Over de donkere mist in mijn huis, en heel kwaad en intens verdrietig zijn

Over de donkere mist in mijn huis, en heel kwaad en intens verdrietig zijn

Deze avond voel ik me intens miserabel. Hartverscheurend verdrietig. En ook kwaad, echt kwaad. Ik zou graag het servies in een miljoen stukken kapot gooien, de kussens in flarden rijten met mijn blote handen. Het is echt intens.

Sinds een aantal maanden is J met periodes heel apathisch, compleet onverschillig en volledig willoos. Het lijkt dan alsof hij mij niet meer ziet, de wereld niet meer ziet, en het plezier niet meer ziet. Hij leeft achter een glazen muur en reageert op mij door compleet toe te klappen. Zijn standaard antwoord is ‘weet ik niet’. Hij gaat nog wel naar zijn werk, maar kan de energie niet meer opbrengen om naar alle lessen te gaan van de studie die hij daarnaast volgt. Vroeger had hij te veel ideeën om in een leven te kunnen neerschrijven, maar nu blijven zijn creatieve opdrachten liggen, want hij heeft geen inspiratie. Het lukt hem niet meer om te gaan sporten. Seks wijst hij bijna altijd af, en als we seks hebben, komt hij futloos en ongepassioneerd over.

Voor een depressieveteraan als ik was het snel duidelijk dat J een ellenlange lijst symptomen van depressie heeft. Hoewel het belangrijk is het stellen van diagnoses aan een professional over te laten, zou ik zelf zeggen dat hij afglijdt in een echte depressie. Met af en toe goeie dagen, goeie weken soms. Maar dat had ik tijdens mijn depressies ook. Daarna wordt het weer even somber.

Ik voel mij een beetje schuldig om dit te zeggen, want depressief zijn is natuurlijk eerst en vooral erg voor de depressieve zelf, maar dit weegt af en toe op mij alsof er een olifant op mijn schouders rust. De laatste weken is het me weer eens duidelijk geworden wat hooggevoelig zijn kan inhouden: intens en automatisch aanvoelen wat de ander voelt. De sfeer als een spons in je opnemen. De depressieve gedachten en gevoelens als een dikke mist in het huis voelen hangen. Ik kan er niets aan doen: ik voel zijn somberheid en het vreet ook van mijn energie.

Maar daarbovenop ben ik regelmatig heel kwaad. Ik vind depressief zijn of gewoonweg negatieve emoties ervaren helemaal oké. Dat hoort bij een rijk mensenleven. Positieve emoties kan je niet ervaren als er daarnaast geen plaats is voor de negatieve emoties. Maar waar ik blijkbaar echt niet tegen kan, is het ontkennen van emoties, er geen plaats voor maken, en ze niet erkennen. J zegt soms dat hij oké is, dat het allemaal normaal is, dat een gebrek aan energie en lust en ideeën hoort bij het ouder worden (hij is 28!) en dat alles wel snel weer overwaait.

Nee, fokking nee! Als hij dat zegt, word ik zo kwaad. Ik wil gewoon dat mijn partner, die vroeger altijd bovenmenselijk veel bereikte in een dag en de emotionele stabiliteit van een zenmeester had, toegeeft dat hij een probleem heeft. Ik wil dat hij zijn probleem wilt oplossen. Ik wil dat hij mij betrekt, mij vertelt wat er scheelt, mij vraagt om hem te helpen, en mij zegt wat hij nodig heeft. Ik wil zijn donkere cocon openbreken en hem dwingen de hulp te zoeken die hij nodig heeft en verdient.

Achter die kwaadheid van mij zit een groot verdriet. Want ik kan natuurlijk niet kiezen wat J voelt, zegt of doet. Ik kan hem niet dwingen te erkennen dat hij depressief is. Ik kan hem niet dwingen hulp te vragen. En ik kan hem niet dwingen mij in vertrouwen te nemen. Ik voel me vooral heel erg machteloos. Ik ben zo’n helper, zo’n zorger, die nu niet kan helpen of zorgen. Ik kan alleen machteloos toekijken, tegen J praten en geen antwoord krijgen, enthousiaste anekdotes vertellen en ze op hem zien afkaatsen.

