Toen ik in de lagere school altijd bij de beste leerlingen van de klas was, was mijn familie apetrots.

Toen ik meer dan tien jaar aan een stuk uitblonk met mijn pianospel, was mijn familie apetrots.

Toen ik als kleine ballerina op het podium stond, was mijn familie apetrots.

Toen ik de middelbare school in de meest prestigieuze studierichting doorzwom, was mijn familie apetrots.

Toen ik mijn universitaire studies met grote onderscheiding afrondde, was mijn familie apetrots.

*

Afglijden. Burn-out. Spartelen. Chronische ziekte. En een lange, lange stilte. Waar moesten ze nu trots op zijn?

*

Nu ik zie wat ik in mijn leven doorgemaakt heb en hoe ik me toch sterker dan ooit voel, ben ik apetrots.

Nu ik zie hoe ik twee depressies helemaal alleen te boven ben gekomen, ben ik apetrots.

Nu ik zie hoe goed ik over mijn noden en gevoelens kan communiceren, ben ik apetrots.

Nu ik zie hoe goed ik voor mijn lichaam zorg, ben apetrots.

Nu ik zie hoe ik mezelf heb opgewerkt uit een onmetelijk diepe put van vermoeidheid, spanning en pijn, ben ik apetrots.