Praten over menstruatie is nog steeds een beetje taboe. Dat is jammer, want door open met elkaar te praten over natuurlijke lichaamsprocessen kunnen vrouwen er bijvoorbeeld sneller achter komen als er ergens iets niet helemaal goed zit, daarmee een dokter opzoeken, en op tijd ingrijpen. En als we onder elkaar in alle openheid durven praten over wat ons lichaam doet, hoe dat voelt en hoe het eruit ziet, zijn we ook beter getraind om alle details met dokters en andere hulpverleners te delen. Want dan is het no big deal meer. Durven praten over menstruatie kan mensenlevens transformeren.

Daarnaast vind ik het eigenlijk ook gewoon veel aangenamer om zo’n fundamenteel deel van mijn vrouwelijkheid niet te moeten verstoppen. Het mannenlichaam moet niet de standaard van de maatschappij zijn. Wat omgaat in een vrouwenlijf is óók standaard en normaal.

De laatste tijd zag ik op social media regelmatig de opmerking voorbijkomen dat het zicht van bloed in actiefilms en gewelddadige videospelletjes heel normaal is. De spetters druipen van het scherm. Maar menstruatiebloed, dat helemaal vreedzaam en natuurlijk uit vrouwenlijven drupt, wordt nog altijd krampachtig verstopt. En jeetje zeg, inderdaad!

Reclamespotjes voor tampons en maandverbanden zijn gelukkig niet meer zo eufemistisch als in de jaren 50, maar het menstruatiebloed dat zou moeten opgevangen worden, wordt toch maar nog steeds vervangen door een cleane, blauwe vloeistof. Is dat niet bizar? Het is nochtans niet dat onze tere oogjes het zicht van een paar druppels op bloed lijkende vloeistof niet kunnen verdragen, want Quentin-Tarantinofilms gaan er anders vlot genoeg in. Het is gewoon dat het menstruatiebloed is. Op Instagram worden beelden van doorgelekte bloedvlekken zelfs gecensureerd! Want o zo schokkend.

Ik durf in het bijzijn van mijn partner mijn menstruatiecup legen of mijn maandverband vervangen. Niet dat hij dat moet zien, maar als hij passeert en mijn bloody mess te zien krijgt dan kijken we daar allebei niet van op. Oké, heel misschien heb ik hem wel al eens geroepen om te laten zien hoe spectaculair veel bloed er op korte tijd in mijn menstruatiecup was verzameld. Maar dat zal wel niet voor iedereen zijn.

Schokkender vind ik het dan nog dat ik af en toe van een grown ass volwassen man die al verschillende relaties met vrouwen heeft gehad, te horen krijg dat hij nog nooit menstruatiebloed heeft gezien. NOG NOOIT. Of dat mannen bijvoorbeeld denken dat je toch niet door een jeansbroek kan bloeden, want dat is toch superdikke stof? Of dat een man keiverbaasd opkijkt bij de mededeling dat vrouwen vaak subtiel vragen elkaars poep even te checken om te zien of ze niet doorgelekt zijn – wauw, wat een fenomeen!

Bij deze vond ik het dus nodig om alle registers open te trekken en te tonen: zo ziet een menstruatie eruit. De mijne toch, want alle vrouwen zijn verschillend.

Omdat ik zo’n ecowarrior ben, gebruik ik wasbare maandverbanden en een menstruatiecup. Met veel plezier, want wasbare maandverbanden zijn keizacht en comfortabel. Ik heb een super heavy flow dus gebruik ik meestal een cup in combinatie met een maandverbandje. Dit was een maandverbandje op een lichte dag – licht voor mij toch.

Tijdens mijn zwaarste dagen zit mijn menstruatiecup ongeveer drie of vier keer per 24 uur vol. Ik vind het legen ervan best wel bevredigend. Wauw, zo veel bloed, helemaal zelf gedaan! Dan was de pijn toch niet voor niets, zogezegd.

Een paar uur geslapen en net op tijd wakker geworden, want veel kon hier niet meer bij. Tijdens mijn menstruatie slaap ik echt niet lekker. Ten eerste heb ik zo. veel. pijn. en ten tweede ben onrustig omdat ik het bloed voel druppen en nogal krampachtig in een houding probeer te liggen met de minste kans op bloedvlekken in de lakens.

Bloedvlek in onderbroek. Geen nieuws.

Bloedvlekken op de lakens, aaargh, en dan hopen dat het niet ook nog door de matrasbeschermer is.

De wasmachine halverwege mijn menstruatie. Het bloedvlekkenmuseum.

Is dit herkenbaar voor je? Schokkend? Vreemd? Overbodig? Of net fijn om te zien dat jij helemaal normaal bent?