verlangen naar verboden
brandt
blussen met meer
nat
vlammen laaien verder
op
Tinder (2)
L. had evengoed een oude vent in een donkere kelder kunnen zijn. Op Tinder met een vals profiel, telefoonnummers en pittige foto’s aftroggelend van naïeve zielen die geloven dat de meeste mensen het goed voorhebben met anderen.
Of niet natuurlijk, misschien is ze wel echt. Niemand die het weet, behalve L. zelf.
Ik heb het contact afgebroken. L. reageerde kortaf, passief-agressief. Ik was er een tijdje niet lekker van. Online agressie komt hard aan.
*
De beste manier om negatieve ervaringen te verwerken, is om positieve ervaringen te maken.
*
Nu is er T. Ook op Tinder. T lijkt een superfijne persoon. Creatief en grappig. Typt net als ik in volzinnen – crazy. Binnenkort spreken we af. Gewoon even verkennen, op een openbare plaats.
Avonturen.
Onbeschaamd delen:
Mogelijkheid
Hoe zou het zijn
Als iedereen vanaf nu
Op de vraag
En hoe gaat het nog met je?
Zou kunnen antwoorden met
Rustig, rustig, rustig
Onbeschaamd delen:
Grenzen en consent
Grenzen zijn zo belangrijk.
*
Ik ging ervan uit dat het mij nooit zou overkomen. Ik ben avontuurlijk, dat wel, maar ook voorzichtig. Als HSP’er denk ik typisch aan alle mogelijk risico’s en daar anticipeer ik ook op. Nee, pikante foto’s van mij zouden nooit ergens te vinden zijn.
*
Het begon als een Tindermatch. Beetje chitchat. Heel vriendelijk en spontaan, die L. Ze zit nog maar net op Tinder, zegt ze. Spannend voor mij ook, mijn tweede match ooit. Misschien kan het er met L. wel van komen.
Ze vraagt al snel mijn nummer, zodat we kunnen Whatsappen. Goed hoor. Veel gezelliger. Voilà, toegevoegd.
Ondertussen springt mijn lijf bijna uiteen van de spanning. Het is al avond, dan kan ik normaal al niet veel meer hebben.
O, heb je geen profielfoto, zegt ze. En ze vraagt om een selfie. Geen probleem hoor voor mij. Ik ben niet meteen een selfiekoninging, ik ken de goeie hoeken en stiekeme trucs niet, maar stuur toch een deftige foto. Zij stuurt er ook een van haar.
En een volledige foto, heb je dat ook, vraagt ze. Wel ja, ook dat heb ik niet staan, maar kan ik wel maken. Misschien wel een begrijpelijke vraag, voor een Tindermatch: ze wil natuurlijk zien welk vlees ze in de kuip heeft. Een mirrorselfie dus maar. Heel onschuldig allemaal, in mijn deftige werkkleren van die dag.
Wauw, mooi kleedje, merkt ze op. Heb je ook een foto van de achterkant? Ja, die kan ik ook maken. Send.
Baf, daar belandt haar bikinifoto bij mij. Zo zie je alles, zegt ze. Wel ja, leuk van haar. Ze ziet er goed uit, een beetje gepolijst zelfs. Ik zou niet meteen afknappen op een rolletje hier of een paar putjes daar, maar dat weet ze natuurlijk niet. Ik hoef geen babes, echte mensen met echte uitstraling zijn goed genoeg.
Heb jij ook een bikinifoto, vraagt ze daarop. Tja, nu zij er één gestuurd heeft, zal ik dat ook maar doen zeker? Tinder staat ten slotte vol met bikinifoto’s, de straten hangen vol foto’s van vrouwen in bikini, niets mis mee. De keren dat ik in de laatste jaren een bikini heb gedragen, zijn op één hand te tellen – CVS is genadeloos – maar ik haal toch mijn meest sexy exemplaar uit de kast. Een one piece, meer gat dan piece, je kent het wel. Hup, buik intrekken, nog een mirrorselfie en send.
Zijkant, beveelt ze.
Uh. Oké. Een foto van de zijkant dan maar. Nog nooit gedaan hoor, bikinifoto van mijn zijkant. Wauw, je moet je hard in bochten wringen om eruit te zien als die Instamodellen. Maar het lukt me wel. Beetje wazig, dat wel, stukje van mijn vinger voor de lens ook, maar send.
Achterkant, beveelt ze. Ze vindt het wel geil, zegt ze.
