hier rust de energie
van iemand
die het leven
alles heeft gegeven
Auteur: onbeschaamd
De 10 geboden
- Werk hard.
- Werk hard.
- Werk hard.
- Werk hard.
- Werk hard.
- Werk hard.
- Werk hard.
- Werk hard.
- Werk hard.
- Zorg dat je genoeg ontspant, veel beweegt, gezond eet, tijd maakt voor vrienden en familie, je hobby’s onderhoudt, investeert in je relatie en elke dag zelfzorg inbouwt. Geef niet toe dat je het moeilijk vindt, want iedereen heeft het moeilijk.
Onbeschaamd delen:
Panne
Ik was alles
En nu ben ik niets
Dalende mondhoeken
En teleurgestelde blikken
Misschien heb ik
Te snel geleefd?
Een wonderkind
Succesverhaal
Wat is het raar
En nog zo jong
Hier begint het echt
En het is al gedaan
Een oud gedicht dat blijft binnenkomen.
Onbeschaamd delen:
Woop woop
O jaaaaa. Ik heb voor de eerste keer in meer dan twee weken weer een beetje kunnen sporten. Yes! Ik ben zo dankbaar. Mijn spieren opnieuw voelen werken, een paar druppeltjes zweet produceren, heerlijk.
De CVS suckte nogal de laatste weken. Weinig kracht en al mijn spieren zaten rotsvast. Ik had het zo moeilijk dat ik even geen lichte workouts meer kon en zelfs wandelen was lastig. Maar woop woop! Here we go again!
Onbeschaamd delen:
Winnen is belangrijker dan meedoen
De hele wereld wil iets van me
Of wil ik de hele wereld iets geven?
Moeten zij stoppen met vragen
Of ik met geven?
Ik ben moe
Ik ben oud
In mijn hoofd
Mijn lichaam liegt
Blessures zijn normaal
Doorgaan doorgaan
Als je blijft stilstaan
Verlies je de strijd
Een streepje plezier
Een korreltje ontspanning
Niemand die me nu feliciteert
Profiteur
De hele wereld wil iets van me
En ik nog meer
Nee bestaat niet
Maar ook ja is me te veel
Eén van mijn eerste gedichten.
Onbeschaamd delen:
Onderzoek (3)
Dit onderzoek schreef ik in de zomer en wil ik nu met jullie delen.
[Ik ga in gesprek met Hermelien]
Ik ben verdorie WEL GOED GENOEG. Ik doe KEIHARD mijn best. Ik ben gemotiveerd, gefocust, bewust, en fucking hard bezig met wat ik wil bereiken en hoe ik daar kan komen, ondanks mijn beperkingen.
[Ik ben echt kwaad, goed zo.]
En zelfs dat moet niet. Ik moet niet eens altijd zo keihard mijn best doen. Ik moet geen toonbeeld zijn van ‘kijk eens hoe HARD die werkt, daar gaan we een film van maken’. Ik moet niet het onderste uit de kan halen, al mijn fysieke en mentale energie gebruiken om er te komen (wáár te komen dan??), ik moet NIETS.
Ik heb mezelf meer dan twintig jaar kapot ‘mijn best gedaan’. Nu is het genoeg.
Nu is het tijd voor mezelf, tijd voor geluk.
Want ik ben niet meer afhankelijk van mijn familie of mijn leraars voor mijn welzijn en mijn overleven. Ik heb mezelf. Ik heb vrienden, die ik zelf kan kiezen. En ik heb J.
En wat ik nu wil bereiken, is geen goedkeuring en lof meer, maar geluk en voldoening. Gezellige, memorabele momenten. Een gezond lijf. De longen uit mijn lijf lachen. Iets betekenisvol bijdragen aan de wereld.
Mezelf uitputten, dat moet niet meer, dat is voorbij.
Hermelien heeft zo, zo hard gewerkt. Nu mag ze rusten. Dat is niet gemakkelijk, zeker niet voor haar. Ik weet het. Ze komt vast nog wel een aantal keren uit haar hol geschoten. Maar dan ga ik weer in gesprek en ontdek ik weer: dit is niet meer de strategie voor mij.
