Ik ga niet rond de pot draaien: dit boek is retecool. Een echte aanrader.

Dit boek vind ik een prachtig startpunt voor iedereen die op zoek is naar een educatief en plezierig leesmoment over intersectioneel feminisme. Intersectioneel feminisme wil zeggen: je ervaringen, voordelen en belemmeringen worden niet alleen gekleurd door je gender, maar ook door je huidskleur, opleidingsniveau, fysieke en mentale gezondheid, sociale achtergrond, gewicht en andere factoren. We mogen er dus niet zomaar van uitgaan dat een zwarte, kansarme vrouw met een beperking te maken krijgt met dezelfde soorten discriminatie als een witte, hoogopgeleide vrouw die het glazen plafond probeert te doorbreken. Feminisme moet ook rekening houden met de vele verschillen tussen vrouwen onderling en tussen mannen onderling. Mij persoonlijk lijkt het gewoon echt heel basis dat we actief rekening houden met die ongelooflijk gevarieerde realiteit. Goed dus dat we de term intersectionaliteit in het Nederlands ook vaker en vaker horen voorbijkomen!

De info in dit boek was niet per se nieuw voor mij. Ik heb tijdens mijn opleiding zo veel mogelijk keuzevakken gender- en diversiteitsstudies in mijn rooster gepropt en je vindt mij sowieso met mijn neus in allerlei feministische boeken en Instagramfeeds. Extra cool dus hoe Dorien van Linge mij toch bleef boeien met haar boek. Ik denk dat het lag aan de anekdotes en persoonlijke verhalen. Daar hou ik wel van, het moet niet te droog zijn. Dorien is zelf biseksueel en dat is ook heel interessant, omdat ze vanuit haar eigen perspectief kan vertellen over bijvoorbeeld de seksualisering van biseksuele en lesbische vrouwen. En ook wel een beetje omdat ik zelf twijfel en zoek of dat label bij mij zou passen. Zo’n badass rolmodel helpt wel bij dat proces.

Cool cool cool dus. En waar gaat het nog allemaal over? Wel, er zijn onder andere hoofdstukken over de geschiedenis van het feminisme in Nederland (helaas niet in België, kleine bummer), gender, mannelijkheid, lichaam, eetstoornissen, dik zijn, lichaamshaar, huidskleur, racisme, make-up, seks, masturberen, slutshaming, anticonceptie en consent (joehoe!). En nog cooler: Dorien van Linge schrijft ook een hoofdstuk over beperkingen. Zo leuk dat ze dit ook meeneemt, want een beperking is ook gewoon keihard doorslaggevend in de kansen die je krijgt in je leven. Ik kan ervan meespreken. Heel erg fijn dus om dat hoofdstuk te lezen.

Wat ik nog leuk vond: op het einde van elk hoofdstuk staat een lijst met andere boeken, documentaires en podcasts over het besproken thema, en de schrijfster tipt ook gigantisch veel interessante Instagramaccounts van mensen die daarmee bezig zijn. Ik vond het zo leuk om mijn Instagrambubbel dankzij dit boek te doorbreken!

Hier zijn nog een paar quotes die bij mij zijn blijven hangen:

Over de vrijheid om zo veel of zo weinig make-up te dragen als je zelf wil:
Vrouwen afrekenen of beoordelen op hun kleding of make-upkeuzes is een manier om ze onder de duim te houden. Door feministen af te schilderen als lelijke wijven in tuinbroeken verleg je de aandacht: je hoeft je niet meer te focussen op wat ze te zeggen hebben, want ze zijn onaantrekkelijk, dus het maakt toch niet uit. Aan de andere kant worden vrouwen die veel aandacht besteden aan hun uiterlijk weggezet als oppervlakkige tutjes die niks te melden hebben.

Over de proportioneel kleine aandacht voor vrouwelijk genot (die we nu gelukkig aan het inhalen zijn!):
Pas sinds 1998 weten we hoe de gehele clitoris eruitziet. […] De mens was al op de maan geland, vloog in Concordes over de oceaan twee keer sneller dan het geluid en verkende met de Hubble-telescoop de ruimte vóór iemand de moeite nam te bekijken hoe het vrouwelijk geslachtsorgaan precies in elkaar stak.

Over het semi-darwinistische cliché dat in onze populaire cultuur als een harde wetenschappelijke waarheid wordt gepresenteerd: dat mannen rondpoepende jagers zijn en vrouwen passief op hun droomprins wachten:
Het zou logisch zijn dat [mannen] mogen rondsletten en vrouwen niet. Mannen zijn jagers, het is een oerbehoefte. […] Vaak wordt daar dan de evolutietheorie bij betrokken (mensen die over seksuele oerbehoeftes beginnen blijken vrijwel altijd opeens héél veel verstand van Darwin te hebben). […] Mannen zijn instinctief aangetrokken tot schoonheid en jeugdigheid, terwijl vrouwen op zoek zijn naar een stabiele relatie en status. Daarnaast hebben mannen de behoefte om (anoniem) hun genen zoveel mogelijk te verspreiden, terwijl vrouwen met één partner een kind willen opvoeden. […] Er zijn zoveel driften die ook uit de oertijd komen die we wel weten te beheersen en daar zijn we trots op. […] Het idee van mannen als actieve, en vrouwen als passieve wezens is een simplificatie en kwam grotendeel voort uit de vooroordelen van mannelijke wetenschappers, in plaats van uit daadwerkelijk bewijs. Sinds de jaren negentig is er namelijk steeds meer onderzoek dat aantoont dat het helemaal niet zo werkt.

Over de echte betekenis van consent:
Wij mogen kiezen wat we dragen: of dat nou van top tot teen bedekt is of slechts een diamanten string. Dit geldt trouwens net zo goed voor mannen. Iemands lichaam is niet beschikbaar tenzij er duidelijk ‘ja’ wordt gezegd. Instemming is niet de afwezigheid van een ‘nee’, het is de aanwezigheid van een actieve ‘ja’.

Bam, knal, pats! Dorien van Linge, vrouw van mijn hart. Goed gedaan!