Uuuuuh, ja, dan doen we de achterkant. Leuk wel, dat iemand je lijf zo graag wil zien. Trekken en sleuren aan die bikini, zodat hij zo goed mogelijk zit, en op de tenen, om mijn billen ronder te maken. Want ja, dat is toch de esthetiek die van vrouwen gevraagd wordt. En zo erg vind ik dat nu ook niet. Ik zie er goed uit. Beetje opwindend is dit ook. Send.
De complimenten stromen binnen. Topfiguur. Lekker. Geil.
Ze vraagt of ik haar opdrachten graag uitvoer. Ik kan er wel mee om, zeg ik. Ik stel me voor dat ze dominant is tijdens de seks en nu al eens pols of ik dat oké zou vinden. Wel: ja.
Heb je een sexy lingeriesetje, typt ze. Ja, dat heb ik. Toevallig heb ik daar zelfs een heel assortiment van. Toch even nadenken. Is dit nog oké? Het is al negen uur ’s avonds, mijn hoofd barst uiteen. Normaal ben ik op dit moment tot niet veel meer in staat. Maar dit is ook opwindend. De weg naar mijn doel. Dus vraag ik haar terug wat ze precies zou willen zien.
Het wordt een korset, een beetje doorkijk, met netkousen en jaretellen. Mijn handen trillen als ik de foto neem. Ik ben al zo uitgeput.
Deze foto was oké, toch? Een korset bedekt meer dan een bikini, toch? Verblind door de watten in mijn hoofd en de opwindende nieuwe ervaring.
Of zij iets sexy in de buurt heeft? Ik wil hier wel niet alleen zijn met mijn pikante foto’s. Knal, daar walst een lingeriefoto met een strap-on dildo mijn Whatsapp binnen. Wauw, in your face. Gezicht wel onherkenbaar, het haar hangt ervoor.
Er volgt meer sexting. Ik vraag of we niet in het echt kunnen afspreken, want daarvoor zat ik toch op Tinder. Zeker, zegt ze. En daar rolt zomaar ongevraagd haar topless foto binnen. Wauw, barbiemodel. Hele grote, perfecte borsten, kleine tepels. Heel onwaarschijnlijk dat die echt zijn. Slanke taille, gespierde buik.
Stuur jij eens een naaktfoto, beveelt ze. Shit, dit begint een beetje oncomfortabel te worden. Ik wil helemaal geen naaktfoto doorsturen, dat begin ik nu echt te voelen. Maar zij heeft er wel één gestuurd. Kan ik dan zelf wel weigeren? Wordt ze niet kwaad als zij zich topless heeft laten zien en dan wil ik dat niet?
Ik ga voor de spiegel staan, met enkel mijn sexy onderbroekje nog aan. Eén arm voor mijn borsten, de andere arm om de foto te nemen. Heel pikant, maar niet naakt. Send.
Maar eigenlijk wil ik gewoon afspreken. Niet sexten. Ze blijft van onderwerp veranderen. Ik vraag wanneer ze vrij is. Zij vraagt een foto van mijn kont.
Ik voel me schuldig dat ik haar heb moeten teleurstellen door geen naaktfoto terug te sturen, dus probeer ik een flatterende foto te nemen van mijn billen. Mijn armen trillen, maar als dit het proces is dat je moet doorlopen richting seks, dan doe ik het. Tien pogingen later: send.
Nog meer sexting. Meer concrete stappen richting een afspraak.
En dan knalt daar een gif binnen van L. die door een andere vrouw met een strap-on genomen wordt. Oké. Opwindend. Maar het begint ook te knagen. Ze blijft vragen of ik zelf geen filmpje wil sturen.
Eigenlijk wil ik nu gewoon slapen, het is een zware dag geweest. Ik zeg dat ik weg moet, want voor op tijd slapen is er meestal weinig begrip. Of we dit later kunnen vervolgen?
Nee. Nu, beveelt ze.
Uh – oké. Kan ik toch niet maken, het gesprek zomaar afbreken. Ze wil dat ik met mezelf speel en audio maak. Maar nee, dat wil ik echt niet. Het begint me te veel te worden. Dus nee, die audio maak ik niet.
Nadat ze blijft aandringen, zeg ik gewoon maar dat ik al gekomen ben, maar dat ik het niet opgenomen heb. En dat ik nu snel weg moet.