Onbeschaamd delen:
Onderzoek (2)
Dit onderzoek schreef ik in de zomer en wil ik nu met jullie delen.
[Ik geef het deeltje van mezelf dat zegt dat zegt dat mijn leven niet veel voorstelt en dat ik niet hard genoeg mijn best doe, een naam]
Ik noem ze mijn Hermelien. Het oude deel van mezelf, dat mij vroeger doorheen het moeras heeft gesleurd, me heeft gered en me zo goed mogelijk heeft doen opgroeien. Het oude deel van mezelf, dat nu niet meer nodig is, maar heel actief blijft, omdat ze het goed bedoelt. Het oude deel van mezelf, dat nu op pensioen mag en plaats zou mogen maken voor meer kwetsbaarheid en authenticiteit.
[Ik erken Hermelien en waar ze vandaan komt]
Hermelien was mijn copingmechanisme als kind. Zo hard mogelijk werken was altijd de oplossing. Zo kreeg ik erkenning. Alleen zo kreeg ik positieve aandacht. Hermelien is gegroeid vanuit noodzaak. Dankzij Hermelien kon ik soms gelukkig zijn. Dus: mijn Hermelien is niet alleen maar vervelend en slecht.
Onbeschaamd delen:
Onderzoek (1)
Dit onderzoek schreef ik in de zomer en wil ik nu met jullie delen.
Hier komt mijn stream of consciousness.
*
[Ik benoem mijn gevoel zo concreet mogelijk.]
Ik voel me onrustig en neerslachtig. Dat voel ik in mijn lichaam, dat niet stil kan zitten of tot rust kan komen, maar tegelijk heel zwaar is. Mijn hoofd is zwaar en het is moeilijk heldere, stabiele gedachten te houden. Mijn hart lijkt pijnlijk compact.
Even verder onderzoeken.
[Ik benoem mijn gedachten zo concreet mogelijk.]
Wat zijn mijn gedachten? Ik heb de gedachte dat mijn leven niet veel voorstelt. De gedachte dat ik niet gedaan kan krijgen wat ik zou willen, maar dat anderen dat wel kunnen. En ik ben nochtans zo gemotiveerd. Ik zit bovengemiddeld vol met plannen, dromen en doelen.
Oké. Ik heb dus de gedachte dat mijn leven niet veel voorstelt in vergelijking met dat van anderen. Een jaloerse gedachte ook een beetje. Misschien getriggerd door mijn nieuwe werkomgeving, die voor mij best wel zwaar is. Niet tussen de andere vrijwilligers met een hoek af, maar tussen de ‘echte’ werknemers die voltijds werken én een gezinsleven hebben én vrienden én hobby’s. En ik werk ‘maar’ 11 uur per week en voor mij is dat al fokking zwaar, ik hou maar net het hoofd boven water.
Ook L is duidelijk een trigger. Zo’n fijne persoon heb ik al jaren niet meer ontmoet, iemand waar ik me zó goed bij voel. Met een indrukwekkende culturele bagage (zo leuk om mee te praten), met een voltijdse job, een druk sociaal én familieleven, een eigen leesclub (waaaat) en een jonge, verse relatie met veel seks. Hij geeft me een heel dubbel gevoel. Maar dat is misschien iets om op een andere keer beter uit te zoeken – een zijspoor, denk ik.
[Ik onderzoek de betekenis van mijn gedachten.]
Want: wat betekent dat voor mij, die gedachte dat mijn leven niet veel voorstelt? Kan ik dieper graven? Als mijn leven niet veel voorstelt, dan…
- zal ik op het einde van mijn leven ongelukkig zijn omdat ik zo weinig bereikt heb.
- zullen mensen van mij denken dat ik mijn best niet doe, dat ik lui ben, dat ik niet hard genoeg probeer, dat ik profiteer, dat ik x en y had moeten doen… Mensen zullen over mij roddelen, ik zal achter de ruggen om de pispaal zijn.
HOLY. SHIT.
Nu komen we hier weer uit. Ik ben echt, oprecht geschokt – kippenvel en tranen. Dit weer. DIT weer. ALTIJD DIT. Altijd weer dat ‘niet hard genoeg proberen’.
