Categorie: Hersenspinsels

Helemaal tot aan je grenzen

Helemaal tot aan je grenzen

door onbeschaamd ♥ 0 Leave a Comment

Iets in mij is moe. Het is uitgeput. Het heeft rust nodig, en stabiliteit, en routine. Lieve mensen eromheen. Zachtheid. Niets moeten. Alles kunnen. Diep en vrij ademhalen.

En dat iets heeft het nodig om te horen: ‘Wat ben jij goed bezig. Wat sta jij sterk in je schoenen. Weet je wel wat je hebt meegemaakt de laatste twee jaar? Diepe relatiecrisis. Vechten voor elkaar. Houden van, maar ook veel pijn. En beslissen dat die persoon, waarmee je je hele leven had willen doorbrengen, toch maar beter een andere rol zou krijgen in je leven. Een grondverschuiving: elf jaar aan verwachtingen en vanzelfsprekendheden schuiven onder je voeten vandaan. Nieuwe vragen, die je nu helemaal alleen moet oplossen. Alleen ook, met het besef dat je niet alleen afscheid neemt van iemand waar je zielsveel van houdt, maar ook van mogelijkheden. Deuren slaan dicht. Paden verdwijnen.’

‘En tegelijk blijven zoeken naar wat jij nodig hebt. Het is te veel voor je, alles tegelijk. Aan de ene kant vult het een leemte, aan de andere kant slaat het een nieuw gat. Weet je wel wat je hier aan het navigeren bent?’

‘Ja, het duurt lang, de regelingen bij de banken. Ja, dat had je eigenlijk op twee weken kunnen doen, in de plaats van twee maanden. Ik zie dat je gefrustreerd bent. En kwaad op jezelf. Als je had geweten wat je nu weet, had je het anders gedaan. Maar dat wist je niet. Lieverd: Je Wist Het Niet.’

‘Ik hou van je. Van je hele jou. Helemaal tot aan je grenzen. Ik hou van je verlangens. Ik hou van je gevoelens. Ik hou van je gedachten. Ik hou van je verleden. En ik hou van je toekomst.’

Brief aan L

Brief aan L

door onbeschaamd ♥ 0 Leave a Comment

L,

Ik zou zo graag met je bevriend blijven. Ik zou je zo graag beter leren kennen. Je doorgronden. Ik vind je interessant. Ik wil weten wie je bent, wat je drijft, hoe jij de wereld ziet en waar je gelukkig van wordt. Ik wil weten wanneer je een traantje laat, wat je razend maakt en of je bang bent in het donker.

In de plaats daarvan voel ik verdriet. Verdriet, omdat ik mezelf moet beschermen. Het ligt als een laagje om mijn borst heen. Ik voel dat het beter voor me is om afscheid te nemen van wat er tussen ons is. Van wat zou kunnen zijn. Dat voel ik al een tijdje.

Hier zijn geen schuldigen. Het is niet zo dat jij niet goed genoeg bent. Je bent goed genoeg zoals je bent. En het is niet zo dat ik te veeleisend ben. Ik voel gewoon wat ik nodig heb en daar vraag ik om. Aan jou om te beslissen of je daarop ingaat of niet. Dat is het. Geen wijzende vingers.

Er is alleen een dynamiek die niet werkt en mij ongelukkig maakt. Ik heb duidelijke, klare taal nodig. Hier, klets boem: dit heb ik nodig van jou. En, klets boem: dit zijn mijn grenzen. Geef jij ook even duidelijk aan wat jij van mij nodig hebt en waar jouw grenzen liggen, alsjeblieft?

Maar dat kan je niet. Ik denk niet dat jij voelt en weet wat je nodig hebt. Je vindt het wel fijn als anderen daar in jouw plaats een gooi naar doen. Dat laat je toe om kwaad te zijn op anderen als het niet lekker loopt, denk ik. En ik heb al gemerkt dat je het woord ‘grenzen’ erg eng vindt. ‘Zeg dat niet zo,’ zeg je dan. ‘Dat woord is zo beladen.’

Zo ben je gewoon. Ik kan daar zoveel termen en analyses op kleven als ik wil – zo ben je gewoon. En dat moet ik nemen of laten. Ik heb het twee jaar genomen, maar nu moet ik het even laten. Misschien tijdelijk. Misschien voor altijd.

Altijd, dat woord doet pijn. Ik vind het moeilijk.

L, ik wil je graag bedanken voor wat je in mijn leven tot nu toe betekend hebt. Je ongemakkelijke, grappige zelf. Je intellect. Je tiramisu. De lange gesprekken op café. De vleugjes seksuele spanning – ja, dat voelde ik. De memes. De onderdrukte lachbuien op kantoor.

Ik wens je het allerbeste. Echt waar: liefde, vriendschap, bevredigende intellectuele ontdekkingen, ontplooiing in je job, en de momenten van diep, spannend voelen waar je zo naar verlangt. Ik wens het je allemaal. Met heel mijn hart.

O.

10 dingen waar ik vandaag dankbaar voor ben

10 dingen waar ik vandaag dankbaar voor ben

door onbeschaamd ♥ 2 Comments

Vandaag heb ik me gefrustreerd gevoeld, en moe, depressief, ongelukkig. Maar ik weet dat zo’n dagen er ook mogen zijn. Ik wil mezelf eraan herinneren dat niet alles zwart is, door met een knalherdere spot van dankbaarheid te schijnen op tien heel specifieke dingen die me goed deden.

