Ken je de bechdeltest? Wikipedia omschrijft de bechdeltest als een informele test die gebruikt kan worden om fictie te testen op seksisme. Een film slaagt voor de test als er minstens twee vrouwelijke personages in voorkomen met een naam, die met elkaar spreken over een ander onderwerp dan het onderwerp ‘mannen’.

Een erg lage lat? Bruh. Verrassend weinig films slagen voor de bechdeltest. In een filmindustrie die nog steeds gedomineerd wordt door mannen zijn vrouwelijke personages nog schrijnend ondervertegenwoordigd, hoewel dat misschien niet zo lijkt omdat we dat nu eenmaal gewoon zijn. En als ze er zijn, bestaan ze vaak in functie van de mannen: als love interest, als damsel in distress die gered moet worden, of als gewillige prijs voor een heldhaftige daad van het hoofdpersonage. Let er maar eens op.

Sinds ik me tijdens mijn studie ben beginnen verdiepen in gender- en diversiteitsstudies vallen zo’n subtiele vormen van (onbedoeld) seksisme me meer en meer op. En ik word ze samen met een heleboel andere vrouwen en andere niet-mannen stilletjes aan beu. Vrouwen zijn meer dan sensuele prijzen die alles zouden doen om hun ridder op het witte paard te volgen. Meer dan bitches die elkaar loer na loer draaien om die ene begeerlijke man voor zich te winnen. Vrouwen stampen bedrijven uit de grond, vrouwen worden minister en vrouwen bouwen raketten.

Dus ik heb er gewoon geen zin meer in om films te gaan zien die duidelijk niet door de bechdeltest geraken. Niet dat ze er niet meer mogen zijn, die films, maar het evenwicht is gewoon zoek. En dan heb ik het nog niet gehad over de representatie van mensen met een andere huidskleur of cultuur, LGBTQ+-personages, personages met een beperking en al de rest dat buiten het witte cis heteronormatieve kader valt.

En historisch accurate films dan? Het leger, de maffia, het bedrijfsleven, daar waren vroeger toch geen vrouwen, openlijke homoseksuelen, transgenders of zwarte mensen te vinden? Gek genoeg gaan we er – net op basis van films daarover – vanuit dat het historisch accuraat is dat er niemand van die groepen in die omgevingen te zien waren, dat bijvoorbeeld vrouwen toch niets in de pap te brokken hadden en thuis volgzaam die letterlijke pap stonden te koken. Maar dat is historisch niet helemaal juist. Lang verhaal, maar het is niet omdat vrouwen niet terug te vinden waren in officiële documenten en verslagen, dat ze er helemaal niet waren en dat ze hun stempel niet gedrukt hebben op de geschiedenis. Er is helaas een lange geschiedenis van het toeschrijven van de prestaties van vrouwen en mensen van kleur aan witte mannen, dat dan weer wel. Anyway, misschien wel cool om een andere keer op in te gaan.

Ik keek gisteren voor de eerste keer Batman Begins, uit 2005. Alle Marvel-films zijn op, dus ik moest wel iets. En Jeeeeezus. De film komt niet eens in de buurt van het slagen voor de bechdeltest. Wat gek dat hier vroeger zo weinig aandacht aan werd besteed: er is in de hele film welgeteld één vrouw met een naam en complete persoonlijkheid: Batmans love interest die moet gered worden. Het is zelf een hardwerkende advocate, dat wel. Dat was in pre-#MeToo-tijden blijkbaar voldoende om goed te praten dat àlle andere personages van belang mannen waren. Terwijl ze heel goed een paar willekeurige politiecommissarissen, techneuten of personen in de board of directors door vrouwe hadden kunnen vervangen. In die board of directors zat overigens één tokenvrouw. En de techneut is een tokenzwarte. Dat wel.

Jeetje zeg, ben ik maar wat blij het tij aan het keren is!

Let jij op representatie in films?