Onbeschaamd delen:
Bloody Christmas
Yikes. Ik rekende net uit wanneer mijn volgende menstruatie valt. En oh boy, het moet toch wel niet midden in de feestdagen zijn zeker? Als alles normaal loopt, ben ik piek PMS tijdens het lastigste familiefeest, en tijdens het rijtje van de drie feesten die daarop volgen, vallen mijn twee zwaarste dagen.
Dat wordt interessant.
Onbeschaamd delen:
Note to self 10
Als iets moeilijk voor je is, en je krijgt het gedaan, mag je jezelf een schouderklopje geven. Ook als dat ding niet moeilijk is voor de meeste gezonde mensen. Ook als dat ding niet moeilijk is voor jezelf op een goeie dag.
Is een heldere sms sturen een hele opgave, maar krijg je het toch gedaan? Schouderklopje!
Voelt het bad poetsen als het opklimmen van de hoogste berg ter wereld, maar krijg je na een week toch alvast de muren gepoetst? Schouderklopje!
Is drie uur werken meer dan genoeg, maar geraak je er toch door met veel micropauzes en rustmomenten op de kantoorvloer? Schouderklopje!
Het moet niet moeilijk zijn voor iemand anders om toch een hele prestatie te zijn voor jou, crazy girl.
Onbeschaamd delen:
Is het niet cool
Is het niet cool dat er op de wereld allerlei mensen rondlopen die dankzij hun eigen ervaringen inzichten over het leven hebben die jij zelf nog niet hebt?
Is het niet cool hoeveel er te leren valt van andere mensen als we echt goed naar hen luisteren?
En is het niet cool als andere mensen de moeite doen om eens echt heel goed te luisteren naar wat jij te vertellen hebt?
Onbeschaamd delen:
Remedie tegen perfectionisme
Weet je wat een goede remedie is tegen perfectionisme? Dingen de wereld insturen waar je niet 100% tevreden mee bent.
Hier post ik soms teksten waar ik een slecht gevoel bij heb. Teksten waarvan ik denk dat ik ze maar beter nog een keer of drie herwerk. Teksten die ik veel te hard vind, of net te soft, of te generisch.
Op het werk stuur ik soms eens een e-mail die ik niet heb herlezen. Of maar één keer. Of ik stuur een tekst in die ik niet gevarieerd en interessant genoeg vind. Tijdens vergaderingen stel ik soms een vraag die me dom lijkt of waarop ik het antwoord misschien had moeten weten.
In gesprekken met vrienden en onbekenden flap ik er gewoon spontane reacties uit. Ook als ik ze al veel te stom of hard of oordelend vind op het moment dat ze mijn mond verlaten. Ook als ik me waardeloos voel en het gevoel heb dat ik met mijn opmerking toch niets bijdraag.
En eerlijk? Soms sla ik zo’n harde flaters. Soms zijn mijn teksten inderdaad wat flauwtjes. Soms staat er eens een spelfout in een e-mail. Soms beledig ik per ongeluk iemand. Maar niet altijd, en zelfs niet meestal. Want perfectionisten als ik overdramatiseren de kans dat er iets grandioos misloopt als we geen perfectie afleveren. En perfectionisten als ik grijpen ook één misgelopen situatie aan om ons controleniveau nóg verder op te drijven, zodat het zeker niet nog eens gebeurt. En dat kost véél te veel energie in vergelijking met wat het oplevert.
Dus ik probeer het met opzet los te laten. En ja, auw, wat doet dat soms pijn, de controle loslaten. Maar ondertussen heb ik geleerd door dat gevoel heen te gaan. Ik heb ermee leren leven om iets af te leveren dat ik 6/10 zou geven, en ik heb gemerkt dat wat ik zie als 6/10 dikwijls al veel beter is dan wat er eigenlijk gevraagd wordt.
Ik heb geleerd los te laten, energie te besparen, en een imperfect mens te zijn. Net als iedereen.
Onbeschaamd delen:
Bechdelschaamte
Ken je de bechdeltest? Wikipedia omschrijft de bechdeltest als een informele test die gebruikt kan worden om fictie te testen op seksisme. Een film slaagt voor de test als er minstens twee vrouwelijke personages in voorkomen met een naam, die met elkaar spreken over een ander onderwerp dan het onderwerp ‘mannen’.