  1. Ik ben dankbaar voor de duizenden yogafilmpjes op YouTube. Elke dag volg ik er minstens één. Meestal voel ik me daarna beter. Het is niet vanzelfsprekend dat honderden en honderden yogaleraars hun kennis en tijd gratis online met me delen. Ik waardeer dat.
  2. Ik ben dankbaar voor mijn yogamat, die me ondersteunt en met de aarde verbindt. Ik kocht een yogamat uit kurk en ik vind dat symbolisch: kurk is een natuurproduct, de schors van een boom. Als ik op mijn mat lig, voel ik me vanuit mijn huisje in de stad toch verbonden met de natuur die zoveel voor ons doet.
  3. Ik ben dankbaar voor mijn yogablokken. Die heb ik nog maar een aantal weken, want ik zag ze lang als een luxe of iets extra. Maar dat zijn ze niet: ik gebruik ze elke dag. Tijdens mijn yogamoment, maar ook gewoon onder mijn poep tijdens het thuiswerken. Leve de verschillende houdingen, leve de yogablokken.
  4. Ik ben dankbaar voor mijn laptop. Het is ondertussen een oud ding, dat al vele jaren mijn robuuste sidekick is. Ik ben eraan gehecht geraakt. Elektronica lijkt meestal zo evident dat ik weleens vergeet dat de helft van mijn leven eraan ophangt. Voor de mogelijkheden die mijn laptop me geeft, ben ik dankbaar.
  5. Ik ben dankbaar voor het lekkere Indische eten dat aan mijn deur geleverd kan worden. Dat die mogelijkheid bestaat, is een life saver op lastige dagen. Mijn dankbaarheid gaat uit naar de koks die altijd paraat staan.
  6. Ik ben dankbaar voor mijn zachte, warme pyjamatrui die ik in de kringloopwinkel vond. Het is een trui die door tientallen handen is gegaan voor ze hier aan mijn lijf in de zetel is terechtgekomen: textielarbeiders, havenarbeiders, douaniers, winkelpersoneel, de vorige eigenaar… Ik vind het een fijne gedachte dat ik deel van die keten mag uitmaken.
  7. Ik ben dankbaar voor mijn nachtbeugel, die mijn tanden beschermt tegen het genadeloze knarsgeweld van mijn kaak als ik slaap. Als mijn gebit over twintig jaar nog niet tot stompjes van een paar millimeter is gereduceerd, is het dankzij dat stukje strak passend plastic en metaal.
  8. Ik ben dankbaar voor de pollepel in de keuken. Ja, haha, ik ben nu misschien grappig diep aan het gaan over zoiets alledaags, maar een pollepel is echt megahandig. Het zou kak zijn om soep over kommen of borden te moeten verdelen zonder een pollepel. Dus het is een ideaal gevormd stuk keukengereedschap dat ik apprecieer.
  9. Ik ben dankbaar voor de samenwerking met mijn collega S. Ondanks de afstand en de schermen en het digitale contact ben ik blij dat ik met zo’n open collega mag samenwerken, iemand die heerlijk recht voor de raap en menselijk en competent is.
  10. Ik ben dankbaar voor pijnstillers. Voor het grootste deel van mijn leven is dat zo evident: kan de pijn niet meer aan, hup, pijnstiller naar binnen. Maar Jezus, boeddha en het vliegend spaghettimonster, zo’n klein pilletje heeft me al zoveel keren door de dag geholpen. Pijnstillers geven mijn mottige worsteldagen een laagje vernis van welzijn en verlichting. Daar voel ik dankbaarheid voor.
Brief aan mijn lichaam

Brief aan mijn lichaam

door onbeschaamd ♥ 0 Leave a Comment

Lieve lichaam,

Ik besef dat ik je regelmatig confronteer met mijn frustraties over je gebreken, maar vandaag wil ik je bedanken voor alles wat je wel voor mij doet. Vandaag wil ik vieren wat er allemaal goed gaat en wat je mij allemaal geeft.

Bedankt benen en voeten, om mij overal heen te dragen. Te voet, met de fiets, met de step of met de go cart. Ik ben blij dat ik jullie heb. En dankzij jullie, voeten, kan ik mijn fancy glitterschoenen rocken. Multifunctionele kanjers of wat?

Bedankt handen. Ik weet bijna niet waar te beginnen. Jullie typen, schrijven, strelen, krabben, grijpen, knijpen, zwaaien en aaien. Jullie tikken, bonken, gebaren, onderstrepen, scheppen, meppen en groeten. Jullie zijn mijn helden.

Bedankt, huid, om mij bijeen te houden. Ja, zonder jou viel ik gewoon uit elkaar. Dat wil niemand. En dankzij jou kan ik voelen. Hoe heerlijk de zonnestralen voelen, of de zachte vacht van een kat, of deskundig masserende handen. Maar ook dat ik mijn hand zo snel mogelijk van die vlam moet terugtrekken. Je beschermt mij en krijgt daar amper waardering voor, maar je gaat gewoon door en door: knap.

Bedankt, hart, om op de achtergrond te blijven kloppen. Om mijn bloed te vervoeren. Je hebt het nog nooit opgegeven en daar ben ik je heel dankbaar voor.

