Mijn partner J stak dit briefje onder de deur van de kamer waar ik zat:
Ik kan voorlopig niet meer met je praten. Ik ben heel bang van jou. Ik wil wel antwoorden op je vragen, maar ik durf dat niet meer in een echte conversatie, want bij ieder antwoord dat ik geef zou je boos kunnen worden.
Voor de duidelijkheid: ik ben niet overdreven boos, of gewelddadig, of gemeen. Natuurlijk ben ik om de zoveel tijd eens boos, wanneer ik het gevoel heb dat ik niet gerespecteerd word, en dat is maar goed ook. Maar ik heb een milde, warme en geduldige persoonlijkheid en ik probeer zo veel mogelijk begrip op te brengen voor het perspectief voor de ander. Het is vooral J die nu met EXTREME angst kampt. Verlammende angst, waardoor hij zelfs niet meer verbaal kan zijn bij mij. Volgens mij is dat een traumarespons uit zijn verleden met een gewelddadige en onvoorspelbare vader. Hier is een stuk uit de brief die ik hem terugschreef:
J,
Ik weet dat je nu zo weinig mogelijk wil/kan communiceren met mij, maar ik geef wel om jou en zolang we in een relatie zijn, ben ik ook bezorgd om jouw welzijn. Ik zou graag hebben dat je goed met mij blijft communiceren waar je bent, wanneer je weg bent en wanneer je terugkomt. […] Dat mag ook met een sms, een mail of een briefje. Oké? […]
Mijn tweede vraag: ik zou graag hebben dat je voorlopig genoeg sessies inboekt bij je therapeut voor de komende weken. […] Tenminste, als jij daar zelf geen bezwaar tegen hebt. Ik heb geen idee hoe stormachtig of stil het nu is in jouw binnenste, en ik heb geen idee hoeveel inzicht je hebt in jouw eigen situatie, maar van buitenaf kan ik je vertellen: het ziet eruit alsof het verdomd slecht gaat. Vanuit die positie kan ik je alleen maar zeggen dat je een ondersteunende therapeut nu echt goed kan gebruiken. Die wens ik jou ook toe en ik zou je graag een duwtje geven in die richting.
Als je een tip nodig hebt om de volgende sessie mee te beginnen: de angst om met mij te communiceren omdat er mogelijks een boze reactie zou kunnen volgen. En hoe dat onze relatie negatief beïnvloedt.
Bedankt voor je blaadje onder de deur. Ik neem eruit mee dat je issues nu zo erg zijn dat je zelfs niet meer durft praten met de persoon die het dichtst bij je staat, het beste met je voor heeft en de volste verbinding met jou wil voelen. Dat is voor mij heel pijnlijk, want ik krijg mee dat jij mij niet meer kan vertrouwen, hoeveel warme zorg en betrokkenheid ik jou in het verleden ook heb gegeven. Ik wil dat je dat weet.
En ja, deze situatie maakt mij heel verdrietig – en boos. Ik respecteer mezelf en mijn behoeftes, dus ik ben niet van plan mijn kwaadheid weg te drukken als ik die in de toekomst voel. Kwaadheid is een menselijke emotie, waar ik recht op heb. Wat ik zou willen? Dat jij leert vertrouwen dat we een team zijn, ook al zijn we af en toe kwaad op elkaar. En dat we ruimte kunnen maken voor kwaadheid, op een respectvolle manier. Want dat kan. Ik hoop dat je therapeut je daarbij kan helpen.
Schrijf mij gerust regelmatig een briefje, een mail of een sms. Dat zijn voor mij lichtpuntjes in de stormachtige duisternis. En ik heb ze nodig.
O
Onbeschaamd 