Een erg lage lat? Bruh. Verrassend weinig films slagen voor de bechdeltest. In een filmindustrie die nog steeds gedomineerd wordt door mannen zijn vrouwelijke personages nog schrijnend ondervertegenwoordigd, hoewel dat misschien niet zo lijkt omdat we dat nu eenmaal gewoon zijn. En als ze er zijn, bestaan ze vaak in functie van de mannen: als love interest, als damsel in distress die gered moet worden, of als gewillige prijs voor een heldhaftige daad van het hoofdpersonage. Let er maar eens op.
Sinds ik me tijdens mijn studie ben beginnen verdiepen in gender- en diversiteitsstudies vallen zo’n subtiele vormen van (onbedoeld) seksisme me meer en meer op. En ik word ze samen met een heleboel andere vrouwen en andere niet-mannen stilletjes aan beu. Vrouwen zijn meer dan sensuele prijzen die alles zouden doen om hun ridder op het witte paard te volgen. Meer dan bitches die elkaar loer na loer draaien om die ene begeerlijke man voor zich te winnen. Vrouwen stampen bedrijven uit de grond, vrouwen worden minister en vrouwen bouwen raketten.
Dus ik heb er gewoon geen zin meer in om films te gaan zien die duidelijk niet door de bechdeltest geraken. Niet dat ze er niet meer mogen zijn, die films, maar het evenwicht is gewoon zoek. En dan heb ik het nog niet gehad over de representatie van mensen met een andere huidskleur of cultuur, LGBTQ+-personages, personages met een beperking en al de rest dat buiten het witte cis heteronormatieve kader valt.
En historisch accurate films dan? Het leger, de maffia, het bedrijfsleven, daar waren vroeger toch geen vrouwen, openlijke homoseksuelen, transgenders of zwarte mensen te vinden? Gek genoeg gaan we er – net op basis van films daarover – vanuit dat het historisch accuraat is dat er niemand van die groepen in die omgevingen te zien waren, dat bijvoorbeeld vrouwen toch niets in de pap te brokken hadden en thuis volgzaam die letterlijke pap stonden te koken. Maar dat is historisch niet helemaal juist. Lang verhaal, maar het is niet omdat vrouwen niet terug te vinden waren in officiële documenten en verslagen, dat ze er helemaal niet waren en dat ze hun stempel niet gedrukt hebben op de geschiedenis. Er is helaas een lange geschiedenis van het toeschrijven van de prestaties van vrouwen en mensen van kleur aan witte mannen, dat dan weer wel. Anyway, misschien wel cool om een andere keer op in te gaan.
Ik keek gisteren voor de eerste keer Batman Begins, uit 2005. Alle Marvel-films zijn op, dus ik moest wel iets. En Jeeeeezus. De film komt niet eens in de buurt van het slagen voor de bechdeltest. Wat gek dat hier vroeger zo weinig aandacht aan werd besteed: er is in de hele film welgeteld één vrouw met een naam en complete persoonlijkheid: Batmans love interest die moet gered worden. Het is zelf een hardwerkende advocate, dat wel. Dat was in pre-#MeToo-tijden blijkbaar voldoende om goed te praten dat àlle andere personages van belang mannen waren. Terwijl ze heel goed een paar willekeurige politiecommissarissen, techneuten of personen in de board of directors door vrouwe hadden kunnen vervangen. In die board of directors zat overigens één tokenvrouw. En de techneut is een tokenzwarte. Dat wel.
Jeetje zeg, ben ik maar wat blij het tij aan het keren is!
Let jij op representatie in films?
Onbeschaamd delen:
uit mijn lijf
depressie
jij oude vriend
soms haat ik je
wat je me laat doen
en wat je me niet laat doen
fuck you
dat is wat ik je nu wil zeggen
schreeuwen
krijsen
uit mijn lijf
tot ik de zachtheid weer vind
Onbeschaamd delen:
Dino’s zijn voor iedereen
Ik heb een metekindje van drie maanden. Het is zo’n leuk persoontje, vol potentieel. Ik neem mijn job als meter heel serieus en ik hoop dat ik mijn metekind mag helpen opgroeien in een knus holletje van veiligheid, warmte en acceptatie. En heel af en toe een materieel verwennerijtje.