Bedankt, longen. Het indrukwekkende proces dat jullie elke seconde uitvoeren, is magnifiek. Zuurstof binnenlaten, koolstofdioxide buitenlaten, en voor de rest vooral zorgen dat al het andere dat rondzweeft in die vuile buitenwereld dit lichaam niet binnenkomt: mooi werk.

Bedankt, knieën, voor jullie flexibiliteit. Buigen en strekken, de hele dag door. Jullie krijgen nogal een beetje gewicht en druk te verwerken. Bedankt voor het volhouden. En voor jullie schattige plopjes en krakjes.

Bedankt, ogen, voor jullie aanpassingsvermogen. Kijken in het donker, kijken in het licht, damn, we doen het allemaal. Het voelt bijna belachelijk jullie voor dat aanpassingsvermogen te bedanken, zo vanzelfsprekend vind ik jullie prestatie – maar dat is het niet. Ik ben heel dankbaar dat jullie elke dag en nacht voor mij werken.

Bedankt, lichaam, en tot de volgende keer!

O.

De feestdagen: dubbele gevoelens

De feestdagen: dubbele gevoelens

door onbeschaamd ♥ 2 Comments

Ik heb zo’n vreemde gevoelens bij de feestdagen dit jaar. De tijd lijkt al vele maanden onopvallend voorbij te gaan, zonder speciale mijlpalen, zonder terugkerende patronen. Elke week lijkt op de vorige. Als het donkerder wordt, begin ik normaal uit te kijken naar kerstigheid: kerstmuziek, een creatief versierde boom, kaartjes krijgen en kaartjes terugschrijven… Maar dit jaar voel ik niet veel in die richting. Mijn gevoel is sowieso al meer afgevlakt dan anders, door het ontbreken van energiegevers en menselijkheid rondom mij, maar toch: geen kerstverlangen. Er lijken behoorlijk veel inzichten op te komen ook, vooral rond het thema familie.

Toen ik nog een kind was, dacht ik op de Hollywood/family-is-the-most-important-thing-there-is-manier over mijn gezin en familie en de feestperiode. Ik voelde me in mijn familie niet gehoord en gezien, ik wrong me in allerlei bochten om goed in de groep te vallen, maar ik dacht dat dat normaal was. Zo was het toch overal? Dat zeiden mijn ouders toch. Wij waren normaal. Anyway, je hoorde overal dat familie héél belangrijk was, en dat de feestdagen zó bijzonder zijn, en dat mensen het leuk vinden om Kerstmis door te brengen met familie, dus zo moest het zijn, toch?

Als perfectionistisch, hard werkend en altijd lachend kind viel ik ook gewoon goed in de groep. Ik heb dan ook best goeie herinneringen aan het kerstfeest bij mijn familie, vooral de toxische familie van mijn papa. Veel cadeaus, veel harde lachbuien en veel felicitaties op dat fantastische schoolrapport. De feesten bij de familie van mijn mama, die ironisch genoeg veel gezonder, gevoeliger en minder toxisch is, vond ik toch maar wat saai.

Toen ik met J ging samenwonen, wou ik dat kerstgevoel vasthouden. J had zelf helemaal niets met kerst: zijn mama vond dat allemaal te veel werk, denk ik, en is niet actief gericht op welzijn en gezelligheid. Haar persoonlijkheid is heel passief. Als het niet vanzelf haar kant uitkomt, hoeft het niet. Dat maakte dat J amper verwachtingen had bij de feestdagen. Voor hem zijn dat gewoon maar dagen. Lekker eten en een boom? Prima wel. Maar helemaal niets van feestelijkheden? Ook prima. Dat was wel even een shocker hoor, voor mij. Hoe kan je nu kerst voorbij laten gaan zonder boom, zonder ballen, slingers en lichtjes? Zonder kaartjes en zonder wensen?

Zo kwam het dat ik tien jaar de kerstsfeer helemaal zelf heb getrokken. Met slingers en ballen op ons gemeenschappelijke studentenkot, met een kerstboom en een krans in ons huis. Met een kerstmenu en een kerstfilm. Met kaartjes naar mijn familie én kaartjes naar zijn familie. Met cadeautjes voor mijn kant én zijn kant.

Tegelijk brokkelde mijn aangename kerstgevoel jaar na jaar af. Toen ik mijn eigen waarden begon te ontdekken en mijn hoofd boven het maaiveld van mijn familie uitstak, door bijvoorbeeld geen vlees meer te eten en bewust kinderloos te blijven, vond mijn familie mij plots niet meer zo gezellig. Nee, ik was niet meer één van hen. Ik was vreemd en gevaarlijk. Hoewel we nog precies dezelfde mensen waren, hoewel we nog steeds openstonden voor grappen en gekkigheid en gezelligheid en verbinding en een goed gesprek, kon mijn familie er niet goed mee om dat we een beetje anders waren.

Of misschien vul ik dat te veel in voor hen en besefte ik plots welke dynamieken er speelden. Dat kan ook. In elk geval raakte mijn kerstervaring stukje bij beetje gevuld met een ander, vervelend gevoel, naast die oude gezelligheid. Het gevoel van: we móeten daar gaan zitten, maar we gaan er gewoon maar even door. Als ik mijn mond niet te veel opentrek en de pijnlijke opmerkingen van me laat afkaatsen, is het zo voorbij. Als ik me maar goed voorbereid, me schrap zet en een extra sessie bij de psycholoog inlas, zal ik hopelijk niet te gebroken zijn na de familiefeesten. Niet goed hé?