*
Na een zware nacht vol kloppende hoofdpijn en een razende hartslag besef ik dat ik voor de voet-in-de-deurtechniek gevallen ben. Vraag iemand om een kleine gunst en het wordt voor die persoon moeilijker je volgende, grotere verzoek te weigeren. Selfie, full body pic, bikinifoto’s, sexy lingerie. Zo snel was het gebeurd. Ik ben niet onfeilbaar. Zeker niet ’s avonds.
*
Grenzen zijn zo belangrijk. Daarom moeten we meer praten over consent. Toestemming, in het Nederlands, maar ik zeg altijd consent.
Bij elke handeling waarmee je een grens zou kunnen overschrijden, eerst checken of dat wel oké is. Mag ik je kussen? Mag ik je een dick pick sturen? Mag ik je likken? Mag ik aan je haar trekken?
Is het flauw en onromantisch om iemand te vragen of je haar of hem mag kussen? Ik vind van niet. Bij een vaste partner weet je al ongeveer waar de grenzen leggen en worden die vragen na verloop van tijd overbodig, maar bij een eerste contact? Weet je zeker dat de ander wil dat je je dronken tong in zijn of haar keel duwt? Weet je zeker dat die persoon zich niet onveilig voelt als je zomaar je rough game bovenhaalt? Weet je zeker dat de ander een ongevraagde dick pick apprecieert?
Praten over seks vind ik sexy. Hoe cool is het niet om te weten dat je partner je respecteert en meteen toont dat zij of hij geen probleem heeft met sexy communicatie? Ja, heel cool. Of heet.
*
Ik hoop dat die pikante foto’s van mij ondertussen mooi op die ene telefoon blijven staan. Of dat L. haar gsm meteen na onze conversatie in de wc heeft laten vallen.
Maar ik ben ook blij dat ik die ervaring heb gehad. Ik sta erop mijn eigen fouten te kunnen maken. Een mooi levensverhaal op te bouwen uit imperfecties, flaters, pieken, dalen en boeiende lessen. Dat is pas interessant.
Onbeschaamd delen:
Bedankt, lichaam
Bedankt, voeten. Dankzij jullie sta ik stabiel.
Bedankt, benen. Jullie helpen me vooruit.
Bedankt, handen. Voor het grijpen, strelen, reiken, schrijven, krabben, typen, wijzen, prutsen.
Bedankt, armen. Zonder jullie kreeg ik mijn lasten nooit gedragen.
Bedankt, rug. Je houdt me letterlijk recht in het leven.
Bedankt, borsten. Dankzij jullie voel ik me vrouw.
Bedankt, hoofd. Je leidt het allemaal in goede banen.
Bedankt, darmen. Dag in dag uit staan jullie klaar om energie en voedingsstoffen te mijnen uit elke snelle of trage hap.
Bedankt, stembanden. Met jullie hulp kan ik uitdrukking geven aan wat ik wil.
Bedankt, baarmoeder. Je houdt me jong en paraat, ook al gebruik ik je niet.
Bedankt, ogen. Voor het binnenlaten van de ontroerende kleurenpracht en de levensnoodzakelijke informatie.
Bedankt, lijf, bedankt.
*
Ons lichaam lijkt niet snel goed genoeg. Flubberende bandjes, lillende billen, gestriemde buiken, hangende borsten. Pijn en ongemak. Zweten, trillen, te koud, te warm, jeuk, duizelig, moe. Dat trekt onze aandacht.
En dat moet het ook. Je lijf spreekt met je en waarschuwt je. Het werkt voor je. Dag en nacht.
CVS heeft me na al die jaren doen inzien: wat een prachtlijf heb ik toch. Als ik pijn heb, probeer ik te voelen wat er nóg allemaal is naast de pijn. En daarvoor ben ik dankbaar.
Onbeschaamd delen:
Niet voor niets
De inkt vloeit
Tranen drogen
Ik rijg een ketting
Van emoties
Kralen zijn er
Toch genoeg
Onbeschaamd delen:
Sorry, not sorry
Sorry…
… dat ik tegen je aanloop.
… dat ik te laat ben.
… dat ik je gekwetst heb. Het was niet mijn bedoeling.
Not sorry…
… dat ik niet ben wat je verwacht had.
… dat ik mijn eigen welzijn op de eerste plaats zet.
… dat mijn mening je dwingt na te denken over je eigen denkbeelden.