Mijn radar voor kinderkleding staat ondertussen ook heel scherp. Maar wat ik op die radar oppik, vind ik niet zo leuk.
Laatst ging ik een kruippakje kopen voor het metekind, je kent het wel, zo’n coole onesie met voeten eraan. Tijdens die zoektocht moest ik toch af en toe eens een braakneiging onderdrukken, hoor. Want eerst en vooral is het blijkbaar semi-ondoenbaar om neutrale, ongegenderde babykleding te vinden. Stel je voor dat onbekenden niet meteen zien in welk hokje je pasgeboren kind moet geduwd worden, wat een nachtmerrie.
En erger nog: de boodschappen die op kinderkleding staan. Bij de meisjes: ons lief zonnetje, mooi, pretty princess, lacht lief naar mama, altijd braaf, en tekeningetjes van cupcakes en bloemetjes. Bij de jongens geen delicate florale patroontjes, nee nee! De boodschappen die er wel op te lezen zijn: stoer, eigenwijs, kapoen, future CEO, ik doe lekker mijn ding, ik ben de baas, en tekeningen van auto’s en vrachtwagens.
Bweurkh.
Meisjes moeten zelfs als baby al mooi en volgzaam zijn. Met een glimlach. Jongens zijn blijkbaar pas echte jongens in een pantser van stoerheid en dominantie.
En weet je wat ik het ergst van al vond? Alleen de jongens krijgen patronen met dino’s.
Wat!?
Fuck that shit.
Dino’s zijn voor iedereen!
Onbeschaamd delen:
Gezocht: enthousiastelingen voor De Vuile Praatgroep
Ik ben echt waanzinnig geïnteresseerd in gender, diversiteit, feminisme en seksualiteit. En ik zou daar dolgraag een discussiegroep over oprichten.
Wat zouden we bijvoorbeeld bespreken?
- Seksuele opvoeding en wat daarin ontbreekt
- Grenzen en consent
- Seksuele geaardheid
- Mannelijk privilege, wit privilege
- Masturbatie
- Intersectionaliteit: de invloed van je gender, maar ook huidskleur, sociale klasse, geaardheid…
- Wat is seks?
- Aseksualiteit, aromantisch, demiseksueel
- Porno
- Voorbehoedsmiddelen
- Relaties en relatievormen
- Archetypische mannelijkheid en vrouwelijkheid
Praktisch:
- De Vuile Praatgroep, een discussiegroep over gender, diversiteit, feminisme en seksualiteit
- Om de twee maanden
- In Leuven
- Waarschijnlijk in het weekend, maar dat kunnen we samen met de kandidaten nog eens bekijken
- Veel openheid, lekker los, zo weinig mogelijk oordeel, respect voor grenzen
Ben je geïnteresseerd om eens gezellig mee te doen of wil je gewoon wat meer informatie? Laat een reactie achter onder deze post (dat kan anoniem, alleen ik zie je e-mailadres) of stuur me een bericht op Instagram (@onbeschaamd).
En deel deze oproep gerust honderduit ❤ Ik hoop echt dat we binnenkort met een interessant gesprek kunnen starten!
Onbeschaamd delen:
Sterk zijn
Wat is sterk zijn?
*
Hoge gebouwen die veel wind vangen of in aardbevingsgevoelige gebieden staan, moeten kunnen meebewegen met de elementen. Doorheen orkanen, regenvlagen en sneeuwstormen moeten ze flexibel heen en weer kunnen wuiven om rechtop te blijven staan. De staalconstructies zijn erop gebouwd om te kunnen meegeven. Door mee te bewegen blijven ze bestaan. Na de storm springt het gebouw weer mooi rechtop.
Als iemand het idee zou krijgen dat een sterk gebouw niet mag zwalpen, niet mag toegeven aan de elementen, maar compleet onbeweeglijk, standvastig en rigide moet blijven staan, zou die persoon heel veel moeite moeten doen om een wolkenkrabber te bouwen volgens die definitie van sterk. Er is een ongelooflijke hoeveelheid energie en materialen nodig om een hoog gebouw te bouwen dat compleet onbeweeglijk én veilig is. De constructie zou niet zo hoog kunnen worden als bij een gebouw dat wel meegeeft. En dan nog bestaat de kans dat de rigide manier van bouwen ervoor zorgt dat het gebouw tijdens een aardbeving of een hevige storm zou barsten als een dode twijg, want buigen is geen optie.