2020 is zo anders en zo beperkt, maar dat doet me beseffen dat er nog maar een klein stukje kerstverlangen overblijft. En als ik dat kleine stukje kerstverlangen uitpak, vraag ik me af of het nog wel iets betekent. Mijn familie zien? Eigenlijk doe ik dat vooral uit schuldgevoel. Omdat het moet. Omdat ik ze toch iets verschuldigd ben, of niet? Omdat ze mij een centje in een enveloppe willen geven en ik in ruil daarvoor een dag moet doen alsof ik iemand ben die ik niet ben. Omdat ze vroeger goed voor mij hebben gezorgd.

Dat geeft gemengde gevoelens dit jaar. Het is zo vreemd: rationeel gezien zou ik heel blij kunnen zijn dat het dit jaar allemaal niet hoeft. Dat ik mijn Kerstmis mag vormgeven zoals ik zelf wil. Aan de andere kant voel ik me gigantisch schuldig dat ik mijn familie niet kan zien. En dat zegt misschien al veel: ik mis ze niet. Ik voel me alleen schuldig. Alsof ik ze mijn toneeltje verschuldigd ben. Het schuldgevoel zit echt in mijn lijf en op mijn adem. Na al die jaren voelt het dus nog steeds alsof ik ze het zogenaamde allerbeste van mezelf moet geven, met een grote blinkende strik errond. Het schuldgevoel is zo groot en vermoeiend dat ik zelfs geen ruimte meer heb om zelf een goed gevoel te maken bij de feestdagen. Dus hier staat geen boom dit jaar. Geen lichtjes en geen krans. Vreemd, maar ook oké. Het lijkt me fijn om een opgelucht gevoel te kunnen ervaren, maar dat is er dus voorlopig niet.

Misschien hoef ik hier voorlopig niets mee. Misschien mogen die verwarrende, gemengde gevoelens er gewoon even zijn dit jaar. Ik neem ze mee. Ze worden gezien en gehoord, maar ze zitten niet aan het stuur. Dat is precies wat zij én ik nodig hebben. Uiteindelijk moeten we helemaal niets met kerst. Ik blijf dicht bij mezelf en ik zie wel wat de volgende jaren me brengen.

Brief aan K

Brief aan K

door onbeschaamd ♥ 0 Leave a Comment

Lieve K,

Ik hoop dat ik met deze brief mijn boekje niet te buiten ga, maar ik voelde de nood om je deze boodschap toch eens mee te geven.

We willen met zijn allen meer inzetten op feedback geven en ontvangen. Op leren van elkaar. En terecht. Maar omdat jij de baas bent, hebben de meeste collega’s een beetje de poepers om jou feedback te geven. Er is nochtans heel veel goeie feedback te geven. Maar de schrik leeft om als een slijmerd gezien te worden als je positieve feedback geeft aan de baas. Anyway. Here we go.

Ik heb in het verleden gemerkt dat je meestal uit de lucht lijkt te vallen als ik jouw sterktes probeer uit te spreken. Toen ik je liet weten dat jij zo ongelooflijk vlot en natuurlijk kan omgaan met de meest uiteenlopende soorten mensen – maar écht K, dat valt op, wat een gave – leek het alsof je dit talent bij jezelf nog nooit opgemerkt had.

Dus daarom vind ik het extra belangrijk je te laten weten dat je een fantastische leider bent. Je geeft het team het volste vertrouwen en dat is geen evidentie. Je luistert oprecht naar nieuwe ideeënpistes. Je neemt onze zorgen serieus. Je inspireert de halve stad met je gedrevenheid. Ik heb nog nooit iemand ontmoet die jou geen fijne persoon vindt. Niet dat het nodig is dat iedereen je leuk zou vinden, maar toch: hoe zot is dat!!

Tegelijk merk ik dat de veranderingen van de laatste maanden je een beetje aan het wankelen brengen. Heel menselijk natuurlijk, want wat een traject is dit! Jij die het altijd zo intuïtief aanpakte (met succes!) komt nu ineens tegenover een reeks mannen te staan die het ‘professioneler’ willen. Kwantificeerbaarder. In grote woorden te vatten. Dat aanvoelen? Dat is niet kwantificeerbaar, niet benoembaar, dus dat nemen we niet mee.

Maar weet je, jouw zachte en heel accurate instinct heeft ons unieke team gemaakt tot wat het is. We delen dezelfde ingesteldheid, dezelfde normen en waarden en hetzelfde respect voor elkaar. Dat haal je niet uit een lijstje met technische vereisten. Dat leid je af uit face-to-face gesprekken die viben of net niet viben. Ooit wordt de accuraatheid van dat voelen nog wel eens aangetoond door de wetenschap. Als de wetenschap een beetje meer feminiseert misschien.

Ik merk bij mezelf dat ik schrik heb dat die mannen met hun grote woorden je zullen platwalsen en zo je fantastische eigenheid en instinct eruit zullen persen. Dat instinct van jou vind ik net heel nuttig. Het heeft ons ver gebracht. Uiteraard mag je helemaal zelf kiezen hoe je wil reageren, maar weet dat ik achter jou en je gevoel sta. Ook ik vind dat je beslissingen over samenwerkingen óók op je gevoel mag baseren.

