Mei 2020 was mentaal de moeilijkste maand in een hele lange tijd voor mij. Op mijn mood tracker app zie ik maar drie goeie dagen deze maand, en ik herinner me dan nog dat ik twijfelde of ze wel echt goed waren, toen ik ze invoerde.

Ik zat gewoon heel, heel diep in mijn eigen gedachten en emoties, en die kunnen overweldigend zijn. Er waren ook nieuwe lichamelijke klachten, zoals kortademigheid, die veel piekergedachten in gang zetten. En er was een week van quarantaine na een mogelijk coronabesmetting. Ook niet zo licht. Gelukkig was de test negatief.

Maar gisteren zag ik mijn vriend en collega L. Zoals wel vaker gebeurde deze maand, twijfelde ik of ik wel zou gaan. Als ik me zo slecht voel, weet ik niet of ik een afspraak met vrienden wel aankan. Maar uiteindelijk doet het me meestal deugd, zelfs als het een wandeling op afstand is.

Over L heb ik al veel dubbele gevoelens gehad, maar ik ben blij dat ik het contact nog niet opgegeven heb. We hebben al een paar ongemakkelijke gesprekken gehad, waarbij ik duidelijk mijn grenzen stelde en hem probeerde te doen begrijpen waarom sommige dingen die hij om te lachen zegt, wel echt kwetsen. Dat was nieuw voor mij en ik vond dat moeilijk, maar hij heeft mijn vertrouwen niet beschaamd en probeert duidelijk rekening te houden met die grenzen.

L en ik gingen gisteren een kort rondje wandelen bij de Abdij van Park en zonder dat hij het zelf goed besefte, haalde hij me helemaal uit de diepte. De uren voor onze afspraak had ik me zo down en verloren gevoeld. Moedeloos, omdat ik niet meer wist wanneer ik me wél nog eens goed zou voelen, en ook moe van al de energie die ik in zelfzorg stak, die niets leek op te leveren. Maar de uren na ons gesprek voelde ik me weer licht en verwonderd dat het zo gemakkelijk kon zijn om te leven.

Wat hij vooral deed, was goed luisteren. Oprecht geïnteresseerde vragen stellen en gewoon luisteren, tot ik uitgepraat was. Zonder daar meteen eigen ervaringen of adviezen tegenaan te gooien. Dat is zo krachtig. Ik voelde me gehoord en gezien. Ik voelde me serieus genomen. Ik besef nu dat ik me niet zo vaak gehoord of gezien heb gevoeld de laatste tijd en dat ik dat wel nodig had.

Hij gaf me ook zijn perspectief op mijn twijfels en ook dat deed deugd. Ik vertelde hem dat ik me misbaar voelde. Ik werk drie halve dagen per week en dat geeft me vooral in deze gedeconnecteerde tijd het gevoel dat mijn werk er niet echt toe doet. Maar L vertelde me dat hij al mijn output leest. Dat mijn werk een stuk output is dat zonder mij gewoon niet gedaan zou worden. De aard van mijn werk is zo dat ik er niet onmiddellijk resultaat van zie, maar het is er wel.

En L vertelde me vooral dat mijn ervaring waarschijnlijk behoorlijk universeel is in deze tijden van afzondering, thuiswerk en tijdelijke werkloosheid. Want die massa’s mensen die een job deden waarvan ze dachten dat hij zinvol was, en die nu plots al twee maanden tijdelijk werkloos zijn: die moeten zich ook opeens heel misbaar voelen. Want zonder dat zij werken, blijft de wereld blijkbaar toch gewoon draaien.

Op de een of andere manier geeft dat me moed: dat mijn ervaring veel menselijker is dan ik dacht, en dat ik niet alleen ben. Want ik heb me regelmatig eenzaam gevoeld de voorbije maanden. Niet omdat ik fysiek alleen was, maar omdat ik me alleen met mijn struggle voelde. Voor een groot stuk onbegrepen, en ongeholpen, want het was moeilijk om de juiste medische en psychische zorg te krijgen. Het geeft me moed om me daar niet meer alleen in te voelen. Om te beseffen dat ik door iets heel menselijks ga. En dat heel veel mensen vóór mij zich daar ook al door hebben kunnen slaan.

L gaf me ook een boost op een ander vlak. Want ik voel me regelmatig gefrustreerd dat ik niet genoeg werk zou verzetten. Ik heb de gedachte dat mijn output niet groot genoeg zou zijn, terwijl ik echt wel hard en toegewijd werk. Een hele strenge gedachte eigenlijk. Maar L vond mijn output best wel groot, en regelmatig, en kwalitatief. Dat deed heel veel deugd om te horen.

Eigenlijk zijn veel mensen heel streng voor zichzelf. En veel mensen zijn ook een beetje angstig om een oprechte positieve gedachte over iemand anders uit te spreken, merk ik. Complimenten geven kan eng en kwetsbaar zijn. Soms zijn we zelfs bang om over te komen als gladjes. Maar door die feedback van L te krijgen, besef ik weer dat ik meer positiviteit wil blijven verspreiden. We kunnen het allemaal gebruiken.

*

Recap voor mezelf, om te herlezen:

• Mijn gevoel van eenzaamheid en misbaarheid is misschien universeler dan ik denk. Ik ben niet alleen. Dit zijn gewoon hele moeilijke tijden, zelfs als je het op verschillende andere vlakken goed hebt.
• Afspreken met mensen doet deugd als je je depressief voelt. Ga er gewoon maar op je gemak naartoe.
• Mijn professionele output wordt geapprecieerd. Anderen lezen mijn werk. Ze vinden mijn werk aangenaam om te lezen, nauwgezet, en zeker goed genoeg.
• Ik ben goed genoeg. Ik ben gewoon maar een mens. Ik mag er zijn en mijn struggles mogen er zijn. Het hele pakket mag er gewoon zijn. Ik ben fucking goed genoeg.