*
Voor mij betekent sterk zijn niet dat je niet beïnvloed wordt door de wervelwinden in je leven. Sterk zijn is voor mij niet je best doen om de beukende storm buiten te houden en er niet door geraakt te worden. Sterk zijn is niet stram, stroef en krampachtig proberen op een afstand te houden wat je zou kunnen raken. Je verkrampte best doen om tijdens alle mogelijk emotionele situaties stokstijf en onbewogen te blijven staan, vind ik niet sterk. Een gevoelloze en afstandelijke I don’t care is voor mij niet sterk zijn.
Want I do care. Ik voel, diep. En dat is niet altijd aangenaam of gemakkelijk. Maar ik veer telkens weer recht, en dat vind ik sterk zijn. Sterk zijn is accepteren dat er nu eenmaal stormen zijn. Alles kunnen laten waaien, voelen, meebewegen, de storm rustig laten voorbijgaan, en opnieuw rechtveren. Klaar voor de volgende storm, of misschien de volgende zonnige dag, want wie weet wat er op je afkomt?
Jezelf flexibel openstellen voor het weer van de dag, erop vertrouwend dat je het allemaal weer te boven kan komen, is sterk. Vertrouwen op je eigen veerkracht is sterk. Sterk zijn door telkens weer recht te veren vraagt veel meer moed dan het zogenaamde ‘gehard zijn door het leven’, waarbij je alle emoties koel en krampachtig op een afstand houdt, zodat je zeker niet geraakt wordt.
*
Sterk zijn is de storm laten waaien en daarna weer rechtveren.
Onbeschaamd delen:
3 muziekfilms die ik de voorbije weken zag, gerangschikt van goed naar minder
- Rocketman
Ah, Taron Egerton. Love him! Wat een acteur. Ik was een grote fan van de heerlijk flauwe en toch sterke Kingsman-films, waarin ik hem voor het eerst zag acteren. Maar die Taron kan nogal wat rollen aan, zeg! In Rocketman is hij een hele overtuigende Elton John, zo aangrijpend.
Eerlijk gezegd, ik was vóór ik de film zag niet de grootste Elton-John-kenner. Er passeerden een paar liedjes waarvan ik dacht ‘ah, dat is blijkbaar van Elton John!’ Maar nu ben ik helemaal mee op de Elton-trein. En ook: de muziek zit zo mooi verwerkt in het verhaal, visueel en auditief echt goed gedaan.
Rocketman: would recommend. 100%.
*
2. Bohemian Rhapsody
Oké, Rami Malek is ook een steengoeie acteur, net als Taron Egerton. Maar op de een of andere manier zie ik hem iets minder graag spelen. Er hangt altijd zo’n randje passiviteit aan hem, een beetje een lege blik. Anyway, wel een indrukwekkende prestatie van hem om Freddie Mercury tot in de puntjes te belichamen. Alle bandleden van Queen waren trouwens fantastisch realistisch: kostuum, haar, kleding, spreekstijl, alles.
Een grote Queen-fan was ik vóór deze film ook niet. Er passeerden dus ook hier nogal wat liedjes waarvan ik dacht ‘tiens, dit is dus een liedje van Queen!’ Ik ben nogal into de hedendaagse popcultuur, topqueen Lizzo en zo. Oudere pop- en rockmuziek leek me zo passé, irrelevant en braafjes. Maar het kan verkeren, zoals ze zeggen. Want nu ben ik wel fan. Wat een geniaal gewaagde zet was het inderdaad om een gevaarte als Bohemian Rhapsody als single te durven uitbrengen. Maar de knaller van de eeuw werd het dus wel.
Bohemian Rhapsody: goeie film, maar geen life changer.
*
3. Yesterday
Ik wou Yesterday zo graag zien! De trailer zag er fantastisch uit. En grappig. En joehoe, alle liedjes van The Beatles in één film, leukleukleuk. Maar de film zelf vond ik eerlijk gezegd nogal slapjes. Niet rotslecht, maar in vergelijking met de knallers Rocketman en Bohemian Rhapsody echt wel slapjes.
