Niets meer
Heb ik je vandaag nog te geven
Mijn longen zijn leeg
Mijn hart is leeg
Geen cadeautjes in mijn mouw
Geen lieve woordjes achter de hand
Laad mij op
Of verdwijn
Anders doe je me pijn

*

Dit gedicht heb ik een paar dagen geleden snel geschreven op een moment waarop ik niet meer wist of ik het nog kon uithouden met mijn partner J. We leggen samen een intense weg af. De laatste maanden is duidelijk geworden dat zijn depressieve periodes en rotsvast geblokkeerde dagen, die de laatste twee jaar steeds intenser zijn geworden, gelinkt kunnen worden aan trauma uit zijn verleden.

J is opgevoed door een sadistische, gewelddadige, verslaafde vader. We dachten allebei dat hij die periode achter zich had gelaten, maar het trauma heeft zich toch schijnbaar onmerkbaar in zijn lichaam genesteld. Door zelf jaren in therapie te gaan en gezondere intermenselijke relaties te ontwikkelen, ben ik de laatste jaren mijn grenzen steviger beginnen stellen en mijn emoties allemaal beginnen toelaten. Die evolutie was triggerend voor het trauma van J, die zelf geen ervaring heeft met gezonde grenzen.

Nu zitten we op een heel, heel hevige weg. We weten allebei dat we eigenlijk niet uit elkaar willen. Dat dit een fijne band is, die uniek aanvoelt. Dat we samen plezier kunnen maken als geen ander. Maar de traumaresponsen zijn hevig. De lichamen gillen het uit, van vecht! vlucht! bevries! En de troepen die de brandjes in ons lichaam zouden moeten blussen, die zijn uitgeput.

Dus we lezen samen over trauma. We verbinden op de momenten dat verbinding mogelijk is. We hopen. We huilen. J gaat dieper in therapie, voor het eerst bij een EMDR-therapeut. We hopen op een plaatsje bij een relatietherapeut en traumaspecialist, die ons hopelijk houvast kan bieden tijdens de intense, verloren momenten waarop gezien of gehoord worden zo hard nodig is, maar tegelijk het moeilijkste op de wereld. We weten niet of dat voldoende zal zijn en hoe onze toekomst eruitziet. Maar dat weet uiteindelijk niemand. Dus voor mij is dat voorlopig oké. Ademhaling per ademhaling glijd ik het volgende moment in.