Veel sterkte tijdens het proces. Of nee, net veel zachtheid. Dat wens ik je toe. Dat je vol vertrouwen in je eigen kunnen, ervaring en instinct tegenover die mannen kan gaan staan, als het niet goed voelt, en dat je kan zeggen: ook mijn gevoel telt mee.

Liefs,

O

Hoe het nu met mij gaat

Hoe het nu met mij gaat

door onbeschaamd ♥ 3 Comments

Mijn gezondheid

Ik ben een stuk sterker geworden. Drie jaar geleden wist ik niet of ik ooit beter zou worden. Of ik ooit zonder pijn zou leven. Of ik me ooit rustig en ontspannen zou kunnen voelen. En kijk nu eens. Dankzij mijn robuuste dagschema en uitgebreide zelfzorgroutine – zo goed als een halftijdse job voor mij – kan ik me nu bij momenten weer de oude voelen. Die oude, vrolijke, energieke, optimistische en gedreven O.

Natuurlijk gaat het nog op en af. Natuurlijk heb ik het nog regelmatig lastig. Mijn klachten zijn niet weg, ze zijn alleen minder overweldigend. Als ik mezelf vergelijk met mensen die nooit chronisch ziek zijn geweest en hun dag gedachteloos doorlopen zonder meerdere keren gedwongen te worden te rusten, voel ik het soms steken. Ik kan niet zomer even een dagje doordoen, een avondje afspreken of zelfs een paar uur aan een stuk iets onverwachts doen zonder daar een gigantische weerslag van te voelen.

Maar al bij al zit ik aan de kant van de dankbaarheid. Ik ben sterk genoeg om elke dag een beetje yoga te doen – ja, ook de staande poses tegenwoordig. Ik ben sterk genoeg om elke week één of zelfs meerdere keren vrienden te zien. Ik ben weer sterk genoeg om onverwachte tegenslagen op te vangen zonder compleet te crashen. Mijn veerkracht is gegroeid. Ik ben trots.

Op het werk

Negen maanden geleden ging ik na vele jaren ziekte opnieuw betaald aan het werk. Voor 30%. De opstart was zwaar, heel zwaar. Nadat de feestelijke start was afgezwakt, waren de eerste drie maanden een grote beproeving. Jammer genoeg heb ik daar chronische hyperventilatie opgedaan, wat nog steeds voelbaar is. Maar na een half jaar begon ik me beter te voelen. Het was alsof er weer wat ruimte kwam om te ademen, om te genieten zelfs. En nu, negen maanden later, voel ik zelfs de ruimte om op te bouwen.

Vanaf eergisteren werk ik 35%. Die extra 5%, dat zou voor de oude O en vele andere mensen helemaal niets geweest zijn. Maar voor mij nu is dat opnieuw een overwinning en een schouderklopje voor mezelf. Als dit goed loopt, ga ik vanaf januari voor 40% aan de slag. 40%, dat zijn vier halve dagen: maandag-, dinsdag-, donderdag- en vrijdagvoormiddag. Voor de eerste keer in jaren zal ik weer twee dagen na elkaar werken zonder me daar absoluut gebroken door te voelen.

En natuurlijk telt niet alleen het cijfer van mijn percentage. Ik heb ook geleerd mijn hoogsensitiviteit meer te omarmen. Ja, ik werk trager dan veel van mijn minder gevoelige collega’s. Ik zie bovengemiddeld af in het landschapskantoor. Alle prikkels vang ik op. Maar ik werk nauwgezet. Ik zie details. Ik leg verbindingen. Ik denk out of the box. En ik zorg voor de lijm in het team, door mijn empathie en expliciete aandacht voor het welzijn van alle collega’s. Dat mag ik ook als een kwaliteit zien.

Mijn relatie

Terwijl ik mijn veerkracht voel groeien, stormt het in de relatie. Misschien is storm niet het juiste woord voor wat er speelt, maar in mijn hoofd stormt het wel. Eigenlijk is er op de relatiezee geen enkel golfje te bekennen, geen zuchtje wind. Mijn partner J ging een jaar geleden al door een depressieve periode. Toen stormde het ook in mijn hoofd. Nadat ik erop aandrong, ging hij een therapeut opzoeken. Daarbij is hij drie keer geweest. Na de sessies voelde hij zich ook echt even beter, dus na de derde keer was zijn uitleg: ik heb het niet meer nodig.

Zijn beslissing natuurlijk. Maar ondertussen moeten we onder ogen zien dat die drie sessies maar een plakkertje op een gigantische wonde waren. Die apathie, de complete onverschilligheid, het niets voelen: dat is er de laatste maanden weer heel duidelijk ingeslopen.

In het begin merkte ik dat niet goed. Ik voelde alleen heel vaag dat er iets niet helemaal goed zat. Maar plots spoelde het over me heen: daar is het weer. Als J zich zo apathisch voelt, dan trekt hij zich helemaal terug in zichzelf. Geen communicatie meer. En daar kan ik me heel kwaad bij voelen. Ik merk dat ik er heel goed mee kan omgaan als de mensen die ik graag zie zich verdrietig voelen, of kwaad, of bang. Maar als ze me buitensluiten? Dat komt hard aan.

Dankzij de aanmoedigingen van mijn lieve therapeut E kon ik J er toch van overtuigen terug met therapie te beginnen bij iemand anders. Want de ene aanpak is de andere niet, de ene therapeut is de andere niet. Volgende week gaat hij voor de eerste keer. Ik denk dat hij heel veel schrik heeft. Maar ik ben wel heel blij dat hij die stap zet. Hoe het verder zal lopen? Geen idee. Dit is voor mij een grote oefening in geduld en vertrouwen.