En heel af en toe, dan kan ik door de donkere mist breken en hem doen opleven. Dan krijg ik hoop, denk ik dat alles weer goedkomt, dan voel ik onze unieke band in elke cel van mijn lijf, maar daarna klapt alles opnieuw dicht en vraag ik me weer af wat ik in dit huis met deze persoon doe.

Dus ik denk dat ik extra hard voor mezelf moet zorgen nu. Eens goed uitvogelen wat ik zelf nodig heb. Mijn grenzen bewaken. Leuke dingen doen met leuke mensen. Opletten dat ik niet constant in zorgmodus schiet. Gewoon mezelf bemoederen. Mijn hooggevoeligheid kan ik niet afschakelen, dus ik zal moeten accepteren dat de komende periode er één is van veel verwerking van intense emoties. Maar dat is oké. Ik hoop dat dit een periode wordt van meer inzicht. Als problemen inderdaad je grootste leermeesters zijn, dan ga ik nu naar de universiteit.

3 gedachtes over “Over de donkere mist in mijn huis, en heel kwaad en intens verdrietig zijn

  1. Shit zeg, dat moet moeilijk zijn om zo meestal van op een afstandje toe te kijken. En niks te kunnen/mogen doen, want ja hij luistert niet… Ik heb soms schrik dat het lief afstevent op een burn-out omdat hij zoveel stress heeft de laatste maanden, te veel eet, te weinig fut/wil heeft om te sporten, maar hij is ervan overtuigd (net als iedereen die nog nooit een burn-out heeft gehad) dat het allemaal wel voorbij zal gaan. Jaja. Niet als ge er niks aan doet, maar bon. Ik wacht dus af en hoop dat het echt gaat beteren voor hem als er binnenkort een nieuwe collega in zijn team komt om de werklast wat te verlichten. Maar zo is het altijd wel iets, denk ik dan. Maar intussen krijg ik door de opgekropte stress in zijn binnenste wel zelf meer stress, want net als jij pik ik dat heel snel op. Vermoeiend, ja….
    Dat gezegd zijnde, je doet wat je kan, en ik hoop dat je vriend zich gauw en stilletjesaan weer beter zal gaan voelen, vanzelf. Dat hoop ik echt!

    Liked by 1 persoon

    1. Ooh merci! Ondertussen heeft J hier zelf een hele goeie beslissing genomen: hij voelde plots aan dat er inderdaad iets loos was, en hij heeft beslist om ook bij een therapeut te gaan. En wat een fantastische beslissing! Nu heeft hij nog maar twee sessie achter de rug, maar het gaat al zo veel beter! Hij heeft al meteen inzichten om ermee om te gaan. Ik weet dat het in ups en downs zal gaan, maar we zijn allebei heel gelukkig met zijn beslissing om een therapeut op te zoeken. Ik ben ook wel een beetje trots, want dat was toch wel een hele grote stap voor hem. Eerlijk gezegd denk ik dat dat voor mannen soms nog moeilijker is om die stap te zetten. J en ik zijn allebei feministen, maar toch, dat is er onbewust ingedrild dat over emoties praten iets softs en vrouwelijks is. Mannen zijn sterk en lossen hun eigen problemen op of zoiets.

      Het zotte is ook dat hij die beslissing heeft genomen toen ik had beslist om hem gewoon te laten zijn. Toen ik stopte met pushen dat er toch écht iets was, en dat hij daar écht iets aan moest doen, en toen ik stopte met zorgen en meer op mezelf focuste, werd hij precies gedwongen om de situatie in eigen handen te nemen.

      Veel succes ook met jouw situatie! Alle stress en spanning van een ander opvangen en mee beleven is echt zwaar hé, vooral als je zelf net hard nood hebt aan een relaxte atmosfeer. Ik hoop ook dat het lukt om goed voor jezelf te zorgen en toch een beetje rust te vinden ❤

      Liked by 1 persoon

      1. O ja dat zit er zo diep ingedrild, die gedachte dat mannen dingen moeten oplossen en dat psychische problemen niet bestaan – roloog. Misschien heb je gelijk en moet ik ook gewoon afstand nemen en hem laten doen, maar da’s moeilijk he…

        Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s