Hakken in de agenda

Hakken in de agenda

Als er iets is dat ik uit jaren CVS heb geleerd, is het dat ik de belangrijkste persoon in mijn leven ben. Zonder mij gaat het feestje niet door.

Sinds de week van mijn date met T voel ik me extreem overbelast. De depressie is alweer verlicht, die heb ik met plezier uitgezwaaid, ciao buddy! Dat moet dus betekenen dat de zwaarste overbelasting al overwonnen is.

Maar ik voel me nog heel fragiel, alsof één extra probleempje het evenwicht donderend kan doen instorten. Mijn hoofd zit vol chaos of wolken. Emoties gaan door de megafoon.

Gelukkig deal ik daar al lang mee als een pro. Ik bekijk die emoties en gedachten vanop een afstand, sta zo sterk als een gigantische rots van tien ton in de donderende branding, laat me niet meeslepen en relativeer die shit kapot. Schouderklopje voor mezelf! Vuistje! Woop-woop! (Ik ben mijn eigen cheerleader, laten we dat allemaal zijn voor onszelf, zo heeft iedereen er toch al één.)

De buitenwereld merkt er dus niets van. Maar de binnenwereld wel. Ik heb er last van. Dingen gedaan krijgen is zo zwaar, en de kleinste taken beginnen weer bergen te worden.

Ik weet steeds sneller wat te doen: hakken in die agenda.

En het is niet omdat ik na al die jaren een master-agendahakker ben geworden dat het minder pijn doet. Het wandelingetje met die vriendin die het moeilijk heeft en zo eenzaam is? Afzeggen. De afspraak met die fantastische, hoogzwangere vriendin? Eruit zwieren. De vriendin die met veel moeite weken op voorhand haar agenda heeft vrijgemaakt voor dat bezoek van mij? Cancelen. De vriendin die ik voor de laatste keer kan zien voor ze uit België vertrekt? Eruit hakken.

Hartverscheurend is dat.

En eerlijk gezegd, ik denk niet dat ik het allemaal over mijn hart krijg deze keer, dat hakken. En niets moet, dat weet ik, ook niet het hakken in mijn agenda. Maar daar tegenover staat dat ik met elke afspraak mezelf meer en meer uithol, me het leven harder en harder maak.

Aaaaah jongens. En meisjes. Ik ploeter, ik probeer en ik doe mijn best. Voor mezelf en voor de anderen. Maar ik ben ook niet perfect.

En dat is gewoon prima!

Advertenties

3 gedachtes over “Hakken in de agenda

  1. Dat hakken is vreselijk, ik kan dat niet he (iets afzeggen dat al vastligt). Ze afblokken en afspraken pas over vier weken inplannen omdat mijn week nu (naar mijn normen) al ‘vol’ zit, is al moeilijk genoeg. Ik moet nog veel leren 🙂

    Liked by 1 persoon

    1. Moeilijk hé! Dat is ook echt supernormaal, dat afzeggen zo lastig is. We hebben een beetje te veel geleerd om vooral maar geen mensen teleur te stellen, denk ik.

      Maar langs de andere kant: soms ben ik ook wel eens blij als iemand een afspraak met mij afzegt, dan voelt dat plots als een opluchting om extra tijd te hebben. Dus misschien is het niet zo’n grote ramp voor de ander als jij eens afzegt ook 😉

      Ik probeer bij het afzeggen ook altijd kort te vermelden hoe het me zou helpen om die tijd te gebruiken voor recuperatie, te bedanken voor het begrip van de ander, en meteen een alternatief voor te stellen. (Soms over een aantal weken, of soms bijvoorbeeld een mini-afspraakje de dag erna.)

      En het is ook gewoon een kwestie van oefenen, denk ik, vooral om die emoties te leren verdragen die horen bij het afzeggen.

      Maar eigenlijk ben je al keigoed bezig als je al afspraken afblokt omdat je nu overbelast bent! Schouderklopje voor die stap! 😀

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s