Onbeschaamd delen:
Niet-helpende gedachten
Stel je voor dat iemand een gedachte heeft. De gedachte “Ik ben een zebra”. En stel je voor dat die persoon die gedachte zo vaak heeft gehoord, dat ze nu helemaal overtuigd is van die gedachte. Ze weet zeker dat ze een zebra is.
Waarschijnlijk zal die persoon zich als een zebra beginnen gedragen. Misschien draagt ze vanaf nu enkel nog gestreepte kledij. Misschien gaat ze op handen en voeten lopen. Misschien begint ze te denken als een zebra. En misschien wordt ze aangetrokken tot andere zebra’s.
Maar wordt ze daardoor ook een zebra? Is ze nu echt een zebra? Nee. De gedachte dat ze een zebra is, maakt haar geen zebra.
*
Stel je voor dat iemand een gedachte heeft. De gedachte “Ik ben niet goed genoeg”. En stel je voor dat die persoon die gedachte zo vaak heeft gehoord, dat ze nu helemaal overtuigd is van die gedachte. Ze weet zeker dat ze niet goed genoeg is.
Waarschijnlijk zal die persoon zich beginnen te gedragen alsof ze niet goed genoeg is. Misschien voelt ze zich minderwaardig. Misschien ziet ze enkel nog de anderen die meer en beter presteren dan zij. Misschien begint ze te ploeteren en te pushen omdat niets wat ze doet ooit goed genoeg is. Misschien begint ze zich slecht te voelen.
Maar wordt ze daardoor ook minderwaardig? Is ze nu ook niet goed genoeg? Nee. De gedachte dat ze niet goed genoeg is, maakt haar nog niet niet goed genoeg.
*
De gedachte een zebra te zijn en de gedachte niet goed genoeg te zijn, zijn niet-helpende gedachten.
Niet-helpende gedachten zijn typisch:
- automatisch. Ze komen vanzelf bij je op, als een ingesleten gewoonte. Misschien weet je niet eens dat je ze denkt. Je ervan bewust worden is een prachtige eerste stap.
- overdrijvend. Geen nuance. Je bent een mislukkeling. Je bent niet goed genoeg. Je bent niet geliefd. Niet: je bent misschien iets minder goed in dat ene aspect van die taak. Niet: er zijn sommige mensen die dat deel van je persoonlijkheid minder appreciëren. Niet-helpende gedachten gaan full out.
- instandhoudend. Niet-helpende gedachten houden zichzelf in stand. Als je denkt dat je niet geliefd bent, loop je niet vol enthousiasme de kamer binnen. Als je denkt dat je nooit goed genoeg presteert, toon je je werk niet vol trots aan de wereld. Dat houdt de cyclus in stand en weerhoudt je ervan positieve ervaringen op te doen.
- En ze lijken echt. Angstaanjagend echt. Maar je gedachten zijn maar gedachten. Ze bepalen je waarde als persoon niet. Wat je ouders, familie of leraars vroeger over je zeiden, bepaalt je waarde als persoon niet. Elke mens heeft waarde. En sterke punten.
*
Mijn niet-helpende gedachte van het moment? Ik zou beter productief zijn. Ik MOET productief zijn. Niet de waarheid. Geen natuurwet. Gewoon een gedachte.
Onbeschaamd delen:
Tweede Hulp Bij Depressie
Oké, badass fantastische supergirl. Je hebt alles voor je Eerste Hulp Bij Depressie gelezen. Je doet het goed. Vuistje! Yes.
Als je al die basisdingen goed doet, vraag je je wel eens af wat je dan nog moet doen. In een dipje is het zo moeilijk. Je hebt nergens zin in en je kan niet eens meer één iets bedenken dat je leuk zou vinden om te doen.
Maar je hebt het in je. Dat weet ik. Het kan sneller goed komen dan je zelf denkt. Deze dingen kunnen je mojo weer bovenhalen:
POSITIEVE AFFIRMATIES.
Luister naar een lieve stem die positieve affirmaties in je oor fluistert. ASMR kan nu echt een mooi hulpje zijn. Zoek naar ‘positive affirmations’ of ‘personal attention’. Het kan je deugd doen en dat verdien je.
Of schrijf een paar krachtige affirmaties op briefjes en hang ze tegen de spiegel en naast je bed. ’s Nachts, als je kwetsbaar bent en het hardst kan afzien, helpt een geheugensteuntje om te bedenken dat negatieve gedachten maar gedachten zijn. Ze helpen je niet, dus laat ze maar los, laat ze maar razen.