Rondpoepen

Ik vind het heel belangrijk dat ik het openen van de relatie van mijn kant nooit zal zien als een manier om aan lastige situaties te ontsnappen of om emotionele behoeftes te bevredigen die afgebrokkeld zijn in de relatie. Daarom ben ik nu meer afwachtend als het aankomt op mijn voornemen om de wereld te verkennen. De relatie op zich vraagt al veel energie op dit moment.

Tegelijk wil ik mezelf niet helemaal leeggeven in het zorgen voor J. Als er iets is dat ik heb geleerd uit jaren ziek zijn en daarbij gebukt gaan onder depressieve gevoelens, is dat ik mijn eigen behoeftes niet mag vergeten. Ik wil blijven voelen wat ik zelf nodig heb, en mezelf dat in de mate van het mogelijk gunnen.

Dus: ik zit opnieuw op Tinder. Het is dubbel hoor, want ik vind dat een hele slopende app. Maar ik heb mezelf de voorbije maand wel een beetje spanning gegund: ik ben op één date geweest met een Tindermatch die me heel fijn leek. Achteraf leek het vooral op papier – of in de chat – goed geklikt te hebben met haar en ontbrak in het echt de vonk. Intimiteit of seks kwam er dus niet en daar ziet het ook niet naar uit. Maar dat is oké. Ik heb toch weer een avontuur beleefd.

Leuke dingen die gebeurd zijn sinds ik weer aan het werk ging

Leuke dingen die gebeurd zijn sinds ik weer aan het werk ging

door onbeschaamd ♥ 2 Comments

Op 6 januari ging ik na een lange, harde periode van ziekte terug betaald aan het werk. Ik heb nu een aanstelling voor 30%, drie halve dagen: voor veel mensen een kleine prestatie, maar voor mij een grote mijlpaal. Die overgang vroeg om een aanpassing van mijn routines. Routines die mij rechthouden. Ik had me goed voorbereid, maar de weerslag van de overgang was groter dan ik had verwacht.

De voorbije maand was dus best wel mottig. Ik voelde me geradbraakt en wazig. Concentreren was moeilijk. Slapen lukte amper. Mijn stressniveau na een halve dag werken ging through the roof and beyond. Aan de buitenkant zag ik er misschien vrolijk als altijd uit, maar aan de binnenkant was het afzien.

En toch waren er leuke momenten! Toch deed ik dingen die me gelukkig maakten. Omdat ik nu tijdelijk zo uitgeput ben dat ik niet goed dingen kan onthouden, en de pareltjes me soms ontglippen, heb ik mijn agenda erbij gehaald om een lijstje te maken van alle goeie dingen die toch gebeurd zijn sinds 6 januari.

  1. Ik zag mijn supercoole metekindje S twee keer.
  2. Ik had een intiem gesprek met M, de mama van dat metekindje en ondertussen een goeie vriendin. De diepte induiken en zo connectie maken, dat vind ik fantastisch.
  3. Ik deed een escape room met een groepje studievrienden (de Jumanji-kamer bij ExitRoom Leuven, za-lig). En we raakten er nét op tijd uit, victorie!
  4. Ik had voor het eerst in mijn leven seks met iemand anders dan J. You heard it! Ik was te moe om erover te bloggen, maar HET IS GEBEURD. Het was niet perfect, maar heel leuk. Dit wil ik meer doen!
  5. Ik ging naar de leesclub van mijn vriend J. We lazen het kortverhaal Story of Your Life van Ted Chiang, waarop de film Arrival is gebaseerd. Aanrader! En we hadden interessante discussies over de impact van de taal die je spreekt op hoe je de werkelijkheid beleeft.
  6. Ik ging samen met H, één van mijn nieuwste vriendinnen, naar de Jenna in Leuven om oorbellen te laten steken. Voor haar de eerste oorbellen, voor mij tweede gaatjes. We hadden de behoefte om iets spannends en puberachtigs te doen. Ondertussen zijn die gaatjes hier aan het etteren like hell maar toch: worth it.
  7. Ik ging iets drinken met L bij Life Bar (waar ze de beste kurkuma latte’s hebben).
  8. Ik ging heel spontaan even een theetje drinken bij H thuis.
  9. Mijn vriendin Z kwam eten en we hebben heerlijk gechild, gek gedaan, gelachen en vooral goed gepraat. Ik was echt doodmoe die dag, en de volgende dag niet veel waard, maar het heeft me toch deugd gedaan. Gewoon informeel mogen binnenspringen bij elkaar en jezelf zijn en flauwe ongrappige grappen vertellen en de schijn van ‘alles is altijd oké’ niet moeten ophouden: daar leef ik voor.

(En er was ook een andere mijlpaal, die misschien niet direct uitzinnig leuk was, maar wel belangrijk: J en ik bezochten voor de eerste keer een seksuoloog. Onze verschillende seksuele behoeften zijn geen breekpunt, maar we waren nieuwsgierig of een professional daar een ander licht op kon schijnen. Het werd uiteindelijk niets, want de aanpak lag ons niet zo, maar het is toch leuk om die ervaring te hebben.)

