Stiekeme gluiperd

Stiekeme gluiperd

Ik voel hem weer binnensluipen, de depressie. Wat een kutgevoel.

Net nu ik meer wou werken. Net nu ik mijn motivatie wou tonen. Net nu ik T. zou ontmoeten. Net nu ik nieuwe, spannende ervaringen in het vooruitzicht heb. Nu, net nu, krijg ik het allemaal niet meer voor elkaar.

Ik ben kwaad. Op alle mensen met een lijf dat normaal functioneert, zonder dat ze daar keihard voor moeten werken, zonder trekken en sleuren, zonder een loeistrakke zelfzorgroutine. Gewoon, zomaar, in de schoot geworpen.

Ik ben kwaad op alle mensen met veelbetekenende diepe vriendschapsbanden, soms al levenslang, die verwonderd opkijken als ze horen van mensen die dat blijkbaar nog niet hun hele leven hebben kunnen ervaren. Zielepoot, doen jouw vrienden dat niet voor jou dan?

Ik ben kwaad op alle mensen die een veilige, gelukkige jeugd achter de rug hebben. Die nog steeds een sterke band voelen met hun familie en altijd met plezier terug op bezoek kunnen gaan naar dat warme nest. En die dan denken dat dat de standaard is.

Ik ben kwaad op alle mensen die kunnen werken, alle mensen die kunnen feesten, alle mensen die kunnen sporten, alle mensen die kunnen reizen, alle mensen die kunnen dansen, alle mensen die kunnen plannen.

Maar vooral – denk ik – ben ik verdrietig.

Advertenties

2 gedachtes over “Stiekeme gluiperd

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s