Emoties zijn magneten. Positieve woorden, positieve gedachten en positieve emoties trekken meer positiviteit aan. Zorg daarom steeds voor een beetje lokaas.
CREËER.
Maak iets. Geef vorm, schep. Gebruik wat in je zit en breng het naar buiten. Neem de tijd en de ruimte. Het moet niet mooi zijn, het kan gerust recht de papierbak weer in.
Die intense emoties, die kunnen ook een bron van schoonheid en ontroering zijn. Creëren helpt je om te zien dat alles een zilveren randje heeft. En het helpt je om je bijzondere, prachtige gevoeligheid te appreciëren in een materiële vorm.
BEZOEK TINY BUDDHA.
Tiny Buddha is een bron van troost, erkenning, mildheid en vooral het inzicht dat je niet alleen bent. Laat over je heen komen hoeveel anderen precies hetzelfde doormaken. In andere kamertjes, in andere landen. Je bent niet alleen. Je bent niet raar. Je bent niet verkeerd. Je bent gewoon een mens.
LIJSTJES.
Lijstjes zijn simpel, snel en ongecompliceerd. Maak een lijstje van 10 positieve woorden, 10 dingen waar je dankbaar voor bent, 10 dingen die je mooi vindt, 10 situaties die je deze week een goed gevoel gaven, de 10 mooiste complimenten die je ooit gekregen hebt, 10 dingen die jij goed kan, 10 prestaties waar je het trotst op bent, 10 films die je blij maken, de 10 leukste mensen die jij kent. Of verzien 10 dingen waarover je lijstjes kan maken.
Emoties zijn magneten. Zorg voor een beetje lokaas.
Onbeschaamd delen:
Eerste Hulp Bij Depressie
Als je wegglijdt in een depressieve periode is alles zo moeilijk. Vrolijkheid, binnenpretjes, optimisme, humor en innerlijke standvastigheid – weg. Die drijvende kracht, die de kern van je persoonlijkheid vormt – weg. Hoe kan dat? Waar ben ik gebleven? Komt het nog wel goed?
Ja, het komt goed.
Maar alles op zijn tijd, rustig aan. Nu is het moment om je basis goed te onderhouden. Daar beginnen we, kleine stapjes. Een goed begin is het halve werk.
Numero uno. BLIJF BUITENKOMEN.
Ga elke dag minstens één keer naar buiten. Uit het huis. De wereld zien, mensen zien. Je hoeft daar geen heldendaden te verzetten. Doe het lekker voor jezelf, want je verdient het.
Soms kan het angstaanjagend lijken om naar buiten te gaan. Hoe langer je wacht, hoe moeilijker het wordt. Maar doe gewoon de deur open en ga. Naar de bib, naar een toffe winkel, snuisteren bij Dille & Kamille, iets lekkers kopen, op bezoek bij een vriendin.
Als je buiten gaat, als je mensen ziet, verzamel je positieve ervaringen. Die kan je nu gebruiken. En je verdient ze.
Numero dos. BLIJF BEWEGEN.
Gewoon op je eigen niveau, je hoeft niets te pushen. Pushen werkt contraproductief.
Doe een rustige wandeling van een half uurtje. Of twee wandelingen van een kwartier. Of drie van tien minuten. En als het kan, trek dan je sportschoenen aan voor een korte workout. Neem zo veel pauzes als je zelf wil. En drink achteraf iets lekkers. Want je verdient het.
Numero tres. BLIJF GOED ETEN.
Regelmaat is heel belangrijk. Zeker als je depressie graag je regelmatige schema saboteert. Dus blijf op vaste momenten eten. Maar niet té vast en verkrampt, we zijn niet in het leger hé.
Blijf gezond en voedzaam eten, want je lichaam verdient dat. Maar een vettigheidje hier en daar mag ook, want je ziel verdient dat. Zorg er gewoon voor dat je doseert met chocolade en suikers, want suikerdips zijn niet zo leuk.
Dus. Buitenkomen. Bewegen. Goed eten.
En geef jezelf een schouderklopje. Je bent sterk, en wijs, en ervaren. Je kan het.
Onbeschaamd delen:
Tinder
Jezus, Tinder gebruiken is spannend.
Hoe maak je een profiel dat representatief is voor jezelf en toch matches trekt? Ik hou er echt niet van om mezelf op social media anders voor te stellen dan ik ben. Mijn foto’s moeten mij uitstralen.