Zoek je een film om op te zetten tijdens je Netflix and chill-moment, zo van, we starten de film, maar het is vooral een excuus om te beginnen foefelen en tegen het einde van de film zijn we hopelijk verstrengeld in een passionele coïtus, neem deze dan maar. Niet zo erg als je een stukje mist.
Yesterday: gemiddeld. Zeer gemiddeld.
*
En nog even dit: kijk naar die kaaklijn. De Taron. Oh my god. Messcherp. Als hij zo naar mij zou lachen, zouden mijn kleren vanzelf afvallen. Even mijn vibrator uit de kast halen.
Onbeschaamd delen:
Eng
Jezelf laten zien, je echte zelf, is zo eng. Maar het is het waard.
Ik had met Z afgesproken om een interessante documentaire te gaan kijken in Cinema ZED. De film was afgelast, dus gingen we gezellig een warm drankje drinken in de plaats. Ik ken Z al een paar jaar. Ze is heerlijk excentriek en doet lekker haar eigen ding. Dat doe ik ook een beetje, denk ik, dus daarom klikt het zo mooi. Ah, wat kunnen we goed zeveren, zonder filter, en wat kunnen we goed serieus de diepte in duiken, ook zonder filter.
Ik voel me goed bij Z, ik voel vriendschap, warmte en acceptatie. Zoveel van mezelf heb ik in het verleden nooit durven tonen: miserie en dwaze zottigheid, onzekerheden en onpopulaire meningen. Dus besloot ik haar in een opwelling de link naar deze blog te vertellen.
Big deal voor mij.
Alleen mijn beste maatje voor altijd, J, kent de link hiernaartoe. Mijn andere lezers ken ik niet rechtstreeks. Ik heb nog een andere blog, maar met deze ben ik gestart vanuit het verlangen naar een nieuwe start, waar mijn conservatieve familie niet meeleest en waar de nieuwe ik contact kan leggen met fijne, nieuwe lezers. Mensen die openstaan voor kwetsbaarheid en imperfectie. Anoniem schrijven leek me logisch en nam de druk weg om dingen te moeten verbloemen of wegdrukken.
Maar nu kan Z meelezen. Big, big deal.
Op weg naar huis na mijn afspraak met Z voelde ik een golf blinde paniek over me heen spoelen. Wat heb ik gedaan? Dit kan ik niet terugnemen. Iemand die mijn ongecensureerde gedachten en de kern van mijn echte zelf zomaar kan zien: wat eng.
Maar toen ik thuiskwam, voelde ik berusting, en geluk. En trots. Ik, die in mijn disfunctionele gezin de kunst van het jezelf wegstoppen geperfectioneerd had, durfde mijn kwetsbare kern te laten zien aan één van mijn allerbeste vrienden. Wat een stap. Wat een prestatie. En natuurlijk vond ik dat eng! Een stap in het onbekende is altijd eng.
Kan ik gekwetst worden door Z, nu ze meeleest doorheen mijn crazy goeie en abominabel slechte dagen? Ja. Kan ze mijn vertrouwen misbruiken? Ja. Maar het is niet omdat mijn ouders mijn vertrouwen hebben misbruikt tot er zelfs in de duisterste hoeken geen greintje meer van overbleef, dat iedereen dat zal doen. En het is niet omdat een diepe band aangaan eng is en heel misschien fout kan lopen, dat het niet meer de moeite is om te proberen.
Want de mooiste verhalen worden op kwetsbaarheid gebouwd.
Onbeschaamd delen:
Songtrack van mijn dag
Ugh, die thumbnail met sigaret. Nee, nee, nee. Maar voor de rest: wat een topdame, met een topstem, met een topsound. Ah, Nina.
En de versie van Michael Bublé. Ik hou wel van Michael Bublé. Hij wordt vaak uitgelachen of weggezet als soft, generisch en populair, maar blijkbaar bevalt mij dat wel, die softe, generische en populaire sound. En dat heerlijk kitscherig spionnensfeertje van de clip, yeah baby.
Welke versie vind jij beter?
Onbeschaamd 