Ik ben best wel trots dat ik geleerd heb om leuke dingen voor mezelf in te plannen, net als het heel moeilijk gaat. Net die leuke dingen houden de depressie op een afstand en zorgen ervoor dat je leven de moeite waard blijft. Ze zorgen ervoor dat er méér is dan alleen maar werk en herstel van een ziekte. Leuke dingen zorgen ervoor dat je de tijd en je pijn even vergeet. Ze zorgen ervoor dat je voelt dat je leeft.

5 goeie dingen aan de donkerste dagen van het jaar

5 goeie dingen aan de donkerste dagen van het jaar

door onbeschaamd ♥ 2 Comments

We zijn nu echt in het donkerste putje van het jaar hé. Donkerder wordt het niet. Opstaan: donker. Vertrekken naar het werk: donker. Terug thuiskomen: donker. Nog een wandelingetje gaan doen: donker. Gaan slapen: donker. En koud!

Meestal is het over die donkere, koude dagen van bluh, bah, jakkes en ètje, maar we gaan eens positief proberen te zijn en alles van de goeie kant bekijken.

  1. Dit is de ideale periode om kaarsen aan te steken. In de zomer is dat niet eens gezellig, want je ziet de vlammetjes amper en het is al zo warm.
  2. Dit is de ideale periode om bij een open haard of een vuurkorf te zitten. Lekker in de gloed. Vuur, vuur, oermensnatuur.
  3. Nu kan je je fancy winterjas aandoen. En je fancy sjaal. En je fancy muts. En je fancy handschoenen. Een beetje leuk, toch?
  4. Warme chocomelk, warme theetjes en glühwein! Gezellig, gezellig. En de ideale tijd om je tas Instagramgewijs met beide handen vast te houden.
  5. Dit is het moment om stiekem dicht tegen die hottie te gaan staan, dichter bij die hunk naast je in de zetel te kruipen, en wat dichter bij je crush te stappen. Want o, het is zo koud, en o, het is zo eng in het donker, laten we elkaar beschermen. Wink wink.
5 liedjes waarmee ik heb meegezongen vandaag

5 liedjes waarmee ik heb meegezongen vandaag

door onbeschaamd ♥ 0 Leave a Comment

Al dan niet vals.

South of the Border (Ed Sheeran, Camila Cabello, Cardi B) – ik vind Ed Sheeran wel goed, waarom krijgt die nu zo veel kritiek? Zo’n schattig, spontaan, rost, gek getatoeëerd kereltje. Go Ed!

Sucker (Jonas Brothers) – aah yes, ik ben een sucker voor dit liedje.

The Man (Taylor Swift) – lekker feministisch liedje, helemaal mijn piece of cake.

Good as Hell (Lizzo) – Lizzo, body positivity queen, wat een dame, ik heb het gevoel dat ze the game van de populaire cultuur helemaal omgooit, en zo terecht ook. En ze heeft supermooi haar.

7 rings (Ariana Grande) – Ariana maakt alles sexy. I want it, I got it. En dat haar!

De 10 geboden

De 10 geboden

door onbeschaamd ♥ 0 Leave a Comment
  1. Werk hard.
  2. Werk hard.
  3. Werk hard.
  4. Werk hard.
  5. Werk hard.
  6. Werk hard.
  7. Werk hard.
  8. Werk hard.
  9. Werk hard.
  10. Zorg dat je genoeg ontspant, veel beweegt, gezond eet, tijd maakt voor vrienden en familie, je hobby’s onderhoudt, investeert in je relatie en elke dag zelfzorg inbouwt. Geef niet toe dat je het moeilijk vindt, want iedereen heeft het moeilijk.
Is het niet cool

Is het niet cool

door onbeschaamd ♥ 0 Leave a Comment

Is het niet cool dat er op de wereld allerlei mensen rondlopen die dankzij hun eigen ervaringen inzichten over het leven hebben die jij zelf nog niet hebt?

Is het niet cool hoeveel er te leren valt van andere mensen als we echt goed naar hen luisteren?

En is het niet cool als andere mensen de moeite doen om eens echt heel goed te luisteren naar wat jij te vertellen hebt?

3 muziekfilms die ik de voorbije weken zag, gerangschikt van goed naar minder

3 muziekfilms die ik de voorbije weken zag, gerangschikt van goed naar minder

door onbeschaamd ♥ 1 Comment
  1. Rocketman
Taron Egerton in Rocketman (2019)

Ah, Taron Egerton. Love him! Wat een acteur. Ik was een grote fan van de heerlijk flauwe en toch sterke Kingsman-films, waarin ik hem voor het eerst zag acteren. Maar die Taron kan nogal wat rollen aan, zeg! In Rocketman is hij een hele overtuigende Elton John, zo aangrijpend.

Eerlijk gezegd, ik was vóór ik de film zag niet de grootste Elton-John-kenner. Er passeerden een paar liedjes waarvan ik dacht ‘ah, dat is blijkbaar van Elton John!’ Maar nu ben ik helemaal mee op de Elton-trein. En ook: de muziek zit zo mooi verwerkt in het verhaal, visueel en auditief echt goed gedaan.

Rocketman: would recommend. 100%.