Zo tussen de massa op straat zie ik er best goed uit: lang en slank, zelfverzekerd, beetje opvallend, best wel knap. Maar tussen de massa gefilterde foto’s? Not so much.
Ik gebruik geen make-up en de weinige foto’s die ik van mezelf heb, zijn ook niet per se sexy van lichtinval of pose. Niet dat ik die niet zou kunnen nemen. Foto’s van mezelf zijn gewoon geen prioriteit in mijn leven.
Dus mijn gekke zelf dan maar. Onbewerkt. Ongekunsteld.
De matches stromen niet binnen, eerlijk gezegd. Maar who cares? Misschien is het juist goed om enkel mensen aan te trekken die om kunnen met een beetje onconventionaliteit.
Onbeschaamd delen:
Flappen
Ik heb geen pornokut. Geen strak minimalistisch spleetje zonder meer. Dat zou oké moeten zijn, maar waarom voelt dat niet zo?
Mijn vagina doet alles wat ze moet doen, en meer. Plassen: check. Seks: check. Klaarkomen: check (en soms dubbelcheck en trippelcheck). Menstrueren: check. Alles zit goed. Maar: ze is zo… flapperig.
Ik denk dat ik een beetje overdrijf. Mijn schaamlippen hangen echt niet tot aan mijn knieën. De binnenste schaamlippen piepen een paar millimeter naar buiten en zijn dus constant zichtbaar. Ze nestelen zich soms in een grilligere vorm dan een rechte lijn. That’s about it.
Experten hangen het ook af en toe aan de grote klok: vagina’s bestaan in alle vormen en maten. Ik weet het. Maar toch: al die vormen en maten zie je niet per se. Een zoekopdracht op ‘vagina’ levert vooral vieze medische beelden en loeistrakke – meestal geopereerde – pornokutten op.
Een beetje vaginale onzekerheid dus. Maar misschien mag dat wel. Onzekerheid is ook niet verboden, toch?
Ik hoop dat we in de toekomst met nog meer openheid over onze al dan niet flapperige vagina’s kunnen spreken. Een beetje erkenning voor de superkutten die het zijn en alles wat ze voor ons doen, ongeacht hoe ze eruitzien. Laten we ze de liefde geven die ze verdienen.
Onbeschaamd delen:
Womanspreading
Oké, vrouwen.
Zullen wij eens met ons allen de trein nemen en in de hele coupé telkens drie van de vier stoelen in alle vierzitten wijdbeens bezetten?
Als er zich dan een man tussen ons in wil wurmen om op het vierde plaatsje te gaan zitten, geven we geen krimp. Ook niet als hij een tas of andere bagage bij zich heeft. Als onze benen of armen elkaar per ongeluk raken, moet hij zich maar terugtrekken. Wij wijken niet.
Benieuwd of dat zonder morren zou geaccepteerd worden.
Onbeschaamd delen:
Note to self 2
De essentie van CVS is dat je je heel lang slecht kan voelen na een inspanning waar mensen in een gezond lijf snel van zouden recupereren.
Alles wat buiten de compleet veilige sfeer valt, kan tellen als zo’n inspanning: een groep nieuwe mensen ontmoeten, lichamelijk werk boven schouderhoogte, een paar uur werken, een familiefeest, een nieuwe situatie, een plotse verandering in je omgeving, de problemen van iemand die dicht bij je staat…
En soms duurt die fase zo lang dat je bijna het verband tussen de mottigheid en de inspanning zou vergeten. Jeetje, waarom voel ik me al twee weken zo intens uitgewrongen? En waarom lijkt het enkel maar erger te worden? Waarom ben ik weer op het aller-allerlaagste niveau teruggevallen? O ja, weet je nog: twee weken geleden ben je eens naar die leesclub van een vriend geweest. ’s Avonds. Op café. Nieuwe mensen. Spannend. Hoofd gebruiken.
Voel je je overbelast? Overprikkeld, kort lontje, geïrriteerd, knorrig? Kan je niet meer lachen? Is echt àlles je te veel? Zijn dagelijkse klusjes plots semi-onbeklimbare bergen?
Merk je dat je niet meer recupereert na rust? Dat je compleet gesloopt bent na een dutje? Dat je niet meer kan genieten of zelfs slapen?
Maak van je recuperatie onverbiddelijk een TOPPRIORITEIT.
