Weet je wat een goede remedie is tegen perfectionisme? Dingen de wereld insturen waar je niet 100% tevreden mee bent.

Hier post ik soms teksten waar ik een slecht gevoel bij heb. Teksten waarvan ik denk dat ik ze maar beter nog een keer of drie herwerk. Teksten die ik veel te hard vind, of net te soft, of te generisch.

Op het werk stuur ik soms eens een e-mail die ik niet heb herlezen. Of maar één keer. Of ik stuur een tekst in die ik niet gevarieerd en interessant genoeg vind. Tijdens vergaderingen stel ik soms een vraag die me dom lijkt of waarop ik het antwoord misschien had moeten weten.

In gesprekken met vrienden en onbekenden flap ik er gewoon spontane reacties uit. Ook als ik ze al veel te stom of hard of oordelend vind op het moment dat ze mijn mond verlaten. Ook als ik me waardeloos voel en het gevoel heb dat ik met mijn opmerking toch niets bijdraag.

En eerlijk? Soms sla ik zo’n harde flaters. Soms zijn mijn teksten inderdaad wat flauwtjes. Soms staat er eens een spelfout in een e-mail. Soms beledig ik per ongeluk iemand. Maar niet altijd, en zelfs niet meestal. Want perfectionisten als ik overdramatiseren de kans dat er iets grandioos misloopt als we geen perfectie afleveren. En perfectionisten als ik grijpen ook één misgelopen situatie aan om ons controleniveau nóg verder op te drijven, zodat het zeker niet nog eens gebeurt. En dat kost véél te veel energie in vergelijking met wat het oplevert.

Dus ik probeer het met opzet los te laten. En ja, auw, wat doet dat soms pijn, de controle loslaten. Maar ondertussen heb ik geleerd door dat gevoel heen te gaan. Ik heb ermee leren leven om iets af te leveren dat ik 6/10 zou geven, en ik heb gemerkt dat wat ik zie als 6/10 dikwijls al veel beter is dan wat er eigenlijk gevraagd wordt.

Ik heb geleerd los te laten, energie te besparen, en een imperfect mens te zijn. Net als iedereen.