*

2. Bohemian Rhapsody

Movie Bohemian Rhapsody - Cineman

Oké, Rami Malek is ook een steengoeie acteur, net als Taron Egerton. Maar op de een of andere manier zie ik hem iets minder graag spelen. Er hangt altijd zo’n randje passiviteit aan hem, een beetje een lege blik. Anyway, wel een indrukwekkende prestatie van hem om Freddie Mercury tot in de puntjes te belichamen. Alle bandleden van Queen waren trouwens fantastisch realistisch: kostuum, haar, kleding, spreekstijl, alles.

Een grote Queen-fan was ik vóór deze film ook niet. Er passeerden dus ook hier nogal wat liedjes waarvan ik dacht ‘tiens, dit is dus een liedje van Queen!’ Ik ben nogal into de hedendaagse popcultuur, topqueen Lizzo en zo. Oudere pop- en rockmuziek leek me zo passé, irrelevant en braafjes. Maar het kan verkeren, zoals ze zeggen. Want nu ben ik wel fan. Wat een geniaal gewaagde zet was het inderdaad om een gevaarte als Bohemian Rhapsody als single te durven uitbrengen. Maar de knaller van de eeuw werd het dus wel.

Bohemian Rhapsody: goeie film, maar geen life changer.

*

3. Yesterday

Yesterday DVD Release Date September 24, 2019

Ik wou Yesterday zo graag zien! De trailer zag er fantastisch uit. En grappig. En joehoe, alle liedjes van The Beatles in één film, leukleukleuk. Maar de film zelf vond ik eerlijk gezegd nogal slapjes. Niet rotslecht, maar in vergelijking met de knallers Rocketman en Bohemian Rhapsody echt wel slapjes.

Zoek je een film om op te zetten tijdens je Netflix and chill-moment, zo van, we starten de film, maar het is vooral een excuus om te beginnen foefelen en tegen het einde van de film zijn we hopelijk verstrengeld in een passionele coïtus, neem deze dan maar. Niet zo erg als je een stukje mist.

Yesterday: gemiddeld. Zeer gemiddeld.

*

En nog even dit: kijk naar die kaaklijn. De Taron. Oh my god. Messcherp. Als hij zo naar mij zou lachen, zouden mijn kleren vanzelf afvallen. Even mijn vibrator uit de kast halen.

Taron Egerton by Gage Skidmore 2.jpg
Songtrack van mijn dag

Songtrack van mijn dag

door onbeschaamd ♥ 0 Leave a Comment

Ugh, die thumbnail met sigaret. Nee, nee, nee. Maar voor de rest: wat een topdame, met een topstem, met een topsound. Ah, Nina.

En de versie van Michael Bublé. Ik hou wel van Michael Bublé. Hij wordt vaak uitgelachen of weggezet als soft, generisch en populair, maar blijkbaar bevalt mij dat wel, die softe, generische en populaire sound. En dat heerlijk kitscherig spionnensfeertje van de clip, yeah baby.

Welke versie vind jij beter?

10 dingen waar ik vandaag dankbaar voor ben

10 dingen waar ik vandaag dankbaar voor ben

door onbeschaamd ♥ 1 Comment

❤ 1 ❤
de heerlijke rozenbottelthee uit de tuin van een vriendin

❤ 2 ❤
een spontane woordenwisseling met een man voor de deur van de bib

❤ 3 ❤
het warme, zachte wollen truitje dat ik heb gekregen van iemand die het niet meer droeg

❤ 4 ❤
en mijn coole geruite plooirokje dat ik ook heb gekregen van iemand die het niet meer droeg

❤ 5 ❤
J die zomaar achter me kwam staan om mijn haar te strelen

❤ 6 ❤
de soepstengels die voorbij de houdbaarheidsdatum waren en die ik dan maar gratis meekreeg in de winkel

❤ 7 ❤
het enthousiasme van mijn collega’s tijdens de brainstorm over onze kerst-teamdag

❤ 8 ❤
de geur van wierook

❤ 9 ❤
hoe lief mijn vriendin M, de moeder van mijn metekindje, is

❤ 10 ❤
dat ik in een veilige stad in een veilig land woon

10 gelukjes die stuk voor stuk niet te koop zijn.

Mijn anti-bucketlist

Mijn anti-bucketlist

door onbeschaamd ♥ 4 Comments

Fuck bucketlists. Het leven is al moeilijk genoeg. Ik hoef geen extra druk. En ik ben zo wel goed genoeg. Hier is een lijst van 20 dingen die ik niet wil gedaan hebben in mijn leven:

  1. bungeejumpen
  2. skydiven
  3. een wijncursus volgen
  4. Beyoncé ontmoeten
  5. op alle continenten van de wereld geweest zijn
  6. trouwen en kinderen krijgen
  7. de Mount Everest beklimmen
  8. meedoen aan een talentenjacht
  9. de belangrijkste musea van Europa bezoeken
  10. lid worden van de mile high club (dat betekent seks hebben in een vliegtuig, voor de babyboomers en ouder, en ik zie niet in hoe dat de rest van mijn leven zo veel aangenamer zou maken, alleen dat ik op elk feestje zou hopen dat iemand me vraagt of ik dat al gedaan heb want anders was het voor niets)
  11. stinkend rijk worden
  12. op safari gaan in Afrika
  13. een ballonvaart doen
  14. salsalessen volgen
  15. een moto kopen
  16. op mijn eentje met de rugzak door Zuid-Amerika trekken
  17. zwemmen met haaien
  18. alle grote filosofen lezen
  19. een marathon lopen
  20. mijn eigen bed & breakfast beginnen

Fuck. That. Shit.