Oké, net nu je je hoofd zo hard nodig hebt om alles te relativeren, wil het even niet. Het lijkt vast alsof je de hele wereld teleurstelt. Maar daarom schrijf ik dit hulpje hier voor je.
Blijf maar niet doorploeteren, duwen en pushen. Dat hardnekkig vasthouden aan wat je eigenlijk zou ‘moeten’ doen, houdt enkel een negatieve vicieuze cirkel in gang. En die negatieve gevoelens, die eigenlijk gewoon een gevolg zijn van de stress, die trekken je verder de dieperik in.
Nu een stap terugzetten, een trapje omlaag op de ladder, laat je toe straks weer vooruit te kunnen. En die anderen, tja, die zullen heel even moeten wachten op je. Want als je nu aan je recuperatie werkt, ben je er veel sneller opnieuw om hen te helpen. Met je hervonden enthousiasme.
Val dus maar lekker terug op die basisroutine, en zelfs die staat niet in steen gebeiteld. Bekijk gerust welke taken een paar dagen of weken kunnen wachten.
Kan je vrijwilligerswerk op een lager pitje? Vast wel. De wereld blijft ook draaien zonder jou.
Welke huishoudelijke klusjes kunnen even op pauze? De was kan bijna altijd wachten: we gebruiken onze handdoeken wel een paar dagen langer, laten onze lakens rustig op de bedden, en dragen onze kleren een dag langer. De afwas staat daar goed. Who cares. Poetsen kan altijd wachten: leven kan je ook in een huis dat al drie weken niet gepoetst is. Kijkt iemand scheef naar de haarballen in de hoek? So what?! Laat het ze ook maar eens proberen bijhouden met een CVS-lijf.
En aan wie kan je hulp vragen? Hulp vragen is lastig, maar mensen kunnen altijd weigeren. Het is maar een vraag. Misschien kan je voor de ander later iets anders in de plaats doen dat je zelf graag en goed doet. Win-winsituatie.
Yes. En nu: terug leren lummelen, plezierige activiteiten zonder doel doen en lege dagdelen inplannen. Je bent een beetje vergeten hoe dat moet, maar dat komt vast wel terug. You go, girl!
Onbeschaamd delen:
Note to self
Je hebt CVS. Niet vergeten.
Een bijwerking van werken tussen de gezonde mensen is dat je ook wel eens van jezelf begint te verwachten zomaar alles aan te kunnen wat zij kunnen: jongleren met je werk, een bruisend sociaal leven, hobby’s, sport en verschillende social media bijhouden. En dan heb je nog niet eens kinderen, dus dat zou makkelijk moeten gaan.
NOPE.
Je hebt CVS. Niet vergeten.
Onbeschaamd delen:
Onconventioneel
Onconventioneel.
Zo omschreef een collega en vriend mij onlangs. Daar moest ik even aan wennen. Maar hij heeft waarschijnlijk wel gelijk. Ik ben de laatste jaren getransformeerd van een brave allemanspleaser in een schaamteloze creatieveling. De weirdo van mijn zeer gemiddeld Vlaamse familie.
Ik maak inderdaad hele bewuste keuzes in functie van mijn eigen normen en waarden, ethiek en mijn welzijn. ‘Omdat iedereen het doet’ vind ik geen toereikend antwoord meer.
Taboes heb ik stuk voor stuk van me afgeworpen. Of ze zijn vanzelf van me af beginnen glijden. Plots waren ze er niet meer en kon ik openlijk praten over die schijnbaar verboden onderwerpen: mijn mentale gezondheid, maar evengoed de kwaliteit van mijn laatste drol.
Natuurlijk heb ik die veranderingen moeten bekopen met een sterke mening hier en daar en een geroezemoes van stiekeme roddels op de achtergrond. Ervoor kiezen 100% jezelf te zijn is niet de weg van de minste weerstand. Maar ik kreeg er geluk en tevredenheid voor terug, en het gevoel dat ik op het einde van mijn leven nergens spijt van zal moeten hebben.
En deze blog is helemaal van mij. Jullie kennen me niet. Ik ga ervoor, ongecensureerd. Over welke onderwerpen ik dan zou schrijven, vroeg mijn partner J me onlangs, en hij beantwoorde meteen zijn eigen vraag: seks, feminisme en zelfontplooiing zeker?
Dat zou wel eens kunnen kloppen, ja.
Onbeschaamd 