. Geen activiteiten, geen familiefeesten, geen vrienden. Rust, lummelen, wandelingetjes, creatieve, maar ‘nutteloze’ activiteiten. Cocoonen met je gezin. Als je heel plichtsbewust bent, en het gaat om de grote rust, dan is de regel waarschijnlijk: neem de rust waarvan je vindt dat je ze nodig hebt. En dan nog wat extra.
En als je niet meer tot rust komt van dat dutje of die dag vrijaf, maar je voelt je juist nog beroerder; dan heb je nóg meer rust nodig. Want dat betekent dat je zenuwstelsel niet meer op tijd in recuperatiemodus komt en dat je stressniveau niet meer genoeg daalt tussen de pieken.
Ik hou zo hard van jullie. Mensen. Honderden, duizenden, miljoenen prachtexemplaren zijn er op de wereld. En ik wou dat ik jullie dit allemaal kon duidelijk maken: het is niet je eigen schuld. Als je je werk niet gedaan krijgt, is er te veel werk. Jij doet het goed genoeg. Je bent goed genoeg. Dus zorg voor die goeie zelf.
Onbeschaamd 